TITUS ONTTROOND DOOR SESTO

La clemenza di Tito

Valentina Nafornita (Servilia), Amanda Majeski (Vitellia), Ramon Vargas (Tito Vespasiano), Marko Mimica (Publio), Antoinette Dennefeld (Annio) et Stéphanie d’Oustrac (Sesto) (Foto: Sebastien Mathe / Opera national de Paris)

Opera van Wolfgang Amadeus Mozart op een libretto van Pietro Metastasio aangepast door Caterino Mazzolà. Gecreëerd op 6 september 1791 in het huidige Estates Theatre te Praag. Première door de Opéra national de Paris in het Palais Garnier le 15 november 2017.

Tito Vespasiano: Ramón Vargas
Vitellia: Amanda Majeski
Servilia: Valentina Naforniţa
Sesto: Stéphanie d’Oustrac
Annio: Antoinette Dennefeld
Publio: Marko Mimica

Orchestre et Chœurs de l’Opéra national de Paris

Dirigent: Dan Ettinger
Regie: Willy Decker

Muziek:
Regie:

Twee episodes uit het leven van de Romeinse keizer Titus hebben door de eeuwen heen de aandacht getrokken: zijn afstand van de liefde in naam van het staatsbelang en de genade die hij verleende aan degenen die probeerden hem te vermoorden. Het is deze tweede episode die in La clemenza di Tito van Mozart centraal staat.

De plot van de opera is simpel. De titel van het werk geeft de ontknoping al aan en enkel de moord op de valse Titus aan het einde van de eerste acte is spectaculair. De enscenering van Willy Decker accentueert het statische van het werk, afwisselend tussen een gigantische cirkelvormige muur die rond een steenblok zwaait en een interieur voorgesteld door een groot schilderij, een combinatie van een slechte Chagall en een stripboek. De kostuums zijn mooi en kleurrijk, maar het gevolg van de keizer is getooid met kluchtige pruiken waarvan de betekenis niet goed te begrijpen is.

In de titelrol lijkt de legendarische Mexicaanse tenor Ramon Vargas soms naar adem te happen. Hij ontplooit zich zonder een vleugje wijsheid in het karakter van de keizer aan te brengen. Zijn interpretatie is zeer monolithisch, korrelig, verzwakt door een verstikkende zang, zowel in de scène waar Servilia hem ontsnapt als wanneer hij aarzelt over het lot van zijn vriend die hem probeerde te vermoorden.

De sopraan Amanda Majeski in de rol van de fatale, manipulatieve Vitellia is enigszins teleurstellend. Ze lijkt zand in haar keel te hebben, haar hoogte is soms korrelig en haar stem ontbeert flexibiliteit. Niettemin heeft ze een bijzonder lange adem en een zacht melancholische frasering die haar in staat stelt bepaalde passages te sublimeren, vooral wanneer ze lage noten zingt, bijvoorbeeld in het trio van de tweede act.

De rol van Servilia, gezongen door Valentina Nafornita, is minder complex, samen met Annio de incarnatie van de perfecte liefde, de samengesmolten, door menigeen geambieerde trouw. Ze verklaart op sublieme wijze haar liefde aan Annio, haar stem is een suikerserenade waarin haar dictie de neiging heeft te smelten. Antoinette Dennefeld heeft op het eerste gezicht een minder prominente stem, een beetje hees, maar de overtuiging waarmee ze de rol van Annio speelt, maakt haar een van de besten van het ensemble; ze is schitterend wanneer haar stem in de eerste akte samensmelt met die van Valentina Nafornita.

De beste interpretatie kwam echter van Stéphanie d’Oustrac als Sesto. Afwisselend diepzinnig, levendig en plechtig grijpt zij elke aria aan om een ​​bloemlezing van gevoelens uit te drukken. Ze heeft een subliem legato en haar heldere timbre glijdt probleemloos naar de lagere klankregionen. Ze excelleert in het melodieuze duet van de eerste acte. Haar stem heeft een grote omvang, in staat tot plotselinge gevoelsschakeringen, van krachtige strelingen tot een zeldzame beheersing wanneer ze om de clementie van Titus vraagt.

Het orkest van de Parijse Nationale Opera, onder leiding van Dan Ettinger, excelleerde vooral door de blaasinstrumenten, met een opvallende bassethoorn, afwisselend een aankondiger en een echo van de stemmen, waarvan het geluid terugkaatste als een spartelende karper.

Hoewel deze late opera van Mozart verondersteld wordt de kwellingen van de Romeinse keizer uit te drukken, toonde het publiek van de Opera van Parijs meer sympathie voor het personage van Sesto: minder legendarisch, menselijker, gewoner en toch veel rijker dankzij de fraaie zangprestatie van Stéphanie d’Oustrac.

Er zijn nog voorstellingen tot 25 december 2017.

Max Yvetot / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 21 november 2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *