Een originele en intelligente double-bill.

Manga-Café

Manga-Café. (Photo: Elisabeth de Sauverzac)

Manga-Café, opera van Pascal Zavaro (libretto en muziek) naar een Japans fait divers. Creatie.
Trouble in Tahiti, opera van Leonard Bernstein (libretto en muziek). Gecreëerd op het Festival of the Creative Arts on the campus of Brandeis University te Waltham, Massachusetts, op 12 juni 1952.
Première van deze productie in het athénée – Théâtre Louis Jouvet, op 8 juni 2018.

Éléonore Pancrazi, mezzo-sopraan
Laurent Deleuil, bariton
Morgane Heyse, soprano
André Gass, tenor
Philippe Brocard, bariton

Ensemble Les Apaches
Dirigent: Julien Masmondet
Regie: Catherine Dune

Muziek:
Regie:

Trouble in Tahiti

Trouble in Tahiti. (Photo: Elisabeth de Sauverzac)

Trouble in Tahiti

Trouble in Tahiti. (Photo: Odile Motelet)

Trouble in Tahiti

Trouble in Tahiti. (Photo: Elisabeth de Sauverzac)

Het Théâtre de l’Athénée biedt deze maand twee korte opera’s aan van vergelijkbare lengte en formaat met het thema “liefde”. Manga-Café van Pascal Zavaro vertelt het verhaal van een held van onze tijd, een lastige tiener, met een passie voor manga (Japans stripverhaal) en videogames; hij redt een jonge vrouw in de metro van een stel agressievelingen om haar daarna zelf te verleiden. Het is de fantasie van de verlosser, de blauwe bloem in de loop van het geweer.

Trouble in Tahiti vertelt over een verwelkt en zieltogend echtelijk leven in de consumptiemaatschappij van de jaren vijftig, met een duidelijke hint naar de huwelijksreis van componist Leonard Bernstein zelf, die zijn homoseksualiteit niet publiekelijk kon outen. In Bernsteins eerste opera hoor je gesyncopeerde jazzritmes en het typerende taalgebruik van Hollywood en Broadway.

Beide opera’s zijn gebaseerd op de formule van een klein orkest en vijf stemmen, maar ze onderscheiden zich duidelijk in muzikale stijl. Manga-Café van Pascal Zavaro is een update van de operette met snelle sfeerwisselingen en fraaie vocale arabesken en coloraturen. Zavaro schildert twee muzikale sferen: de melodisch inventieve “mannelijke” scenes van het manga-café, waarin drie lefgozers hun leuzen en strijdkreten in koor zingen, en de meer romantische scènes, waarin de stemmen van de twee geliefden centraal staan en zich mooi verstrengelen. De partituur is een spannende opeenvolging van jingles, waarbij de instrumenten een veelvoud aan effecten produceren, verfraaid met enkele computer-gegenereerde klanken. De koperblazers zijn er om de heroïsche aria’s te versterken, het slagwerk doet zijn best in de metroscène en de snaren begeleiden de eerste, sensuele kus. De invloed van de opera’s van Maurice Ravel en John Adams is onmiskenbaar aanwezig.

Trouble in Tahiti van Leonard Bernstein klinkt meer als een musical, maar de kloof tussen de obsederende melodieën van het koor en de bizarre en gewelddadige teksten verleent het werk een verontrustende duisternis. Terwijl het koor luidruchtig publiciteit maakt voor de American way of life, de incarnatie van een maatschappij die haar burgers een rotsvast levensmodel opdringt, zijn de dialogen tussen de twee echtgenoten bits of afgestompt. De Amerikaanse suburbs ten voeten uit. De orkestrale passages, vaak minder melodieus, drukken de onderliggende wrange gevoelens uit en vullen de stiltes die de stemmen achterlaten. De mooie sopraan-aria van Dinah “There is a garden” wordt briljant gezongen door Eleanor Pancrazi. Als deze subtiele, melodieuze muziek door het orkest hernomen wordt, dringen zich associaties met de melancholie van Madama Butterfly op. De rol van de bariton, Sam, de echtgenoot van Dinah, staat voor zelfvoldane macho-mannelijkheid.  Laurent Deleuil vertolkt deze rol met opvallende kracht.

De enscenering van Catherine Dune is levend, efficiënt en subtiel absurd. Een overvloed aan details roepen in Manga-Café de virtuele wereld van de Japanse o-Taku, de van manga-bezetenen, op. De personages dragen een blauwe pruik, een hoge hoed of Japanse jurken, ze lopen met een prei in de hand en tokkelen op pluchen lampen met op de achtergrond het geprojecteerde manga-café.

Het decor van Trouble in Tahiti is een kinderspeelplaats met witte hekken die in stukken vliegen, een kinderpop die gemolesteerd wordt, terwijl het koor de American way of life maar blijft adverteren. De tijdspecifieke outfits, het overvloedig met brillantine bewerkte haar en de vlekkeloze witte kostuums voeren ons onmiskenbaar naar de jaren 50 van de vorige eeuw.

Deze intelligente double-bill is een unieke gelegenheid om kennis te maken met een minder bekend werk, samen met een originele creatie in de traditionele operastijl. Beide bieden een tijdloze beschouwing over liefdesrelaties.

Er zijn nog opvoeringen tot 14/6/2018.

 

Max Yvetot  / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 10/6/2018)

1 Comment

  1. Basia Jaworski schreef:

    Over Trouble in Tahiti heb ik ooit een paar woorden geschreven…
    Het is een recensie van de gefilmde opera, met werkelijke fenomenale solisten

    https://basiaconfuoco.com/2018/03/20/trouble-in-tahiti-film-van-tom-cairns/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *