“I PURITANI”

I Puritani

Brenda Rae (Elvira), Thomas Faulkner (Lord Gualtiero Valton), Michael Porter (Sir Bruno Roberton, John Osborn (Lord Arturo Talbo) en Koor. (Foto: Barbara Aumüller)

I Puritani, opera in drie bedrijven van Vincenzo Bellini op een tekst van Carlo Pepoli naar  Walter Scott. Het werk werd voor het eerst opgevoerd in het Théâtre des Italiens te Parijs op 25 januari 1835. We zagen een voorstelling in de Oper Frankfurt op 12 januari 2019.

Elvira: Zuzana Marková
Lord Arturo Talbo: John Osborn
Sir Riccardo Forth: Iurii Samoilov
Lord Gualtiero Valton: Thomas Faulkner
Sir Giorgio: Kihwan Sim
Sir Bruno Roberton: Michael Porter
Enrichetta di Francia: Bianca Andrew

Chor der Oper Frankfurt
Frankfurter Opern- und Museumsorchester

Dirigent: Tito Ceccherini
Regie: Vincent Boussard

Muzikaal:
Scenisch:

I Puritani is niet alleen één van de mooiste belcanto-opera’s, het is ook één van de moeilijkste om te casten. De première werd gezongen door Giulia Grisi, Giovanni Rubini, Antonio Tamburini en Luigi Lablache, die de geschiedenis ingingen als het “Puritani-kwartet”. Het is dan ook voor elk theater een echte uitdaging om het werk op de planken te brengen. De Oper Frankfurt is hier wat ons betreft meer dan behoorlijk in geslaagd, alleszins wat het muzikale gedeelte betreft.

Muzikaal gezien zijn de voorstellingen in Frankfurt bijzonder interessant. Het is één van de zeldzame keren dat gebruik wordt gemaakt van de nieuwste kritische versie van de partituur van de hand van Fabrizio Della Seta. Dit maakte dat de voorstelling een paar stukken muziek bevatte, die we nog slechts één keer eerder hoorden tijdens een voorstelling in de Nederlandse Opera:
– Een terzetto Enrichetta – Arturo – Riccardo in het eerste bedrijf;
– Een uitbreiding van het duet Arturo – Elvira in het derde bedrijf;
– Een ons onbekend duet Arturo – Elvira aan het einde van de opera.
Vooral het terzetto uit het eerste bedrijf was van een ongekende schoonheid. De opera bezorgde ons zowat drie uur ononderbroken luisterplezier.

Welke meerwaarde biedt het zogenaamde moderne regietheater voor het belcanto-repertoire? Niet veel naar onze ervaring en Vincent Boussard doet er alles aan om dit gevoel te bevestigen. Hij ensceneert I Puritani in de periode waarin het werk gecomponeerd werd (geeuw !) en ziet Arturo en Bellini als één en dezelfde persoon (geeuw !!). De opera wordt vervolgens gepresenteerd als theater in het theater (geeuw !!!) waarbij de solisten eigenlijk, gekleed in vroeg negentiende-eeuwse kostuums inclusief de hoge hoeden, ter ere van Bellini een soort van kameroperaversie van I Puritani in een Parijs salon spelen. Maar eigenlijk wordt dit pas aan het einde van de voorstelling duidelijk wanneer Arturo door Elvira neergestoken wordt, vervolgens terug opstaat om applaus van een fictief publiek in ontvangst te nemen om dan tenslotte het slotduet te zingen. Gecombineerd met een aartslelijk decor is dit een productie om snel te vergeten. Terzijde opgemerkt deed deze enscenering ons sterk denken aan een andere productie die we zowat tien jaar geleden in Essen bijwoonden en waar Stefan Herheim met grotendeels dezelfde ideeën een gans anders resultaat wist te bereiken.

Een nodeloos modern toneelbeeld is natuurlijk iets wat we ondertussen al gewend zijn maar er is iets wat ons nog veel meer stoort: een regie die het de solisten moeilijk maakt om deze toch al niet zo eenvoudige muziek in optimale omstandigheden te brengen. En laat Boussard hier nu net zwaar in de fout gaan: zangers die achteraan op de scène, al dan niet op een ladder, hun aria’s moeten zingen gaat in tegen alle logica. Maar wanneer tijdens drie vierden van de opera gezongen wordt van achter een doorzichtig doek waarop beelden geprojecteerd worden, maar waardoor de projectie van de stemmen gehinderd wordt, zijn wat ons betreft alle grenzen van de redelijkheid overschreden.

Natuurlijk staat in een werk als I Puritani de muziek centraal en gelukkig waren onze indrukken hier meer dan positief. We hebben absoluut geen reserves voor de prestatie van de Amerikaanse tenor John Osborn, misschien wel de beste vertolker van de rol van Arturo op dit moment. Hij zingt zijn aartsmoeilijke partij voor het grootste deel in een schitterende, bij Bellini stilistisch verantwoorde voix-mixte, maar weet ook in de dramatische momenten te imponeren. Ook de hoge F aan het einde toe stelt hem geen problemen. Een paar keer viel er een klein uitschuivertje te noteren maar in zijn geheel was zijn voorstelling zonder meer onvergetelijk te noemen. Het boegeroep van enkele toeschouwers aan het einde van de voorstelling was dan ook onbegrijpelijk.

De jonge Tsjechische sopraan Zuzana Markova moet nog wat groeien in de rol van Elvira maar wist met zuivere coloraturen en enkele originele cadensen toch te overtuigen. Zij werd ook het meest gehinderd door de regie die haar vaak te veel achteraan op de scène plaatste. Hierdoor moest ze soms wat veel kracht in haar zang leggen waardoor ze aan het einde van haar aria’s zowat aan het einde van haar krachten was.

Bij de lagere mannenstemmen, was er een glansrol weggelegd voor de indrukwekkende Koreaanse bas Kihwam Sim die met soepele en sonore basstem de toch wel belangrijke rol van Sir Giorgio voor zijn rekening nam. In het bekende duet “Suoni la tromba, intrepido” had hij geen partij aan de wat kleine maar technisch goede stem van de Oekraiense bariton Iuro Samoilov als Riccardo. Een speciale vermelding verdient de nog zeer jonge Nieuw-Zeelandse mezzosopraan Bianca Andrew als Enrichetta di Francia, een zangeres waar we nog van zullen horen. Opmerkelijk trouwens dat deze solisten alle drie deel uitmaken van het excellente gezelschap van de Oper Frankfurt.

We waren iets minder enthousiast over dirigent Tito Ceccherini die het uitstekende Frankfurter Oper- und Museumorchester weliswaar met veel energie vooruit wist te stuwen maar soms wel erg snel ging en niet kon verhinderen dat de solisten af en toe overstemd werden. Al zal het gaasdoek daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Niets dan complimenten tenslotte voor het koor van de Oper Frankfurt.

Er is nog een voorstelling op 18 januari 2019 en in juni 2019 komt deze productie dan naar de Opéra Royal de Wallonie. De rol van Elvira wordt dan eveneens vertolkt door Zuzana Markova en als Arturo is niemand minder dan Lawrence Brownlee geëngageerd.

H.D. (Gepubliceerd op 15 januari 2019)

4 Comments

  1. Conus schreef:

    Boe-geroep voor John Osborn? Hoe vreemd. Ook ik vind hem misschien wel de beste vertolker van de rol van Arturo op dit moment!

  2. Jan de Jong schreef:

    Boe-roepen naar een zanger vind ik sowieso zeer dubieus. Hun instrument, dat zijn ze zelf, uiterst kwetsbaar. Er zijn zoveel redenen, waarom een zanger niet de prestatie levert die je had gehoopt. Boe-roepen naar een zanger voelt voor mij zo ongeveer als boe roepen naar een persoon om wie zij/hij is. Iemand moet het heel bont maken, om zo primitief je afkering te tonen. Ik kan me daar bij John Osborn niets bij voorstellen. Als hij een slechte avond zou hebben of slecht gecast zou zijn, dan zou ik met hem meeleven. Maar boe roepen….?

    Zangers die prachtig zingen, beloon je met brava en bravo, zangers die het minder goed doen, daar klap je wat minder hard voor en zangers waarvan je het gevoel hebt dat ze onvoldoende gegeven hebben, daar klap je dan niet voor. Maar boe-roepen? Ik vind dat een uiterst simplistische reactie in een complexe context. Laten we dat bewaren voor provocerende regisseurs.

    • Kersten van den Berg schreef:

      Je kunt het geloven of niet maar ik heb het zelfs ooit meegemaakt dat een groepje in de zaal zich niet ontzag een jongenssopraan met boe-geroep te confronteren.
      Bij massaal boe-geroep vlei ik mij wel eens met de naïeve hoop dat een deel van de boe-roepers tegen het boe-geroep van het andere deel protesteert.

  3. Hugo schreef:

    Het is mijn ervaring dat een Duits publiek meestal eerder koel reageert op belcantowerken. Heeft mogelijk wat te maken met het verwachtingspatroon. John Osborn zong zoals gezegd met veel voix-mixte daar waar in latere werken louter met borststem gezongen wordt. Ik vraag me af of een onwetend deel van het publiek misschien dacht dat hij aan het “markeren” was ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.