LA PASSION SELON SADE: SCHOKEFFECTEN ?

La Passion selon Sade

Raquel Camarinha & Eric Houzelot (Foto © Sandy Korzekwa)

La Passion selon Sade, opera van Sylvano Bussotti (muziek en libretto), voor het eerst opgevoerd in het  Teatro Biondo te Palermo, in het kader van het Settimana Internazionale Nuova Musica op 5 september 1965.
Première van deze productie van  T&M Paris in het athénée – théâtre Louis-Jouvet, op 23 november 2017.

Justine / Juliette: Raquel Camarinha, sopraan
Le Marquis: Eric Houzelot, acteur

Ensemble Multilatérale
Dirigent: Léo Warynski
Regie: Antoine Gindt

Muziek:
Regie:

In 1965 was La passion selon Sade een schandaal toen het werk tijdens het Festival in Palermo in première ging, maar voor het hedendaagse publiek heeft Sylvano Bussotti’s opera elk schokeffect verloren.

Dit werk, dat de componist een “mystère de chambre avec tableaux vivants ” noemde, ligt op het kruispunt van opera, theater en experimenteel spektakel. Het gaat over de lichtelijk afwijkende seksuele relatie tussen de personages van Justine / Juliette en de Markies. Terwijl zij zingt komt de Markies het podium op, waar hij aan een striptease begint totdat hij spiernaakt is, waarna hij een bruine satijnen pyjama aantrekt. Het gaat er pervers aan toe: hij deelt enkele meer-dan-corrigerende tikken uit en wordt uiteindelijk geblinddoekt met een stropdas bereden in een kamer met meer groen fluweel dan een pooltafel. Justine / Juliette kruipt op handen en voeten naar een minibar om hartstochtelijk een kruisbeeld te omhelzen, dat zich tussen de flessen alcohol in de deur van de koelkast bevindt. Enkele figuranten verschijnen aan het begin en aan het einde van de opera om de naam van het stuk aan te kondigen en om voorspelbare woorden te declameren zoals “passie” en “losbandigheid”.


Lugubere tortelduif

Muzikaal wisselt La Passion selon Sade af tussen lange noten, gespeeld op een synthesizer: mysterieuze, glijdende, ongewone muziek begeleidt de hyperventilerende zang van Justine / Juliette. Ook de instrumenten worden soms op absurde wijze misbruikt, althans bespeeld; het orkest wordt de derde protagonist wanneer de groene fluwelen wand aan de achterkant van het podium opengaat en de pianisten met hun stropdas op de snaren van hun instrument slaan, terwijl er klappen op de cello en gebonk van kettingen weerklinken, dit alles als een echo van het verstikkende gekreun van Justine / Juliette, fraai ten beste gegeven door Raquel Camarinha. Met haar warme stem, behoorlijk op de proef gesteld door de partituur, slaagt ze erin de spanning bij de toeschouwers op te wekken in een verhaal waar nochtans geen enkele progressie in zit. Haar rol bestaat uit getortel in de meest lugubere zin van het woord, een vocale rodeo, een dof, hees en gesluierd zang, de weerslag van het vleselijk verlangen, het nietsontziende geweld en het verkennen van de onontgonnen velden der passie.

Het verbazingwekkende uithoudingsvermogen van Raquel Camarinha was de meest opmerkelijke bijdrage aan dit schouwspel. De snel vervlogen melodieën en de altijd weer grenzeloze verveling van de “provocatie” waren dat zeker niet.

De grootste verdienste van deze opera is de tijdsduur: amper een uur. Of zoals Peter Handke het zei: “Aufstehen und gehen, welch ein Glück!“

Max Yvetot / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 27/11/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

1 Comment

  1. Richard schreef:

    Een gezellige kerstopera voor het hele gezin! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *