“LA DONNA DEL LAGO”

La donna del lago

Ensemble. (Foto © Opéra Royal de Wallonie-Liège)

La donna del lago, opera van Gioacchino Rossini op een libretto van Andrea Leone Tottola, gebaseerd op het gedicht van Walter Scott. Voor het eerst opgevoerd in het Teatro San Carlo in Napels op 24 oktober 1819. Première van deze productie door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 5 mei 2018. Bijgewoonde voorstelling op 10 mei 2018.

Elena: Salome Jicia
Malcolm: Marianna Pizzolato
Giacomo V: Maxim Mironov
Rodrigo: Sergey Romanovsky
Douglas: Simón Orfila
Serano & Bertram: Stefan Cifolelli
Albina: Julie Bailly

Chœurs et Orchestre de l’Opéra Royal de Wallonie
Dirigent: Michele Mariotti
Regie: Damiano Michieletto

Muzikaal:
Scenisch:

Het doet ons steeds weer plezier te zien dat in België toch op zijn minst één operahuis de Italiaanse opera uit de eerste helft van de negentiende eeuw koestert. Dat deze werken meestal dan ook nog in een traditionele enscenering gebracht worden, is voor een groot deel van het publiek, mezelf inbegrepen, een verademing. Helaas werd voor deze productie van La donna del lago, naar onze smaak één van de mooiste werken van Rossini, van dit concept afgeweken. Concreet werd de controversiële enscenering die Damiano Michieletto vorige zomer op het Rossini Opera Festival in Pesaro presenteerde in Luik overgenomen.

Zoals bij wel meer belcantowerken heeft het verhaal weinig om het lijf. Twee tenoren (koning Umberto en Rodrigo) en een mezzosopraan (Malcolm) dingen naar het hart van de sopraan (Elena). Na het nodige haantjesgedrag van de tenoren en een heleboel actie die zich in de coulissen afspeelt, kiest de sopraan voor de mezzo en leven ze nog lang en gelukkig. Hoewel, volgens Michieletto leven ze nog lang en ongelukkig: het ganse verhaal wordt gebracht als een herinnering van Elena die zich blijkbaar meer en meer is gaan afvragen of ze wel de juiste keuze heeft gemaakt. Resultaat is de aanwezigheid van twee “oudjes” op het toneel (die dus Elena en Malcolm jaren na de feiten vertolken) en als decor een huis in verval, waarschijnlijk als symbool voor het verval van de relatie tussen de twee protagonisten. We zagen dergelijk concept al een paar keer bij andere opera’s en tot nu toe kon het ons nooit overtuigen. Deze La donna del lago vormt hierop geen uitzondering, ook al door de storende (bijna constante) aanwezigheid van de twee toneelspelers en een lelijkheid van de decors die misschien meer indruk konden maken op de gigantische bühne in Pesaro maar in het kleinere Luikse theater eerder rommelig overkomen.

Het contrast tussen de lelijkheid van het toneelbeeld en de hemelse schoonheid van Rossini’s muziek kon niet groter zijn. Voor ons is La donna del lago met zijn prachtige melodieën, aria’s en ensembles zeker een van de mooiste werken van deze componist. Dat voor deze voorstellingen de jonge Italiaanse dirigent Michele Mariotti aangetrokken werd, was een gouden zet. De maestro, zoon van de voormalige intendant van het Rossini Opera Festival kreeg de muziek van Rossini met de paplepel ingegeven. Bij hem komt elk detail van de partituur naar boven. Hij kiest daarbij voor een zeer lyrische benadering, ook in de meer dramatische passages, en eerder langzame tempi. De zangers, zelf stuk voor stuk specialisten in dit repertoire, worden prachtig ondersteund door het orkest zonder dat dit laatste zich beperkt tot enkel begeleiding. Het orkest van de Luikse opera is bereid om zijn dirigent hierin tot het kleinste detail te volgen en speelt bevlogen en toch subtiel.

Zoals gezegd heeft de ORW voor deze productie een schaar artiesten bijeengebracht die al lang hun sporen verdiend hebben en waarvan enkele ook vorige zomer in Pesaro van de partij waren. Om te beginnen de Italiaanse mezzo Marianna Pizzolato, een graag geziene gast in Pesaro, die met veel muzikaliteit, ingetogenheid en een perfecte zangtechniek gestalte geeft aan Malcolm. De stem van de Russische tenor Maxim Mironov lijkt de laatste tijd aan kracht gewonnen te hebben zonder dat dit ten koste gaat van de flexibiliteit en de hoogte. Zijn aria “Oh fiamma soave” aan het begin van het tweede bedrijf was niet enkel volgens ons het hoogtepunt van de voortstelling, getuige de ovatie van het publiek. Zijn hoge, lyrische timbre contrasteert bovendien mooi met dat van zijn landgenoot Sergey Romanovsky die als Rodrigo de aartsmoeilijke octaafsprongen op indrukwekkende wijze weet te zingen. Iets meer op de achtergrond de Elena van Salomé Jicia met niet altijd even mooie coloraturen en die soms voor een paar ongelijkheden zorgde in de ensembles. Simon Orfila maakt het beste van zijn rol die eigenlijk enkel uit één aria bestaat. Opvallend goede bezetting tenslotte van de kleinere rollen van Serano en Bertram met onze landgenoot Stefano Cifolelli.

Er zijn nog voorstellingen op 13 en 15 mei. Een aanrader voor wie van prachtige muziek houdt, die gelukkig meer dan sterk genoeg is om de wat ons betreft minder interessante enscenering te overleven.

Tenslotte willen we nog even de aandacht vestigen op het programma dat de opera van Luik aanbiedt voor het seizoen 2018-19 en dat met onder andere I puritani, Anna Bolena en Le conte Ory heel wat moois te bieden heeft.

H.D. (Gepubliceerd op 11/5/2018)

3 Comments

  1. Olivier Keegel schreef:

    Wij waren met “de Opera Gazet bus” naar de première. Ik ben het geheel en tot in detail eens met de collega, hoewel hij zeer lankmoedig is in zijn beoordeling van Salome Jicia.

  2. Hans van Verseveld schreef:

    Ik zag de voorstelling op 5 mei en kan l meegaan met de recensent. De twee tenoren waren echt fenomenaal en volledig voor hun hoge coloratuurtaak berekend en dan is het heel erg genieten hoor bij Rossini. Ook Pizzolato die moest opboksen tegen de historische uitvoeringen met Marilyn Horne kwam een heel eind, maar tegen de Amerikaanse diva kan tegenwoordig niemand meer op.
    Helaas was de hoofdrol van Elena bezet door Salomé Jicia die al eerder in Semiramide heeft bewezen geen benul van schone Rossini zang te hebben. De hele avond heb ik zitten smachten naar Montserrat Caballé, maar ja die is inmiddels 85, dus dat gaat echt niet meer. Eeuwig zonde en jammer zo’n misbezetting! Gelukkig componeerde Rossini voor bijna alle partijen in deze opera schitterende muziek, waardoor het toch zeer de moeite waard is om dit werk te gaan horen.

  3. Basia Jaworski schreef:

    Peter Franken zag de voorstelling op 13 mei en was, zo te lezen met iedereen eens:

    https://basiaconfuoco.com/2018/05/14/geslaagde-productie-van-la-donna-del-lago-in-luik/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *