“NORMA”

 

Norma

Sonya Yoncheva zingt “Casta Diva” (Foto © ROH/Bill Cooper 2016)

“Norma”, opera van Vincenzo Bellini op een libretto van Felice Romani naar L.A. Soumet’s gelijknamige tragedie. Gecreëerd in het Teatro alla Scala te Milaan op 26 december 1831. Productie van het Royal Opera House Covent Garden, wereldwijd in bioscoopzalen vertoond op 26 september 2016.

Norma: Sonya Yoncheva
Pollione: Joseph Calleja
Adalgisa: Sonia Ganassi
Oroveso: Brindley Sherratt
Flavio: David Junghoon Kim
Clotilde: Vlada Borovko

Royal Opera Chorus & Orchestra of the Royal Opera House
Dirigent: Antonio Pappano
Regie: Alex Ollé

Deze voorstelling haalde de krantenkoppen al maanden voor de première. Anna Netrebko, die geëngageerd was voor de rol van Norma, liet in het voorjaar weten dat zij de rol niet kon zingen omdat haar stem in een andere richting geëvolueerd was. De verbintenis was al vier jaar oud en wie de laatste jaren de carrière van Netrebko wat gevolgd heeft, zal inderdaad hebben kunnen vaststellen dat zij niet enkel lichamelijk zwaarder geworden is, maar ook qua stem.
Na Verdi-rollen als Lady Macbeth, Giovanna d’Arco en Leonore in “Il Trovatore” vindt zij blijkbaar de cantilenes van Bellini wat riskant.
Anderzijds, “Les excuses sont faites pour s’en servir”. Maria Callas, de Norma bij uitstek, zong de rol nog op het einde van haar carrière, nadat zij non-stop zware Verdi- en Puccini partijen gezongen had. Zelfs een Kundry in haar jeugdjaren…

Sonya Yoncheva nam de fakkel over. Zij is jonger, slanker, zo mooi als Netrebko destijds en zij heeft identiek hetzelfde stemtype. Haar “Casta diva” was wat teleurstellend. De stem was te licht, wat kleurloos en bij momenten zelfs schaapachtig. Technisch was alles perfect, daar gaat het niet om, maar wij misten warmte, engagement, inleving.
De stem warmde wat op naargelang de voorstelling vorderde en de duo’s met Adalgisa waren om van te snoepen. Het contrast met de warme mezzosopraan van Sonia Ganassi was hier een pluspunt. Het tweetal was voortreffelijk op elkaar afgestemd en de stemmen kleurden mooi bij elkaar.
Maar buiten deze duo’s bleef Yoncheva bijzonder afstandelijk, wat arrogant en hoogmoedig zelfs. Geen wonder dat Pollione de voorkeur geeft aan de warmere Adalgisa boven deze koele kikker.

Pollione, de haan waarvoor deze twee kippen bekvechten, werd gezongen door Joseph Calleja, een tenor met een kernachtig, slank timbre en met een voortreffelijke hoogte. Uitstekend was ook de bas Brindley Sherratt als Oroveso.

Antonio Pappano is hier natuurlijk de juiste man op de juiste plaats. Hij dirigeerde met verve en puntigheid en bracht een lezing met grote uitersten: van ongelooflijk spannend tot smeltend lyrisch. Niets dan lof voor het koor en het orkest van het ROH, dat zijn intenties feilloos verklankte.

Tot slot de enscenering! De actie werd verplaatst naar onze tijd en speelt zich af in een sterk fanatieke, christelijk/militaire gemeenschap. Norma en Adalisa zijn vrouwelijke priesters die tegen het celibaat zondigen. Rome is de vijand, hoewel de religieuze rituelen er identiek uitzien: veel kerkelijke panache tot zelfs een biechtstoel.

Alex Ollé kennen wij natuurlijk door zijn samenwerking met Carlus Padrissa als La Fura dels Baus. Het duo bracht o.a. een spectaculaire “Ring” in Valencia waarvan de slotscène van “Das Rheingold” een adembenemende belevenis was. In contrast met het merendeel van de moderne regisseurs hecht Alex Ollé aandacht aan de plastische schoonheid van het decor en dat was hier zeker het geval. Het bos van kruisbeelden, waardoor een mistig strijklicht speelde, leverde een adembenemend mooi beeld op. De derde akte was een anticlimax met een modern gemeubelde livingroom, inclusief een “flatscreen” TV waar een tekenfilm geprogrammeerd was. Norma droeg een streng maatpak en de kinderen huppelden storend rond. Het slot was dan weer in de stijl van de eerste twee aktes, met een orgie van kruisbeelden. Zelfs de brandstapel was een vuurkruis.

Voor wie weet hoe en waar hij moet zoeken: er zijn ook kwalitatief goede downloads op Internet te vinden. (In “high density” en met een Engelse, Franse en zelfs Nederlandse ondertiteling). Een onmiskenbaar voordeel als je de opera thuis beleeft: als je geen boodschap hebt aan de interviews, de publiciteit voor volgende producties en ander geklets kun je die gewoonweg doorspoelen.

G.M. (Gepubliceerd op 6/10/2016)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *