ANNA BOLENA

Anna Bolena

Ensemble en koor. (Foto © Opéra Royal de Wallonie-Liège)

Anna Bolena, opera (tragedia lirica) van Gaetano Donizetti op een libretto van Felice Romani, naar Ippolito Pindemonte’s Enrico VIII ossia Anna Bolena en Alessandro Pepoli’s Anna Bolena. Voor het eerst opgevoerd op 26 december 1830 in het Teatro Carcano te Milaan. Première van deze productie door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 9 april 2019. Bijgewoonde voorstelling op 14 april 2019.

Anna Bolena: Olga Peretyatko
Giovanna Seymour: Sofia Soloviy
Lord Riccardo Percy: Celso Albelo
Enrico VIII: Marko Mimica
Smeton: Francesca Ascioti
Lord Rochefort: Luciano Montanaro
Sir Hervey: Maxime Melnik

Orchestre et Choeurs de l’Opéra Royal de Wallonie
Dirigent: Giampaolo Bisanti
Regie: Stefano Mazzonis di Pralafera

Muzikaal:
Scenisch:

Weinig dynastieën spreken meer tot de verbeelding dan de Tudors. Hoewel ze niet veel langer dan een eeuw de Engelse kroon droegen staan de fratsen van vooral Henderik VIII met zijn zes vrouwen en het schisma dat hij daardoor binnen de kerk veroorzaakte in het collectieve geheugen gegrift. Donizetti vond in deze periode alleszins stof voor vier opera’s en nog maar enkele jaren geleden werd nog een televisiereeks gemaakt waarin deze turbulente periode uit de Engelse geschiedenis, uiteraard serieus aangedikt en aangevuld met de nodige fantasie, belicht werd.

Eén van de meest opvallende wapenfeiten van Henderik VIII was alleszins de executie van zijn tweede vrouw, Anne Boleyn, die het hem mogelijk moest maken om nummer drie, Jane Seymour, te huwen. En het is net deze overgangsperiode die het onderwerp vormt van Donizetti’s opera Anna Bolena.

Vanaf het eerste ogenblik waren we onder de indruk van de Luikse productie. Een opera die zich afspeelt in de 15e eeuw en werkelijk in die periode geënsceneerd wordt, we kunnen ons niet herinneren wanneer we zulks nog mochten meemaken ! Prachtige decors maar ook schitterende kostuums, de personages leken zo weggelopen uit schilderijen uit die tijd. Wat een verademing ! Dat de personenregie niet steeds even verzorgd was (de aria’s werden meestal centraal op het eerste plan gebracht) kan door sommigen als saai gezien worden, wij hebben vooral onthouden dat we hierdoor optimaal konden genieten van hetgeen waar het bij belcanto echt om draait: de zang. Al zal het haar van menig regisseur bij deze uitspraak ten berge rijzen.

We waren ongetwijfeld niet de enigen die met spanning uitkeken naar het roldebuut van Olga Peretyatko in de titelrol. De sympathieke Russische sopraan heeft misschien niet het donkere, meer dramatische timbre van een aantal van haar illustere voorgangsters maar beschikt over een feilloze techniek met een overvloed aan (originele !) vocale versieringen en trillers. Haar interpretatie maakt van Anna een wat breekbaar personage dat haar lot eerder ondergaat dan er tegen vecht, hetgeen perfect past bij het lichtere timbre van haar stem. Waar we in het verleden vaak geconfronteerd werden met zangeressen die de hele voorstelling bijna “markeren” om alleen te schitteren in de finale gaf Peretyatko zich van begin tot einde. De uitvoering van “Coppia iniqua” aan het einde van de opera was de fenomenale afsluiting van een prachtige vertolking

De rest van de bezetting was eveneens op een hoog niveau, te beginnen met Sonja Soloviy die een mooi getimbreerde, getormenteerde Giovanna Seymour neerzette. Tenor Celso Albelo zong de rol van Anna’s geliefde Percy overwegend in voix-mixte, iets wat het publiek niet echt aanvoelde. Wanneer hij in de aria “Vivi tu” in het tweede bedrijf een paar ijzersterke hoge noten de zaal in projecteerde smolten deze reserves echter als sneeuw voor de zon. Marco Mimica is ronduit indrukwekkend (een bas die boven het koor uitkomt hoor je niet elke dag !) maar hij mist daarbij wat de verfijning waar Donizetti’s opera om vraagt. Enkel Francesca Ascioti als page Smeton was niet helemaal opgewassen tegen de haar toegewezen taak, daarvoor waren de intonatieproblemen te groot.

Koor en orkest van de Opéra Royal de Wallonie deden wat van hen gevraagd werd onder de leiding van de jonge dirigent Giampaolo Bisanti die zich manifesteerde als een goede begeleider voor de zangers eerder dan als inspirator voor de musici.

Alles bij elkaar een van de betere voorstellingen die we dit seizoen in de Luikse opera mochten meemaken en zeker een aanrader voor wie van een traditionele productie houdt.

Er zijn nog voorstellingen op 17 en 20 april 2019. Hierbij dient opgemerkt dat voor de laatste voorstelling Olga Peretyatko in de titelrol vervangen wordt door Elaine Alvarez.

Hugo Delava (Gepubliceerd op 17/4/2019)

 

 

4 Comments

  1. Pieter K. de Haan schreef:

    Ik heb het met de directe uitzending van 17-04 via Mezzo moeten doen, maar kan mij met het bovenstaande vrijwel helemaal verenigen: een indrukwekkende voorstelling met een in alle opzichten prachtige Olga Peretyatko…

    • hella Georgette schreef:

      Heb net even, zonder afbreuk te doen aan de prestatie van Olga Peretyatko, geluisterd naar Joan Sutherland, er zullen nog een paar boterhammetjes moeten gegeten worden dus : met “een puike prestatie volgens de mogelijkheden” zal het wel volstaan denk ik.
      Live is natuurlijk nog altijd effe anders dan via Mezzo. Overigens een PAREL van een decor, kunnen veel operahuizen (als voorbeeld) komen naar kijken.

  2. Pieter K. de Haan schreef:

    In de pauze gaf Peretyatko desgevraagd te kennen de rol met “haar stem” te zingen. Als men haar vertolking per se zou willen vergelijken, dan zou men dat m.i. niet in de eerste plaats moeten doen met Joan Sutherland – om over Maria Callas maar te zwijgen – maar eerder met Edita Gruberova, Mariella Devía en Beverly Sills, oftewel met zangeressen met eerder lyrische dan dramatische stemmen.

  3. Jacques Liers schreef:

    Ik heb net even de tijd gehad om naar de directe opname te luisteren na mijn bezoek aan Luik. Er is een enorm verschil tussen life en de opname. Op “life opname wijze” hoort men het in de zaal niet. De chef ingenieur heeft zijn werk goed gedaan. Het is lief en allemaal goed voor iedereen. Olga deed haar uiterste best. Haar “klokkenhoogte” van weleer is er niet meer maar ik ga akkoord met Hugo zonder superlatieven. Het was een goede voorstelling van en voor iedereen en we weten dat we niet met al de diva’s van weleer aan de slag zijn want die zouden er niet geweest zijn en…….. voor die prijs kunnen we niet klagen en mogen we tevreden zijn zoiets voorgeschoteld te krijgen. Decor, kostumering zoals het echte klassieke opera past en dus is het geheel in alle opzichten zeker zeer geslaagd te noemen. Laten we zo verder doen. Verder kan ik het met de heer Pieter K; de Haan van 18 april eens zijn wat de stemtypes betreft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.