“MANON LESCAUT”

Manon Lescaut

Ensemble, Anna Pirozzi als Manon Lescaut en Marcel Vanaud als Geronte (Foto © Lorraine Wauters – Opéra Royal de Wallonie)

Manon Lescaut, opera van Giacomo Puccini op een libretto samengesteld door vijf verschillende medewerkers. Vrij gebaseerd op L’Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut van Abbé Prévost (1731). Voor het eerst opgevoerd in het Teatro Regio in Turijn op 1 februari 1893. Première van deze reeks voorstellingen door de Opéra Royal de Wallonie op 19 september 2017. Bijgewoonde voorstelling in het Théâtre Royal de Liège op 24 september 2017.

Manon: Anna Pirozzi
Des Grieux: Marcello Giordani
Lescaut : Ionut Pascu
Geronte: Marcel Vanaud
Edmondo: Marco Ciaponi
Il Musico: Alexise Yerna
L’Oste & Il Sergente : Patrick Delcour
Il Maestro di ballo: Pietro Picone

Dirigent: Speranza Scappucci
Regie: Stefano Mazzonis di Pralafera

Muzikaal:
Scenisch:

Manon Lescaut

Marcello Giordani als Des Grieux en Anna Pirozzi als Manon (Foto © Lorraine Wauters – Opéra Royal de Wallonie)

Manon Lescaut

Ionut Pascu als Lescaut (Foto © Lorraine Wauters – Opéra Royal de Wallonie)

Manon Lescaut

Ensemble (Foto © Lorraine Wauters – Opéra Royal de Wallonie)

Stefano Mazzonis di Pralafera heeft voor het seizoen 2017-18 naar goede gewoonte gezorgd voor een uitstekende mix van bekend en minder bekend werk. Dezelfde lijn zet zich door bij de rolbezettingen: een mengeling van opkomend talent en gevestigde waarden. Hoewel Manon Lescaut niet meteen Puccini’s meest gespeelde werk is, rekenen we het toch bij de bekendere werken. De muziek klinkt erg fris en de prelude voor het derde bedrijf is een vaste waarde in de concertzaal. De Luikse opera voltooit met deze productie overigens een Manon-trilogie nadat we de voorbije jaren ook Manon van Massenet en, een rariteit, Manon Lescaut van Auber aangeboden kregen.

Zoals gezegd is het dit jaar de beurt aan de opera van Puccini die in 1994 voor het laatst in de ORW te zien was. Voor de twee hoofdrollen werd beroep gedaan op twee zangers met grote faam die voor de rest niet meer van elkaar kunnen verschillen. De wereldberoemde tenor Marcello Giordano, bij veel melomanen bekend van de live-uitzendingen uit de Metropolitan Opera, is duidelijk op zijn retour. Hij brengt een gepassioneerde, geëngageerde Renato Des Grieux die met een geknepen hoogte en een soms twijfelachtige intonatie vocaal alleszins niets heeft van de jonge student die hij moet uitbeelden. Volume heeft Giordani te over, waarschijnlijk de reden waarom hij na afloop van alle solisten de grootste ovatie kreeg. Wat een contrast met de Italiaanse sopraan Anna Pirozzi, een opkomende ster aan de sopranenhemel. Ze verstaat de kunst om haar stem, die in alle registers egaal klinkt, net boven het orkest te laten zweven zonder zich ook maar een moment te forceren. Haar vertolking van “Sola, perduta, abbandonnata” uit het derde bedrijf is het hoogtepunt van de voorstelling, maar ook  de lichtere passages in de eerste twee bedrijven passen haar als gegoten. Hoewel ze niet meteen de fysiek heeft van een adolescente weet ze haar personage zeer geloofwaardig neer te zetten. Voorwaar een naam om te onthouden, al moeten we hopen dat ze met geplande optredens als Abigaille (Scala), Norma (Bilbao) en Odabella (Barcelona) niet te veel hooi op haar nog jonge vork neemt!

De andere rollen zijn vooral bezet met bekenden voor het ORW-publiek. De Roemeense bariton Ionut Pascu is een vocaal impressionante, autoritaire Lescaut en als Geronte de Ravoir hebben we een prettig weerzien met Marcel Vanaud, ooit de huisbariton van de Waalse Opera, die we onder andere hoorden in heel wat Verdi-partijen en nu zijn metier ten dienste stelt van de oude verleider. Marco Ciaponi, recentelijk nog finalist bij Operalia, is een verdienstelijke Edmondo met een elegante, goed projecterende tenor.

De enscenering van deze nieuwe productie is van de hand van intendant Stefano Mazzonis di Pralafera. Zoals steeds tekent hij voor een traditionele enscenering die zo typisch is voor de ORW. Even kenmerkend is ook de afwezigheid van wat originele ideeën, maar de reguliere operaliefhebber weet tot welke uitwassen die kunnen leiden, dus dat hoeft niet meteen een nadeel te zijn. Hoogtepunt van de regie is voor ons het laatste bedrijf waar, mede dankzij een aangepaste belichting van Franco Marri, de perfecte sfeer gecreëerd wordt.

Het succes van de voorstelling is echter voor een groot deel te danken aan dirigent Speranza Scappucci. Al vanaf de eerste maten legt zij hart en ziel in de kleurrijke partituur van Puccini, een enthousiasme dat een leidraad zal blijven doorheen de ganse voorstelling en waarin het orkest van de Luikse Opera haar gewillig volgt. Heerlijke, vlotte tempi en respect voor de zangers zijn daarbij constanten. Ze werd na afloop door het Luikse publiek op handen gedragen.

Er zijn nog voorstellingen op 28 en 30/9/2017.

H.D. (Gepubliceerd op 26/9/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

15 Comments

  1. Jacques Liers schreef:

    Een juiste en eerlijke recensie. Meer moet het niet zijn. Hopelijk horen en zien we Anna Pirozzi heel vlug terug maar dat zal een kunstwerk worden want haar stem zal meer als één programmamaker aanspreken. Inderdaad niet te veel Anna het zou zonde zijn.

  2. Pieter K. de Haan schreef:

    Al in de bioscoopuitzending van “Francesca da Rimini” (Zandonai) uit de Met van 4½ jaar geleden bleek de stem van Marcello Giordani veel aan glans te hebben ingeboet en, afgaande op wat ik er daarna zo hier en daar over gelezen heb, is dat alleen maar erger geworden. In Luik worden beroemdheden, zoals Deborah Voigt, Rockwell Blake, Ruggero Raimondi, Fabio Armiliato en Daniela Dessì, pas in hun nadagen gevraagd, waarschijnlijk omdat ze geacht worden publiekstrekkers te zijn en/of omdat ze voor een huis als de ORW betaalbaar zijn geworden. Een enkele keer pakt dat (heel) goed uit, zoals bv. met Leo Nucci, maar meestal is het teleurstellend, zoals nu blijkbaar ook met Marcello Giordani.

  3. Olivier Keegel schreef:

    Neen, amice De Haan. De grote sterren komen graag naar Luik omdat ze daar rollen kunnen zingen die hun bevallen en omdat ze ervan uit kunnen gaan dat ze zich niet hoeven te onderwerpen aan regisseurs- idiotieën.

  4. Pieter K. de Haan schreef:

    Beste heer Keegel, dat zal best (ook) zo zijn, maar waarom dan pas in hun nadagen?

  5. Pieter K. de Haan schreef:

    JDF heeft in Luik alleen concerten gegeven en, evenmin als Patrizia Ciofi en Michele Pertusi, verkeert hij in zijn nadagen. Hun namen heb ik dan ook niet genoemd, maar ik geef toe, dat het wat genuanceerder ligt dan ik heb gesteld.

  6. georgette schreef:

    Gregory Kunde voelt zich hopelijk niet aangesproken !

  7. Olivier Keegel schreef:

    José Cura (in Otello) hopelijk ook niet !

  8. Pieter K. de Haan schreef:

    Ook de namen Gregory Kunde en José Cura heb ik niet genoemd en ik heb al toegegeven, dat het probleem “wat genuanceerder ligt dan ik heb gesteld”. Mevrouw Georgette weet, dat ik een uitgesproken fan van Kunde ben. De man is na een fraaie carrière als (heroïsche) belcantotenor, op een leeftijd, waarop voor veel tenoren het einde van hun loopbaan in zicht komt, begonnen aan een tweede zangersleven, dat hem gebracht heeft bij het repertoire voor heldentenor en dat opnieuw op zeer hoog niveau. Ook voor Cura heb ik veel respect, m.n. in datzelfde repertoire, al moet gezegd, dat niet iedereen daar zo over denkt. Er zijn mensen, die vinden, dat hij over zijn hoogtepunt heen is. Blijft staan, dat de wél door mij genoemde beroemdheden toch echt pas in hun nadagen in Luik zijn beland. Ter voorkoming van misverstand wil ik stellen, dat ik in zijn algemeenheid veel waardering heb voor wat de ORW doet en dat ik er al vele jaren een abonnement heb.

  9. georgette schreef:

    Bij deze : diegenen die u WEL aanhaalde, daar kan ik u bijtreden want die hebben dhr. De Haan en ik , indertijd, nog samen gehoord .
    Benieuwd aldus naar zijn mening(en) over de nog komende voorstellingen van O.R.W ; inderdaad een operahuis waar men bijna altijd
    “waar voor zijn geld” krijgt.

  10. Pieter K. de Haan schreef:

    Ik heb nog geen mening(en) over de nog komende voorstellingen, wel hoge verwachtingen.

  11. Pieter K. de Haan schreef:

    Om aan te geven, dat ik toch niet helemaal onzin heb verkocht, er zijn me nog enkele namen te binnen geschoten van zangers, die pas in hun nadagen in Luik opdoken: Alberto Rinaldi en, niet te vergeten, Edita Gruberova!

  12. Willem schreef:

    Op 17 juni 2018 ga ik richting Luik voor de opera Macbeth met Leo Nucci, 75 jaar jong, wat een stem, een genot om te horen.
    Leeftijd zegt niet alles, acteren is ook een kunst. Nog ongeveer 240 dagen.

  13. Pieter K. de Haan schreef:

    Leeftijd zegt inderdaad niet alles. Vandaar dat ik ook heb geschreven over “nadagen” en die komen voor de een vroeger dan voor de ander. Bepalend is niet de leeftijd maar de kwaliteit van de stem. Sommige zangers, zoals de ook door mij genoemde Leo Nucci, slagen erin om tot op gevorderde leeftijd op hoog niveau te blijven zingen, maar de meesten hebben hun carrière al op jongere leeftijd moeten beëndigen of zouden er goed aan gedaan hebben dat te doen.

  14. Pieter K. de Haan schreef:

    Correctie: bedoeld was “beëindigen”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *