“IL TROVATORE”

Il Trovatore

Violeta Urmana als Azucena en Fabio Sartori als Manrico. (Foto © Opéra Royal de Wallonie-Liège)

Il Trovatore, opera van Giuseppe Verdi op een libretto van Salvatore Cammarano, gebaseerd op het Spaanse drama “El Trovador” van A. Garcia Gutierrez. Gecreëerd in het Teatro Apollo te Rome op 16 januari 1853.  Bijgewoonde voorstelling voor de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 25 september 2018.

Manrico: Fabio Sartori
Leonora: Yolanda Auyanet
Il Conte di Luna: Mario Cassi
Azucena: Violeta Urmana
Ferrando: Luciano Montanaro
Inès: Julie Bailly
Ruiz: Xavier Petithan

Orchestre et Choeurs de l’Opéra Royal de Wallonie
Dirigent: Daniel Oren
Regie: Stefano Vizioli

Muzikaal:
Scenisch:

Voor de tweede keer in acht jaar opent de Luikse opera het seizoen met Il Trovatore. Na Rigoletto in 1851 is Il trovatore de tweede opera waarin Verdi’s genie volledig doorbreekt en samen met La Traviata dat twee maanden later in Venetië in première ging, behoort het tot de populairste werken van de componist. Dat het werk iets minder vaak op de affiche staat dan de andere twee komt ongetwijfeld door de buitengewoon hoge eisen die Verdi aan de vier belangrijkste solisten stelt. Vooral de tenorrol van Manrico blijkt heden ten dage moeilijk te bezetten, maar ook sopraan, bariton en mezzosopraan moeten over uitzonderlijke kwaliteiten beschikken.

De voorstelling die we nu bijwoonden was op geen enkele manier te vergelijken met wat we in 2011 zagen. Hoewel het om dezelfde productie van Stefano Vizioli gaat is de verandering van locatie (de vorige keer stond het Luikse theater nog in de steigers en werd in een tent gespeeld) een zegen. De decors bestaan uit een tweetal trappen die gedraaid kunnen worden en zijn dus relatief eenvoudig. De sfeer wordt vooral bepaald door de donkere kleuren en de suggestieve belichting van Franco Marri. Alles heel traditioneel, voor sommigen misschien te traditioneel, maar erg sfeervol.

Er bestaat een bekend citaat van Enrico Caruso die stelde dat Il Trovatore helemaal niet zo moeilijk op te voeren is: het enige wat nodig is zijn de vier beste zangers ter wereld. En hoewel die waarschijnlijk nooit naar Luik zullen komen is Stefano Mazzonis di Pralafera er in geslaagd een opmerkelijke cast te verzamelen. Ook hier kan het contrast met de voorstellingen in 2011 niet groter zijn.

Internationaal gelauwerd, eerst als mezzo-sopraan, later als sopraan en sinds enkele jaren opnieuw als mezzo-sopraan, is de Litouwse Violeta Urmana de grote blikvanger. Zij heeft het temperament maar ook alle noten voor de rol van Azucena, eigenlijk de échte hoofdrol van de opera. Haar interpretatie zorgt geregeld voor kippenvelmomenten. Maar niet minder spectaculair vonden we de prestatie van de Italiaanse tenor Fabio Sartori. Hoewel zijn interpretatie niet als de meest subtiele bestempeld kan worden, is het een genot om een zanger te horen die in de rol van Manrico niet op de grens van zijn vocale mogelijkheden balanceert. Een stem die egaal is over de gehele omvang en net dat beetje metaal om heroïsch te klinken. Een droom! De Spaanse Yolanda Auyanet is nog jong en moet nog wat groeien in de rol van Leonora. Haar middenregister is van een ongekende schoonheid maar de hoge noten, vaak te hard genomen, klinken wat scherp. Mario Cassi, een Italiaanse bariton die regelmatig te gast is in Luik, is niet wat we vandaag verstaan onder een Verdi-bariton maar zijn ervaring in het belcantorepertoire leidde tot een wat lyrischer benadering van de rol van Graaf Luna, hetgeen we vooral aangenaam vonden tijdens de grote aria “Il balen”. Luciano Montanaro vonden we wat bleek als Ferrando, Julie Bailly was een frisse vocale verschijning als Inès.

Het orkest van de ORW stond onder de leiding van Daniël Oren die er vlotte tempi op nahield en erover waakte dat de solisten op geen enkel moment overstemd werden. Mooie prestatie ook van het versterkte koor dat zich kon uitleven in het zigeunerkoor, wellicht het bekendste stukje muziek uit de opera.

Samengevat vonden we dit één van de meest hoogstaande voorstellingen die we de laatste jaren in de Luikse opera bijwoonden. Een aanrader !

Er is nog een voorstelling op 28/9/2018.

H.D. (Gepubliceerd op 27/9/2018)

3 Comments

  1. Paul schreef:

    Zelden een recensie gelezen waarmee ik het zo tot in het detail eens ben. Zowel de grote als de kleine rollen hebben ik zo ervaren zoals beschreven . Ik was er afgelopen dinsdag ook en het was een prachtige avond.

  2. Jan de Jong schreef:

    Mooie recensie van een uitstekende uitvoering. Dank u wel.

    Een overweging: “Dat het werk iets minder vaak op de affiche staat dan de andere twee komt ongetwijfeld door de buitengewoon hoge eisen die Verdi aan de vier belangrijkste solisten stelt.” Zou het ook aan het libretto kunnen liggen dat toch echt minder sterk is dan van Rigoletto en La Traviata? Ik merk toch altijd weer dat ik in die twee werken meer geraakt wordt door de zielenroerselen van de protagonisten, dan in Il Trovatore.

    Voor de statistiek: La Traviata is de wereldwijd meest gespeelde opera en wordt bijna twee maal zo vaak uitgevoerd als Rigoletto, en vier maal zo vaak als Il trovatore. Aida en Nabucco worden ook vaker uitgevoerd dan Il Trovatore. Gemeten over de laatste vijf seizoenen. Bron: Operabase.

  3. Adriaan schreef:

    Er zijn wel meer mooie voorstellingen geweest in Luik de laatste jaren
    Zelf Rigoletto en Nabucco gezien met Nucci
    en ook Luisa Miller met o.a. Kunde en Alaimo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.