MARC MINKOWSKI DIRIGEERT OPERA VAN HENRI RABAUD

Mârouf, savetier du Caire

Mârouf, savetier du Caire – Ensemble. (Photo:Vincent Pontet)

Mârouf, savetier du Caire, opéra comique van Henri Rabaud op een libretto van Lucien Népoty naar de Franse vertaling van de sprookjes van Mille et Une Nuits door Joseph-Charles Mardrus, voor het eerst opgevoerd op 15 mei 1914 in de Opéra-Comique te Parijs. Herneming van de productie van 2013. Première van deze reeks voorstellingen in de Opéra-Comique te Parijs op 23 april 2018.

Mârouf: Jean-Sébastien Bou
La Princesse Saamcheddine: Vannina Santoni
Le Sultan: Jean Teitgen
Le Vizir: Franck Leguérinel
Ali: Lionel Peintre
Fattoumah: Aurélia Legay
Le Fellah, Premier Marchand: Valerio Contaldo
Ahmad: Luc Bertin-Hugault

Chœur de l’Opéra National de Bordeaux
Orchestre National Bordeaux Aquitaine
Dirigent: Marc Minkowski
Regie: Jérôme Deschamps

Muziek:
Regie:

Henri Rabaud was een tamelijk beroemde tijdgenoot van Puccini, Strauss en Debussy, en dat is te horen ook. Tegenwoordig zal de naam Rabaud bij weinigen een bel doen rinkelen. Zijn komische opera Mârouf, savetier du Caire, in het begin van de twintigste eeuw wereldwijd uitgevoerd, is nu een curiosum in het operarepertoire. Toch heeft dit werk onmiskenbaar zijn kwaliteiten: de plaats van handeling en het onderwerp zijn origineel, de muziek is weelderig, een mix van hectische ritmes en mysterieuze oosterse melodieën.

Mârouf is een schoenmaker, die vlucht voor zijn tang van een echtgenote en die zich met de hulp van zijn vriend Ali laat doorgaan voor een rijke koopman. Het lukt hem met de dochter van een sultan te trouwen en met haar te vluchten. Achtervolgd door de sultan en zijn vizier, wordt hij op het nippertje gered door een Djinn, een bovennatuurlijk onzichtbaar wezen, die hem een wonderbare en rijke karavaan voortovert.

De grote kracht van deze productie ligt in de vitaliteit van de enscenering: de rollebollende menigte, de scènes met pittige afranselingen, de extravagante en kleurrijke kostuums met hoeden die gesierd zijn met een hond, een pan, een aubergine, een wortel en de grotesk grote tulbanden, jurken, de glanzende fluwelen kleding en de blauwe tinten van de harem.

De decors zijn afwisselend Midden-Oosterse stadsgezichten, roze of witte kasba’s, gaasdoeken rond een turquoise vijver verlicht door de sterren in de schaduw van de Grote Sfinx.

Mârouf, vertolkt door Jean-Sébastien Bou, is een veeleisende rol, waarbij het personage van het begin tot het einde alomtegenwoordig is. Weinig lyrisch in de eerste komische scènes, weet hij nochtans te overtuigen in de melancholische scènes, wanneer hij besluit te vluchten met de matrozen of wanneer hij het gezicht van zijn nieuwe vrouw ontdekt. Vannina Santoni, in de rol van prinses Saamcheddine, mist wat vocale kracht maar ze heeft een heel fraai timbre, dat perfect past bij haar zachtaardige, smachtende verschijning. De sultan van Jean Teitgen bekoort door zijn diepe, smeuïge bas en zijn letterlijke lange adem. Opvallend is ook de stralende stem van Valerio Contaldo in de rol van de Djinn.

De rijkdom van Mârouf ligt echter meer in de orkestbegeleiding dan in de zangpartijen. Dirigent Marc Minkowski haalt het maximum uit deze veelzijdige partituur: de strijkers klinken soms plechtig, soms sarcastisch, de houtblazers wiegen het publiek met ondulerende, oriëntaalse melodieën. De muziek boeit door haar inventieve energie die zich voortdurend vernieuwt: het orkest huppelt tijdens de massascènes, het beukt tijdens de afranselingen en executies, het explodeert met triomfantelijke trompetten bij de verschijning van de prinses.

Jérôme Deschamps en Marc Minkowski zijn er op briljante wijze in geslaagd om deze opera nieuw leven in te blazen. Het verhaal en de dialogen zijn onderdeel van een schilderachtig oriëntalisme met een verrukkelijke politiek incorrecte koloniale boventoon. Het succes wortelt in het magische karakter van de opera, in de eigenzinnige humor en de rijkdom van de partituur.

Er zijn nog uitvoeringen op 27 en 29 april 2018.

Max Yvetot / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 27/4/2018)

1 Comment

  1. Mauricio Fernandez schreef:

    Geweldig stuk, de muziek is verrassend opwindend en lyrisch tegelijk. Ik ken alleen een oude Franse opname maar het is goed dat Minkowski zich over dit stuk heeft ontfermd. Hopelijk maakt hij een nieuwe opname van want die is erg nodig, hetzelfde geldt voor Herolds Zampa, door Christie een paar jaar geleden gedirigeerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.