DE ENE FOSCARI IS DE ANDERE NIET

I due Foscari

Michele Mariotti, Guanqun Yu, Plácido Domingo en Marvic Monreal (Foto: Gabi Eder)

Opera van Giuseppe Verdi op een libretto van Francesco Maria Piave, gebaseerd op het toneelstuk The two Foscari van Lord Byron. Wereldpremière in het Teatro Argentina te Rome op 3 november 1844. Bijgewoonde concertante uitvoeringen  door de  Salzburger Festspiele in het Großes Festspielhaus te Salzburg op 11 en 14 augustus 2017.

Francesco Foscari: Plácido Domingo
Jacopo Foscari: Joseph Calleja
Lucrezia Contarini: Guanqun Yu
Jacopo Loredano: Roberto Tagliavini
Barbarigo: Bror Magnus Tødenes
Pisana: Marvic Monreal

Philharmonia Chor Wien (Walter Zeh, koormeester)
Mozarteumorchester Salzburg

Dirigent: Michele Mariotti

I due Foscari

Plácido Domingo (Foto: Gabi Eder)

I due Foscari

Guanqun Yu (Foto: Gabi Eder)

I due Foscari

Joseph Calleja (Foto: Gabi Eder)

I due Foscari

Roberto Tagliavini (Foto: Gabi Eder)

I due Foscari

Guanqun Yu en Plácido Domingo (Foto: Gabi Eder)

Verdi’s vroege opera I due Foscari is nogal een ondergeschoven kindje en wordt maar zelden uitgevoerd. Ten onrechte, want deze opera bevat zeer fraaie muziek, als wrang-zoete tegenhanger van het duistere, tragische plot. De opera beschrijft de gruwelijke laatste dagen van doge Francesco Foscari, die in 1457 door de wrede en corrupte ‘Raad der Tien’ werd onttroond en door toedoen van aartsvijand Jacopo Loredano, lid van de Raad der Tien, niet alleen het koningschap verloor maar ook zijn leven en dat van zijn zoon.

De gelukkigen die een kaartje hadden weten te bemachtigen voor dit hoogtepunt van de Salzburger Festspiele, waren getuige van een concertante uitvoering op 11 of 14 augustus onder leiding van Michele Mariotti.

Plácido Domingo had de rol van Pa Foscari eerder gespeeld in Los Angeles, Valencia, Wenen, Londen, Barcelona en Milaan. De oude baas, met al zijn ervaring, maakte er weer een exceptioneel optreden van. Zijn unieke timbre is er nog steeds, een voordeel van het nadeel dat hij geen ‘echte bariton’ is. Zijn interpretatie van zijn tragische rol had veel weg van een openbare les over de wijze waarop Verdi gezongen en geacteerd moet worden. Zijn uitvoering van aria “O vecchio cor che batte” was hartverscheurend, evenals zijn versie van zijn laatste aria “Quel bronzo feral”. Domingo “leeft” ​​zijn rol met elke vezel van zijn lichaam, en met zijn stembanden doet hij je compleet vergeten dat het hier om een concertante versie gaat.

Guanqun Yu – een diamant

Zijn tegenspeelster was Guanqun Yu als zijn schoondochter Lucrezia Contarini. Deze jonge Chinese sopraan viel op korte termijn in voor de zieke Maria Agresta. Begrijpelijkerwijs had Yu aanvankelijk nogal last van zenuwen bij haar debuut op de Salzburger Festspiele, maar ze herpakte zich zeer snel en liet het publiek genieten van een staaltje van haar geweldige potentieel: foutloze en krachtige hoge noten die nooit schril of gespannen klonken, een krachtig geluid dat ook in de laagte moeiteloos het Großes Festspielhaus vulde. Guanqun Yu is een groot talent dat door haar stemkleur, haar lichaamstaal en gezichtsexpressie op unieke wijze emoties weet over te brengen. Zij is een diamant die wereldwijd veel meer aandacht verdient.

Helaas viel tijdens de eerste uitvoering de Maltese tenor Joseph Calleja, als Jacopo Foscari, nogal uit de toon. Hij heeft weliswaar een glanzend timbre in het middenregister en een onmiskenbaar krachtige stem, maar het ontbreekt hem aan kleuring en expressie. Elke aria klonk zo ongeveer hetzelfde, ongeacht of hij nu verdriet, liefde of woede moest uitdrukken. Het was allemaal fortissimo, emotieloos en monotoon. In het begin beleefde hij bovendien stimmlich enkele benauwde momenten, toen een aantal hoge noten er met de grootst mogelijke moeite min of meer uitkwamen. Even leek het erop dat zijn stem volledig zou breken. Hij herstelde zich gelukkig wel, maar zijn gehele optreden kon mij in het geheel niet overtuigen. Hij stond daar maar te staan, klaarblijkelijk zonder enige aandrang om te communiceren met ‘zijn geliefde vader’ en ‘zijn geliefde vrouw’. Waarom sommige recensenten na deze eerste uitvoering van een “fraaie, Pavarotti-achtige prestatie” repten, is voor mij een raadsel.
Gelukkig herpakte Calleja zich de tweede avond. Zijn stem was zekerder en er was meer interactie met zijn collega’s. Hij produceerde zelfs enkele fraaie pianopasssages, maar was naar mijn gevoel in het algemeen toch nog steeds te luid en te koel.

Roberto Tagliavini

Zeer sterk was de interpretatie van Jacopo Loredano door de Italiaanse bas Roberto Tagliavini. Hij heeft een rijke, sterke, zeer donkere stem. Qua gezichtsuitdrukking is er geen betere om de kwaadaardigheid van Loredano’s karakter uit te drukken! Hoewel Loredano “slechts” een comprimario-rol is, was Tagliavini zeer aanwezig en trok hij nadrukkelijk de aandacht. Niet minder positief was de indruk die de zangers van de kleine rollen maakten. Bror Magnus Tødenes als Barbarigo, Marvic Monreal als Pisana, Jamez McCorkle als Fante del Consiglio en Alessandro Abis als Servo del Doge leverden zonder uitzondering een prestatie van formaat.

Een ander hoogtepunt van de avond vormde maestro Michele Mariotti. Wat een geweldige dirigent. Hij voelt Verdi perfect aan en leidde het Mozarteumorchester Salzburg teder langs de door hem uitgestippelde Verdiaanse paden. Hij koesterde fraaie zachte tinten, maar kon ook indrukwekkend uitpakken in de meer volumineuze passages. Zo schilderde hij met een fijn penseel en een grove kwast  een perfect gekleurd portret van Verdi. Mariotti is een dirigent die zich met de zangers identificeert en als het ware met de zangers meeademt, hoewel Calleja zich soms weinig aantrok van Mariotti’s smeekbedes voor meer piano of meer decrescendo.

Het Philharmonia Chor Wien onder leiding van Walter Zeh vervolmaakte ten slotte een over het algemeen geweldige opera-avond.

De tweede uitvoering op 14 augustus was nog beter dan de eerste. De zangers waren minder nerveus, het liep allemaal wat gesmeerder. Uiteraard was er overvloedig applaus en waren er enthousiaste toejuichingen, in het bijzonder voor Pa Foscari.

Gabi Eder / Olivier Keegel (Gepubliceerd op 15/8/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *