“LUCIA DI LAMMERMOOR” – EEN EERBETOON AAN MARIA CALLAS

Maria Callas

Maria Callas

Lucia di Lammermoor, opera van Gaetano Donizetti op een libretto van Salvadore Cammarano, naar de roman The bride of  Lammermoor van Walter Scott. Gecreëerd op 26 september 1835 in het Teatro San Carlo te Napels. Concertante uitvoering in het Théâtre des Champs-Elysées te Parijs op 12 september 2017.

Lucia: Jessica Pratt
Edgardo: Paolo Fanale
Enrico: Luca Salsi
Raimondo: Riccardo Zanellato
Arturo: Xabier Anduaga
Alisa: Valentine Lemercier
Normanno: Kévin Amiel

Orchestre National d’Ile-de-France
Ensemble Lyrique Champagne-Ardenne
Direction musicale: Roberto Abbado

Jessica Pratt

Jessica Pratt (Foto: Benjamin Ealovega)

Paolo Fanale

Paolo Fanale

Roberto Abbado

Roberto Abbado

Om een legende te worden hoef je niet per se veel talent te hebben, belangrijker is om voortijdig het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Kijk naar James Dean, Grace Kelly en Elvis Presley. Zelfs Lady Li, toch niet veel meer dan een charmante voetnoot in de geschiedenis, haalt na twintig jaar nog steeds de krantenkoppen.
Om Maria Callas was in haar tijd ook geregeld veel te doen; zij was een geliefd slachtoffer van de  roddelpers. Gelukkig liet zij ons een onschatbare erfenis van operaopnames na, waarvan enkele na veertig jaar nog steeds onovertroffen zijn.

Het is 40 jaar geleden dat Callas de dood vond in haar appartement in Parijs, voorwaar een moment om te gedenken. Het Théâtre des Champs-Elysées heeft met Lucia di Lammermoor, een van Callas’ glansrollen, een bijzonder goede keuze gemaakt om het seizoen met een concertante uitvoering te openen. Er werd voor een meer dan uitstekende bezetting gekozen.

Jessica Pratt, als Lucia, betoverde het publiek, zo schijnbaar moeiteloos beheerste zij haar rol. De Australische coloratuursopraan zong haar partij met een frisheid dat ze de indruk gaf het verhaal voor de eerste keer te beleven. Zij speelt met haar stem en streelt de oren van de luisteraar met sublieme vocale interpretaties van liefde, woede en wanhoop. De waanzinaria werd op een ingehouden en tedere manier benaderd, zonder overbodige pathos en prachtig ondersteund door de dwarsfluit en enkele hoofdknikjes van dirigent Roberto Abbado. De fantastische souplesse van haar stem maakte grote indruk.

Zij was ook subliem in het duo met Edgardo in de eerste akte. De jonge tenor Paolo Fanale leek bovenmatig in zijn nopjes en maakte met zijn bescheiden, soepele stem een charmante indruk. Zijn dictie is perfect en hij zet op briljante wijze, soms woedend dan weer wanhopig, een onschuldige held neer die steeds weer het slachtoffer is van het noodlot.

Luca Salsi bracht in de rol van Enrico een vaderlijk timbre dat beter zou passen bij Verdi. In de eerste akte ontbrak het hem aan legato en hij kon het publiek maar moeilijk overtuigen van zijn woede jegens Edgardo. In het duo met Lucia ging het beter. Zijn stem leent zich beter voor uitgesponnen kwellingen dan voor vurige uitroepen, en hij was op zijn best als de manipulatieve broer die zich als hoofd van de familie manifesteert.

Het orkest speelde doorgaans subtiel, maar was soms ook overdonderend luid; de stemmen hadden de grootste moeite om boven het koper uit te komen. Kévin Amiel bijvoorbeeld, in de rol van Normanno, moest in de eerste acte worstelen om het orkest de baas te worden en ook Paolo Fanale verdronk bij momenten in de overvloedige orkestklank. Alleen Jessica Pratt en de zeer goede Raimondo van Riccardo Zanellato slaagden erin om deze geluidsbarrière te doorbreken.

Ook de kleine rollen waren voortreffelijk bezet. De tenor Xabier Anduaga gaf soepel invulling aan de rol van Arturo, terwijl Valentine Lemercier zich als Alisa als een vis in het water voelde. Het beroemde sextet in de tweede akte was zonder meer virtuoos, bijzonder vakkundig gedirigeerd door Roberto Abbado.

Het was een bijzonder fraaie en indrukwekkende concertante uitvoering en een geslaagd eerbetoon aan Maria Callas.

Max Yvetot / Olivier Keegel

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

1 Comment

  1. Pieter K. de Haan schreef:

    Blijkbaar is, nadat inmiddels 4 reacties zijn geplaatst onder de originele Franse recensie, de mogelijkheid geopend om ook hier te reageren, Overigens heb ik mijn tweede reactie, anders dan de vermelde tijden aangeven, geplaatst voordat het bericht van de heer Maijeur over deze mogelijkheid was verschenen. Het zij mij vergund om hier naar die reacties te verwijzen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *