LE DESTIN DU NOUVEAU SIECLE

Le destin du nouveau siècle, opéra-ballet van André Campra op een libretto van Jean-Antoine du Cerceau. Gecreëerd in het Collège Louis-le-Grand te Parijs op 12 mei 1700. Première van deze productie door het Atelier Lyrique de Tourcoing in het Théâtre Mucipal op 16 februari 2018. Bijgewoonde voorstelling op 18 februari 2018.

Le destin du nouveau siècle

Marc Mauillon, bariton (Foto © Willy Vainqueur)

 

Le destin du nouveau siècle

Ensemble (Foto © Willy Vainqueur)

 

Le destin du nouveau siècle

Ballet (Foto © Willy Vainqueur)

 

Le destin du nouveau siècle

Ensemble (Foto © Willy Vainqueur)

 

Marc Mauillon, bariton
Julie Hassler, sopraan
Claire Lefilliâtre, sopraan
Jean-François Novelli, tenor
Thomas Van Essen, bariton

Ensemble Vocal et Instrumental La Tempesta
Dirigent: Patrick Bismuth
Regie: Vincent Boyer

Muzikaal:
Scenisch:

Deze wat zeldzame titel zou je meer verwachten als een blikvanger in een nieuwsrubriek dan van een operarecensie. En nochtans is het de originele titel van deze voor ons onbekende barokopera.
Le destin du nouveau siècle is een ongepubliceerde partituur. In juli 2015 werd een anoniem exemplaar van 1740 gevonden in de mediabibliotheek van Saint-Denis. De muziek was oorspronkelijk bestemd als een intermezzo voor de tragedie Maxime martyr van de jezuïet Père Jean-Antoine du Cerceau.

Het onderwerp is zeer actueel, het gaat over een dialoog tussen een volk dat partij kiest voor de oorlog en een volk dat vrede wil. Elk van deze groepen wordt gesteund en aangemoedigd door de stem van een god, Mars of Vulcanus, of door de allegorie van de Vrede.

André Campra vormt de missing link tussen Jean Baptiste Lully en Jean Philippe Rameau, de groep van de drie belangrijkste klassieke componisten van de Grand Siècle. Campra was eerst kerkcomponist. Van deze periode zijn het Requiem en motetten gekend, maar hij werd al vlug aangetrokken door de opera. Zijn lyrische tragedies Hésione, Tancrède en Idoménée behoren tot de mooiste uit de geschiedenis van de Franse vroege klassieke opera. Daarnaast was hij de uitvinder van het opéra-ballet, een vorm bestaande uit verschillende actes (entrées) verbonden door een hoofdthema, een van de meest gekende zijn L’Europe Galante en Les Fêtes Vénitiennes.

De muziek van dit operaballet brengt een evenwichtige afwisseling van korte verhalen, melodieën, dansen en refreinen of dubbele refreinen. Echt aantrekkelijk en/of meeslepend is het echter naar onze moderne maatstaven niet. Wij kunnen aannemen dat met een rijke, pompeuze enscenering en eersteklas zangers het spektakel wel zou kunnen boeien, maar dat was deze voorstelling door het Atelier Lyrique in Tourcoing geenszins.

Zoals de foto’s hiernaast aantonen, hadden de enscenering en de choreografie meer weg van een armzalige parochievoorstelling. Regie en ballet spelen voor ons maar een bijkomende rol en wij hadden er genoegen mee kunnen nemen indien er mooi gezongen werd. Helaas was ook dat niet zo. Claire Lefilliâtre, nochtans een sopraan die in de barokwereld haar sporen verdiende, klonk luid en onsubtiel. Erger nog: zij zong vals!
De andere solisten ploegden zich met moeite door hun partij: kleine stemmen die buiten de barokwereld niet aan bod zouden komen. Technisch verzorgd, daar gaat het niet om, maar krampachtig zodra ze buiten het middenregister treden. Barokzangers: Singers of a lesser God. Enkel de kernachtige bariton Marc Mauillon deed ons even de oren spitsen. Hij gaf met veel stijl, en een goede dictie gestalte aan de god/goden die hier de lotsbestemming van de twijfelende mens bepalen.

Het Ensemble La Tempesta onder leiding van Patrick Bismuth speelde zorgvuldig maar wat bescheiden. Het ontbrak aan voorwaartse kracht, aan elan, aan felle dramatiek.

Culturele verveling. De Finse dirigent Hannu Lintu zei ooit ter gelegenheid van een bespreking over een symfonie van Sibelius dat tijd een subjectief begrip is voor een muzikaal werk. De duur wordt voor de luisteraar niet enkel bepaald door de wijzers van de klok, maar veeleer door de kwaliteit van de muziek.

Dit amper een uur en veertig minuten durende barokwerk leek ons dan ook zo lang als Parsifal.

G.M. (Gepubliceerd op 20/2/2018)

1 Comment

  1. Conus schreef:

    Mooie, informatieve recensie. Jammer dat het gebodene zo tegenviel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *