EEN HELDHAFTIGE SAMSON, EEN TEDERE DALILA

Samson et Dalila, opera van Camille Saint-Saëns op een libretto van Ferdinand Lemaire. De première (in het Duits, in opdracht van Franz Liszt) had plaats in het Hoftheater te Weimar op 2 december 1877. Concert van Radio France in het Théâtre des Champs-Elysées, op 12 juni 2018.

Roberto Alagna

Roberto Alagna (Photo: Jean-Baptiste Millot)

Marie-Nicole Lemieux

Marie-Nicole Lemieux (Photo: Manuel Cohen)

Mikhail Tatarnikov

Mikhail Tatarnikov (Photo: DR)

Samson: Roberto Alagna
Dalila: Marie-Nicole Lemieux
Le Grand prêtre: Laurent Naouri
Abimélech: Alexander Tsymbalyuk
Un vieillard hébreu: Renaud Delaigue

Orchestre National de France
Chœur de Radio France

Direction musicale: Mikhail Tatarnikov

 

Als voorproefje van het seizoen 2018/2019 van de Metropolitan Opera in New York, zong Roberto Alagna op dinsdag 12 juni in het Théâtre des Champs-Elysées een concertante uitvoering van Samson et Dalila van Camille Saint-Saëns. Samson, de dappere leider van de Joden, bezwijkt voor de bedrieglijke charmes van Dalila, een lid van de sekte van Dagon die hem probeert te vernietigen. Gevangen door de hogepriester en Dalila maak hij korte metten met het hele zooitje, inclusief hemzelf, door de zuilen van de tempel te laten instorten.

Roberto Alagna brengt een heroïsche interpretatie van de rol van Samson: de kracht van zijn zang, gecombineerd met een onberispelijke dictie, is perfect geschikt voor de oorlogszuchtige leider van de Joden. Hij is wellicht iets té heldhaftig want wanneer hij zijn zwakte en zijn liefde in de tweede akte moet bezingen, overtuigt hij minder. Aan het einde van de tweede en derde akte, wanneer hij zijn wanhoop uitschreeuwt, begeleid door een imponerend orkest, is het weer “van edel dik hout zaagt men perfecte planken”.

Marie-Nicole Lemieux is een verrassend zachtaardige Dalila. Ze lijkt zo geëxalteerd om de aria’s van de eerste akte te mogen zingen dat ze vergeet om af en toe een blokje hout op de vuurhaard der verleiding te werpen. Haar stem is fraai, haar interpretatie is delicaat, maar ze mist het venijnige voor een rol die zo duister en ambivalent is; haar plotselinge uitbarstingen wekken meer verbazing (“meisje, toch!”) dan huivering. Toch wist zij het publiek te elektriseren wanneer ze aan het einde van de tweede akte Samson verwijt dat hij een “hart zonder liefde” is.

Laurent Naouri heeft de perfecte stem voor de rol van de hogepriester: ernstig, ruim en van een grote elasticiteit die het publiek blijvend boeit. Hoewel de bezetting van de drie hoofdrollen over het algemeen opmerkelijk goed is, bleven wij wat de kleinere rollen betreft enigszins op onze honger zitten.

Na een zeer fraaie ouverture, met zingzoemende cello’s, lijkt Daniel Tatarnikov’s aanpak in de eerste en tweede akte soms wat aarzelend. Het hypnotiserende potentieel van orkestrale klanken die gepaard gaan met het verleidingsspel van Dalila, misten wij node. Het orkest neemt echter onmiskenbaar revanche tijdens de bacchanale van de derde akte, met een weelde aan Oosterse klanken. Het koor van Radio France is helder: het klinkt bijzonder subtiel in de eerste scène na de ouverture en tijdens l’air du printemps in de eerste akte.

De productie van het Théâtre des Champs-Elysées, heldhaftig en soms grandioos, vormt een prachtige ode aan deze Franse Grand-Opera. Dat belooft wat, volgend jaar in New York!

Max Yvetot / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 16/6/2018)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.