“CANDIDE”

Candide

Annika Gerhards (Cunegonde) en ballet (Foto: Stephan Floß)

Candide, operetta van Leonard Bernstein, gebaseerd op het gelijknamige boek van Voltaire. Voor het eerst opgevoerd in 1956 op een libretto van Lillian Hellman; maar sinds 1974 vaker met een tekst van Hugh Wheeler, die trouwer is aan de novelle van Voltaire. Oorspronkelijke lyrics van Richard Wilbur. Andere bijdragen tot de tekst zijn van John Latouche, Dorothy Parker, Lillian Hellman, Stephen Sondheim, John Mauceri, John Wells en Bernstein zelf. Maurice Peress en Hershy Kay droegen bij tot de orkestraties. Première van deze productie door de Staatsoperette te Dresden op 17 maart 2018. Bijgewoonde voorstelling op 21 mei 2018.

Voltaire: Walter Plathe
Dr. Pangloss: Elmar Andree
Candide: Richard Samek
Cunegonde: Maria Perlt
Maximilian: Nikolaus Nitzsche
Paquette: Julia Danz
Old Lady: Gala el Hadidi
Kapitän | Martin | Cacambo: Gerd Wiemer
Gouverneur | Vanderdendur | Ragotski: Andreas Sauerzapf

Orchester und Chor der Staatsoperette Dresden

Dirigent: Andreas Schüller, Christian Garbosnik
Regie / Choreografie: Winfried Schneider

Muzikaal:
Scenisch:

De Staatsoperette in Dresden is verhuisd. Decennialang was het gezelschap gehuisvest in een oud theater aan de Pirnaer Landesstrasse, een eind buiten het centrum van Dresden, waar je met de auto of met de tram naartoe moest. Wij zagen er operettes ten tijde van de DDR, het was er toen zo onderkomen dat je de toiletten kon ruiken tot in de zaal.

Na de Wende werd het gebouw opgefrist, maar daar nam de Staatsoperette blijkbaar geen genoegen mee, want zij bleven er naar streven om naar het centrum van Dresden te verhuizen.
De huidige locatie is een upgrade die je kunt vergelijken met de stap van DOS naar Windows 10. Een grote fonkelnieuwe zaal, opgetrokken binnen de muren van de oude fabriek Kraftwerk Mitte, aan de Wettiner Platz, amper een straat verder van het centrum dan het huidige Schauspielhaus.

De inhoud van Candide gaan wij hier niet navertellen. De opsomming van al de ellende waar Candide en Cunegonde mee te kampen hebben in deze “beste aller werelden”, van Westfalen tot Venetië, via Lissabon, Buenos Aires en andere exotische locaties, zou ons te ver leiden. Wie elke stap van het verhaal wil kennen klikt hier.

Buiten de virtuoze aria van Cunegonde, werd de musical volledig in het Duits gesproken en gezongen. Dat was even wennen, of beter gezegd: het wende niet. De Engelse teksten van de songs zitten ons zo vertrouwd in de oren, dat het harde, minder vloeiende Duits ons bleef storen.

Nochtans was de vertolking zeer lovenswaardig. Candide werd gezongen door Richard Samek, een tenor met een zonnige hoogte en een helder timbre dat ons voortdurend aan Jerry Hadley deed denken, zonder twijfel de mooiste Candide die wij ooit hoorden.
“Glitter and be gay” is het paradepaardje bij elke opvoering van Candide en een eersteklas coloratuursopraan voor de rol van Cunegonde is dan ook een must. Maria Perlt voldeed ruimschoots aan alle acrobatieën en vocale vereisten, niet altijd even fijnzinnig zoals wij de aria van June Anderson kennen, maar zij zong zonder zich te forceren en deed er met een speelse vaardigheid nog een schepje bovenop.
Alles behalve oud was de Old Lady van Gala el Hadidi, een vleiende mezzosopraan, te jong van uitzicht, maar wie kan daar bezwaar tegen hebben…

Kleinere rollen waren zonder uitzondering goed bezet en het koor zong bijzonder slagvaardig en gedisciplineerd.

Andreas Schüller heeft de “hartslag” van deze muziek in zijn vingertoppen. Hij is precies de man voor deze toch wat exuberante muziek, een mengeling van vuur en poëzie, nu eens zwierig, dan weer vol bravoure, steeds gracieus, luchtig en gevoelig. Het volledige orkest van de Staatsoperette was een ware luxe voor een werk dat in feite als Broadway-musical van start ging.

Musicals worden minder geteisterd door regie-experimenten dan opera’s. De opvoeringsrechten gaan vaak gepaard met verplichte regie aanwijzingen, de beste verdediging tegen de voortdurende onzin die ons bij operavoorstellingen opgedrongen wordt. Deze Candide  werd door Winfried Schneider  zeer levendig en in kleurrijke decors gepresenteerd, in de stijl van de vroegere Franse opérette à grand spectacle, met folkloristisch getinte balletten naargelang de etappe van de reis.

Een mooie hulde aan Leonard Bernstein, die precies honderd jaar geleden geboren werd!

Er zijn nog voorstellingen tot 15/1/2019.

De vertolkers op de foto’s zijn gedeeltelijk van een alternerende bezetting.

1 Comment

  1. Olivier Keegel schreef:

    Fijn dat het zo’n geslaagde voorstelling was !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.