“DIVA’S EN DE DOOD”

Lucrezia Borgia

Krassimira Stoyanova (Lucrezia Borgia), Marco Armiliato (Dirigent), Juan Diego Flórez (Gennaro) & Ildar Abdrazakov (Don Alfonso) (Foto © Salzburger Festspiele / Marco Borrelli)

Lucrezia Borgia, opera van Gaetano Donizetti op een libretto van Felice Romani naar het drama Lucrèce Borgia (1833) van Victor Hugo. Gecreëerd in het Teatro alla Scala te Milaan op 26 december 1833. Bijgewoonde concertante uitvoering door de Salzburger Festspiele in het Grosses Festspielhaus te Salzburg op 30 augustus 2017.

Don Alfonso: Ildar Abdrazakov
Donna Lucrezia Borgia: Krassimira Stoyanova
Gennaro: Juan Diego Flórez
Maffio Orsini: Teresa Iervolino
Jeppo Liverotto: Mingjie Lei
Oloferno Vitellozzo: Ilker Arcayürek
Apostolo Gazella: Gleb Peryazev
Ascanio Petrucci: Ilya Kutyukin
Gubetta: Andrzej Filończyk
Rustighello: Andrew Haji
Astolfo: Gordon Bintner

Konzertvereinigung Wiener Staatsopernchor
Mozarteumorchester Salzburg,

Dirigent: Marco Armiliato

Lucrezia Borgia

Krassimira Stoyanova (Donna Lucrezia Borgia) (Foto © Salzburger Festspiele / Marco Borrelli)

Lucrezia Borgia

Juan Diego Flórez (Gennaro) (Foto © Salzburger Festspiele / Marco Borrelli)

Lucrezia Borgia

Krassimira Stoyanova (Lucrezia Borgia), Marco Armiliato (Dirigent) & Juan Diego Flórez (Gennaro) (Foto © Salzburger Festspiele / Marco Borrelli)

De plot is, hoe kan het ook anders, nogal bizar. Lucrezia Borgia, de echtgenote van Don Alfonso van Ferrara, is een gevreesd gifmengster. Ze is de moeder van Gennaro, een jonge legerofficier, onbekend met de identiteit van zijn moeder. Gennaro wordt verliefd op zijn eigen mams, maar zijn vrienden wijzen hem op haar crimineel gedrag. Ze zweert wraak op dit vriendengroepje te nemen. Vermomd als “Gravin Negroni” nodigt ze iedereen uit op een feestje te Ferrara, maar ze weet niet dat Genno door haar echtgenoot is gearresteerd met het doel om Lucrezia’s minnaar om zeep te helpen. Alfonso, de bedrogen echtgenoot, dwingt Lucrezia om haar eigen zoon te vergiftigen. Als Alfonso is vertrokken, geeft ze Genaro in het geheim een tegengif en laat ze hem via een geheime deur ontsnappen. De fles met vergiftigde wijn gaat vrolijk rond onder Gennaro’s vrienden en hij besluit niet te vluchten maar in het gezelschap het glas te heffen. Hij weigert het resterende tegengif in te nemen en is solidair met zijn vrienden. Gennaro sterft in zijn Lucia’s armen, waarna langzaam het leven ook uit haar wegtrekt.

Last but not least

Deze laatste uitvoering van de Salzburger Festspiele 2017 was exemplarisch voor de moderne operawereld: er zijn sopranen die goed kunnen zingen en over een krachtige PR-machine beschikken die hen als diva’s in de top van het klassement brengt en houdt. En dan zijn er sopranen die niet over zo’n PR-machine beschikken, maar wel beter kunnen zingen en eigenlijk de titel “diva” veel meer verdienen vanwege hun artistieke en vocale prestaties,

De Bulgaarse sopraan Krassimira Stoyanova behoort tot de laatste groep. Ze heeft een ongelooflijk breed repertoire, van belcanto tot Verdi en Puccini, van Richard Strauss tot onbekende Slavische liederen. Stoyanova schitterde als Lucrezia tijdens de concertante uitvoering op die 30e augustus 2017 in Salzburg. Deze rol is uiterst veeleisend, er komt nogal wat kijken om de duivelsmoeilijke coloraturen tot een goed einde te brengen en de wisselende stemmingen en emoties over het voetlicht te krijgen. Een 2 ½ uur durende marathon van dramatische kracht en uithoudingsvermogen.

Voor Stoyanova leek het allemaal geen probleem. Ze overtuigde volkomen als kwaadaardige gifmengster en liefdevolle, bezorgde moeder tegelijk. De stem is trefzeker, helder en overtuigend in het hele bereik. Misschien kon de laatste aria net iets beter – maar door wie dan? Leyla Gencer en Joan Sutherland zijn er niet meer. Stoyanova is ongetwijfeld een van de meest veelzijdige sopranen van dit moment, bij wie het aloude l’art pour l’art nog hoog in het vaandel staat en geen loze kreet is, geproduceerd door een schabouwelijke PR-machine.

Haar zoon Gennaro werd gezongen door Juan Diego Flórez. Als expert voor (ook) Donizetti was het natuurlijk een thuiswedstrijd voor deze belcantotenor. Zijn zilveren glanzende stem is de afgelopen jaren gerijpt en heeft een groter bereik. Hoewel zijn hoge noten nog steeds indrukwekkend zijn, laat hij nu ook een sterker, egaler middenregister horen. De concertante uitvoering pakt goed uit voor Flórez; om het acteren, niet zijn sterkste kant, hoefde hij zich geen zorgen te maken. De Russische bas Ildar Abrazakov was Don Alfonso. Zijn stem is donker en breed genoeg om de juiste invulling te geven aan het dubieuze karakter van Don Alfonso. Donizetti lijkt Abrazakov zeer goed te liggen; ik was niet altijd even overtuigd van zijn optredens in het Verdi-repertoire.

Fijne supporting cast

Als Lucrezia’s antagonist zong de Italiaanse mezzo Teresa Iervolino de travestierol van Orsini. Ze bleek met haar donkere stem over een enorm spectrum te beschikken, zeer sterk vooral in het lage register, maar ook heel precies in het hoge. Soms had ik het gevoel dat ze moeite had om de overgang van het lage naar het hogere register soepel te laten verlopen, maar haar stemgeluid heeft duidelijk iets eigens en ze is zeker een veelbelovend talent!

Ook alle andere zangers maakten een goede indruk. Tenor Andrew Haji als Rusthigello doet mij qua stemkleur en fysieke verschijning sterk aan Luciano Pavarotti denken. Gordon Binter (Astolfo), Gleb Peryazev (Don Apostolo Gazella) en Ilya Katyukin (Ascanio Petrucci) maakten allen een veelbelovende indruk.

Dirigent Marco Armiliato heeft me echter niet helemaal kunnen overtuigen. Ik heb hem vaak gehoord in Verdi, en daar maakte hij een veel betere indruk. Tijdens Lucrezia kwam hij mijns inziens niet verder dan een goede, maar niet bijzondere prestatie. Soms had hij moeite om het orkest en het koor bijeen te houden. Hoewel hij zich in dienst stelde van de zangers, miste ik bij hem het evenwicht tussen lichte emotie en pure opwinding.

Gabi Eder / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 31/8/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

3 Comments

  1. Hans van Verseveld schreef:

    Heerlijk toch zo’n concertante belcanto opera. Geen regisseurs-gezeur. De plaatjes vullen we zelf wel in. Gelukkig waren we in Amsterdam, toen Miricioiù ieder jaar langs kwam in de Matinee om een belcanto opera te lijf te gaan.
    En hoe! Die tijd is helaas voorbij, maar waarom eigenlijk? Ook in Salzburg wordt weer bewezen, gelet op deze recensie, dat er behoefte aan is.

  2. Conus schreef:

    Ik begin er ook meer en meer naar uit te zien, de concertante of semiscenische uitvoering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *