SHAKESPEARE, NACHTELIJKE FRAGMENTEN

Shakespeare, fragments nocturnes

Sarah Shine (Helena) (Foto: Studio-j-adore-ce-que-vous-faites)

Vocale en instrumentale solisten van de Academie van de Opera van Parijs
Piano: Philip Richardson
Cello: Saem Heo
Muzikale leiding: Benjamin Laurent
Regie: Maëlle Dequiedt

Muziek:
Regie:

De Academie van de Opera van Parijs opent haar seizoen 2018/2019 met een bijzonder origineel programma: een serie aria’s en ensembles geïnspireerd door toneelstukken van Shakespeare rond het thema van de nacht. De fragmenten zijn van Henry Purcell, Benjamin Britten, Richard Strauss en Aribert Reimann. Hoewel er behoorlijk wat Verdi-opera’s gebaseerd zijn op Shakespeare, mag Giuseppe tot onze verbazing niet meedoen.

Dit spectacle coupé brengt een interessante dialoog op gang tussen componisten die door dezelfde bron geïnspireerd werden. De scène met Giuletta (Bellini) en Juliette (Gounod) is prachtig: de een is uitgeput en melancholiek, de andere vrolijk en levendig. Het verweven van de verschillende verhalen heeft natuurlijk een zekere narratieve verwarring tot gevolg, maar het rijke palet van emoties die Shakespeare tentoonspreidt geeft toch een zekere coherentie aan het geheel. Het was natuurlijk makkelijker geweest om er een recital van te maken, maar we hebben hier wel degelijk te maken met een theatraal werk waarin elke scène de volgende voorbereidt en het dramatisch elan versterkt. De opeenvolging van aria’s is nu een crescendo dat culmineert in het hartverscheurende geweeklaag van King Lear, gevolgd door een spectaculaire medley (zeer Rossiniaans) en een opgewekte koorfinale.

 

Het Shakespeareaans theater alterneert voortdurend tussen het hogere en het platvloerse, tussen het tragische en het komische. In plaats van zich te houden aan deze weliswaar iets verwarrende maar toch vruchtbare muzikale dialoog, wordt deze helaas verontreinigd door gesproken dialogen. Sommige nogal onnozele sketches vallen wat uit de toon en mikken tevergeefs op het gevoel voor humor van het publiek, dat echter geen (lach)spier vertrekt.  Niet bepaald de kers op de taart van de theatrale reflectie die beoogd wordt. Men had het beter bij de sobere maar efficiënte decors kunnen laten: een gaasdoek dat een lijkwade wordt, het bad van Ophelia of de sprankelende liefdesdrank.

Onder de vele zangers van de Academie van de Opera van Parijs die hun medewerking verleenden, vielen de prestaties van Marianne Croux (Giuletta) in positieve zin op door haar dramatische en vocale expressie. Wij gaan ongetwijfeld meer horen van Marianne Croux! Sarah Shine (Helena) beschikt over een fraaie soepelheid in het hoge register en een schitterend timbre. Het niveau bij de heren is homogener dan bij de dames, maar wij willen toch de vocale behendigheid en stabiliteit van Alexander York (Demetrius) niet onvermeld laten. Ook Danylo Matviienko heeft een krachtige podiumaanwezigheid en beschikt over een rijk geluid. Ten slotte niets dan lof voor het virtuoze pianospel van Federico Tibone, die aan de scènes die hij begeleidde een Debussiaanse dimensie gaf.

De lichtelijk ontregelende opeenvolging van melodieën op het thema van de nacht, de verrassende verschijning van diverse personages en de mix van muzikale stijlen verlenen deze voorstelling een delicaat, dromerig aroma.

Er zijn nog voorstellingen tot 17/10/2018.

Max Yvetot / Guillaume Maijeur (gepubliceerd op 13 oktober 2018)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.