EEN ELEGANTE BARBIER

Il Barbiere di Siviglia

Ensemble. (Foto © Vincent Pontet)

Il Barbiere di Siviglia, opera van Gioacchino Rossini op een libretto van Cesare Sterbini, gebaseerd op de komedie Le Barbier de Séville ou la Précaution inutile van Beaumarchais. Voor het eerst opgevoerd op 20 februari 1816 in het Teatro di Torre Argentina te Rome. Première van deze productie in het Théâtre des Champs-Elysées te Parijs, op 5 décember 2017.

Il Conte Almaviva: Michele Angelini
Figaro: Florian Sempey
Rosina: Catherine Trottmann
Bartolo: Peter Kálmán
Basilio: Robert Gleadow
Berta: Annunziata Vestri
Fiorello: Guillaume Andrieux

Le Cercle de l’Harmonie
Chœur Unikanti

Dirigent: Jérémie Rhorer
Regie: Laurent Pelly

Muzikaal:
Scenisch:

Om de eindejaarsfeesten optimaal voor te bereiden, gaat er niets boven een Rossini-opera. Het is dus geen toeval dat het Théâtre des Champs-Élysées deze maand De Barbier van Sevilla in een enscenering van Laurent Pelly presenteert.

Ver weg van de clichés van Sevilla of de pastiches van Spanje, concentreert de enscenering zich letterlijk op de muziek zelf: de zangers zijn noten die pirouetteren op gigantische partituren, opgerold op een uniform zwart podium. De muziek is het hoofdpersonage waarop alle misverstanden berusten, de drijfkracht achter en het resultaat van alle dramatische wendingen. De decors en de kostuums zijn elegant, maar het geheel is tijdens de eerste acte te statisch; er is een duidelijk gebrek aan dynamiek. Pas met de opkomst van de stadswacht aan het einde van de eerste acte komt er wat leven in de brouwerij en wordt de doodsheid van de subtiele en verfijnde decors doorbroken.

De pruimkleurige, dwarrelende bloemenblaadjes, de muur die plots neervalt en de piano verzwelgt, het nachtblauwe scherm van de laatste scène van de 2e acte vormen prachtige kleurschakeringen. Naast de opmerkelijke aandacht voor de muziek, ligt de kracht van de enscenering vooral bij de acteerprestaties van de zangers, bij hun vermogen om met frivole luchtigheid de doldwaasheid van hun rol te illustreren. Het meeste plezier beleefden wij aan de ensembles. Het wat steriele, kale toneelbeeld werd daarbij op hilarische wijze tot leven gebracht door de uitbundige solisten plus koor.

Michele Angelini is een zeer goede Graaf Almaviva die met soepel gemak de vocale bravourestukjes ten beste geeft, maar zijn romige toon, vol vibrato, klinkt wat nasaal bij het aanzwellen van zijn stem, wat niet echt past bij romantische serenades.

Aan de andere kant is hij uitstekend in de dolkomische scènes als dronken soldaat en als “pianoleraar”, zoals in het bedwelmende “gioia e pace”.

Florian Sempey is een gladjanus van een Figaro. Zijn donderende stem, bijna als van een bas, geeft uitstekend zijn machiavellistische trekjes weer. Hij beweegt zich als een gangster en hij heeft genoeg adem om de valstrikken van deze veeleisende rol te omzeilen. Niettemin mist zijn vertolking gemoedelijkheid, zowel scenisch als vocaal.

 

PUUR BELCANTO

Het aangename stemgeluid van mezzosopraan Catherine Trottmann is balsem voor de oren. Haar elegante vocale behendigheid is pure belcanto. Helaas wist noch zij noch Michele Angelini het publiek te overtuigen van de waarachtigheid van hun liefde.
Robert Gleadow is de rol van Don Basilio op het lijf geschreven, een lasteraar-tovenaar die met zijn handen bezwerende gebaren maakt rond een lichtgevende bol. De ondankbare rol van Don Bartolo, de gedupeerde pretendent, is een sterke rol van de stoere Peter Kálmán.

Het orkest Le Cercle de l’Harmonie wordt uitstekend geleid door de jonge dirigent Jérémie Rhorer, met veel aandacht voor contrasten en tempi. Wij misten wat body en het geluid was soms wat metaalachtig schraal, ondanks de voortreffelijke blazers.

Deze elegante versie van De Barbier van Sevilla onderscheidt zich van een traditioneel “grappige” traditionele opvoering door de sobere decors en kostuums, maar mist toch wel de kleurrijke blijmoedigheid waar de partituur om vraagt.

Er zijn nog uitvoeringen op 13 en 16 december 2017.

France Musique zendt deze opera uit op 31 december 2017 om 20.00 uur.
De voorstelling wordt live uitgezonden op de Arte Concert-website op 16 december en op het Arte televisiekanaal op vrijdag 29 december 2017.

Max Yvetot / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 10/12/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *