IN DE BAN VAN DE TOVERBERG

Everest

Chor des Theaters Hagen. (Foto: Klaus Lefebvre)

Everest, opera van Joby Talbot op een libretto van Gene Scheer. Gecreëerd in The Dallas Opera op 30 januari 2015. Première van deze productie in het Theater Hagen op 5 mei 2018. Bijgewoonde voorstelling op 18 mei 2018. Engels gezongen met Duitse boventiteling.

Jane Arnold: Veronika Haller
Meg Weathers: Pauline Engelhaupt
Rob Hall: Musa Nkuna
Doug Hansen: Kenneth Mattice
Beck Weathers: Morgan Moody
Guy Cotter: Sebastian Joest
Mike Groom: Wolfgang Niggel

Philharmonisches Orchester Hagen
Opernchor des Theater Hagen

Dirigent: Joseph Trafton
Regie: Johannes Erath

Muzikaal:
Scenisch:

In 2016 werd in de Bayerische Staatsoper te München de opera South Pole van Miroslav Srnka gecreëerd, een realistische visie op de expeditie in Antarctica aan het begin van de twintigste eeuw: avonturiers die het tegen de natuur opnemen en er tenslotte door overmeesterd worden.

De opera Everst is zowat op dezelfde leest geschoeid. Het jaar 1996 was een van de meest tragische in de geschiedenis van de Mount Everest. Eén enkele sneeuwstorm eiste acht mensenlevens. Niettemin blijft de hoogste berg ter wereld op magische wijze mensen aantrekken die een fysieke en mentale inspanning leveren om de berg te “veroveren”.

Librettist Gene Scheer was gefascineerd door deze soms obsessieve en in elk geval zeer gevaarlijke verleiding om ooit op de top van de wereld te staan. Tegelijkertijd was hij geïnteresseerd in de tragische gebeurtenissen in 1996. Hij sprak met overlevenden, reisde de wereld rond en verzamelde materiaal.

De handeling van de de opera is gesitueerd op de berg zelf, gedurende de laatste fases van de beklimming door een kleine groep bestaande uit o.a. Rob Hall, Doug Hansen en Beck Weathers. Uitgeput door een tekort aan zuurstof, hallucineren zij over hun familie. Een storm verhindert de verdere beklimming en zij sterven allemaal ter plaatse.

Wij hadden realistische beelden verwacht in de trant van South Pole, maar dat was wishful thinking want regisseur Johannes Erath liet de ganse actie afspelen in een mooi, stijlvol decor dat duidelijk geïnspireerd is op het grote salon van het kuuroord dat Thomas Mann beschrijft in De Toverberg, inclusief de elegante kostuums van het begin van de twintigste eeuw. Alle personages zitten aanvankelijk in een rolstoel, maar dat heeft blijkbaar geen ander doel dan het publiek even te verrassen met een mooie wheelchair chorus line, want na tien minuten bleven de rolstoelen er grotendeels leeg en rommelig bijstaan. De beklimming zelf zien wij even kort geprojecteerd op de achtergrond en verder een miniatuur van de berg in een glazen kastje. Een regie die esthetisch bekoorde, maar vloekte met de dialogen van de door wanhoop gedreven personages, en vooral met de rijk georkestreerde muziek die ons in zeer realistische klanken een storm, het glinsteren van de sneeuw en het kraken van het ijs voortovert.

Er werd ook mooi gezongen, vooral door de mannen: de nogal krachtpatserige tenor van Musa Nkuda als Rob Hall, de welluidende bariton Kenneth Mattice als Doug Hansen en de robuuste bas-bariton Morgan Moody als Beck Weather. Voor Veronika Haller als Jane Arnold was zuiverheid van toon niet haar grootste deugd.

Een grote gaafheid kenmerkte het koor dat in deze opera een toonaangevende rol speelt. Zoals in een Griekse tragedie vertelt het koor het verloop van de actie en geeft het commentaar op het gebeuren. Niets dan lof ook voor het orkest dat nauwkeurig en met veel brio gedirigeerd werd door Josph Trafton.

Een opera die orkestraal meer te bieden heeft dan vocaal. Al is het geen uitgesproken meesterwerk, het is toch meer dan een curiositeit.
Een kennismaking is aanbevolen, ondanks de wat onorthodoxe regie.

Er zijn nog voorstellingen op 1, 8, 21, 27/6 en 1/7/2018

G.M. (Gepubliceerd op 19/5/2018)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.