“DIE ZIRKUS ZAUBERFLÖTE”

Die Zauberflöte

Papagena en Papagno (Foto © Matthias Creutziger)

Die Zauberflöte, Singspiel van Wolfgang Amadeus Mozart op een libretto van Emanuel Schikaneder. De première vond plaats op 30 september 1791 in het Theater auf der Wieden te Wenen. Bijgewoonde voorstelling door de Sächsische Staatsoper in de Semperoper te Dresden op 24 mei 2018.

Sarastro: Tilmann Rönnebeck
Königin der Nacht: Danae Kontora
Pamina: Carolina Ullrich
Tamino: Steve Davislim
Papageno: Christoph Pohl
Erste Dame: Roxana Incontrera
Zweite Dame: Grace Durham
Dritte Dame: Michal Doron
Monostatos: Simeon Esper
Sprecher: Matthias Henneberg
Papagena: Christiane Hossfeld

Sächsischer Staatsopernchor Dresden
Sächsische Staatskapelle Dresden
Dirigent: Christoph Gedschold
Regie: Achim Freyer

Muzikaal:
Scenisch:

Wij hadden het gedeeltelijk verwacht, deze Zauberflöte was geen onverdeeld succes. Nog voor de eerste noot van de ouverture geklonken had, stonden de drie knapen al voor het gesloten doek allerlei flauwe grappen te verkopen. Nochtans was de voorstelling wel degelijk in de Semperoper en niet in het Theater junge Generation.

Dat kinderlijk gedoe ging door tijdens de ouverture, met veel overgave gedirigeerd door Christoph Gedschold: geen fijne Mozart, maar wel een zeer kordate, trefzekere.

De scene was verkleind en het stuntelige decor was al even kinderlijk, maar het waren vooral de potsierlijke kostuums en het uiterlijk van de zangers waar wij ons niet mee konden verzoenen. Zoals duidelijk op de foto’s te zien is, zagen de personages er uit als clowns en hadden zij van Achim Freyer de opracht gekregen in overeenstemming te acteren.

Mooie zangprestaties kregen wij van Steve Davislim als Tamino en Caroline Ullrich als Pamina. Danae Kontora had wel de hoge nootjes voor de Koningin van de Nacht, maar zij miste de souplesse, waardoor haar vocalises wat als jodelen overkwam. Christoph Pohl was een gemoedelijke Papageno, maar hij was het grootste slachtoffer van de regieopvatting en moest bestendig de clown uithangen.
Verder waren de zangprestaties maar zus en zo: een Sarastro zonder creux, drie flodderige dames, vals zingende knapen… Niet echt om ons over de desillusie van het visuele te helpen.

Het geheel klonk ook niet fijn, helemaal geen Mozart naar onze smaak, stoer, ongenuanceerd Duits.

Een voorstelling om vlug te vergeten.

Er zijn nog voorstellingen tot 6/7/2019. Details vindt U hier.

G.M. (Gepubliceerd op 25/5/2018)

De zangers op de foto’s zijn niet deze van de voorstelling die wij bijwoonden.

 

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *