“DON GIOVANNI”

Don Giovanni

Simon Keenlyside als Don nGiovanni en Ensemble. (Foto: Marty Sohl/Metropolitan Opera)

“Don Giovanni”, opera van Wolfgang Amadeus Mozart op een libretto van Lorenzo Da Ponte. Gecreëerd in het Graaf Nostic Nationaal theater (nu Estates Theatre) te Praag op 29 oktober 1787. Productie van de Metropolitan Opera te New York, wereldwijd in bioscoopzalen vertoond op 22 oktober 2016.

Don Giovanni: Simon Keenlyside
Leporello: Adam Plachetka
Donna Anna: Hibla Gerzmava
Donna Elvira: Malin Byström
Zerlina: Serena Malfi
Don Ottavio: Paul Appleby
Masetto: Matthew Rose
Il Commendatore: Kwanchul Youn

Metropolitan Opera Orchestra & Chorus
Dirigent: Fabio Luisi

Regie: Michael Grandage

Don Giovanni

Adam Plachetka als Leporello en Malin Bystrom als Donna Elvira. (Foto: Marty Sohl/Metropolitan Opera)

Don Giovanni

Serena Malfi als Zerlina en Simon Keenlyside als Don Giovanni. (Foto: Marty Sohl/Metropolitan Opera)

Don Giovanni

Paul Appleby als Don Ottavio, Hibla Gerzmava als Donna Anna en Simon Keenlyside als Don Giovanni. (Foto: Marty Sohl/Metropolitan Opera)

Bij een operaproductie komt heel wat kijken en het gebeurt maar zelden dat wij over alles tevreden zijn. Deze “Don Giovanni” vormt (bijna) een uitzondering, zeker wat de enscenering betreft: een regelrecht betoog dat een traditionele opvatting niet per se ouderwets moet zijn. Michael Grandage verenigde het beste van twee werelden door de personages in klassieke kostuums overtuigend te laten acteren in een conventioneel, maar bijzonder mooi decor. De iconen van het moderne regietheater zoals nutteloos over de grond kruipen, een zanger op zijn rug laten liggen om een aria te zingen, enz… moesten wij hier niet ondergaan. Elke handeling paste nauwkeurig bij de tekst en de muzikale frasering. Logisch toch dat het zo is? Waarom is het dan zo vaak anders?

Maar ook muzikaal viel er heel wat te beleven. De Don Giovanni van Simon Keenlyside is natuurlijk niet nieuw, zelf hoorden wij hem als de Don in Zürich (2010) en in Londen (2014). Het is hem aan te horen dat hij nog slechts af en toe opera’s van Mozart zingt en zich meer toespitst op krachtige zangpartijen als Hamlet (Ambroise Tomas), Macbeth en andere Verdi-rollen. De stem heeft met de jaren toch iets aan glans en souplesse verloren. Hij heeft echter een wonderbare zangtechniek en bovendien is hij een fenomenale acteur die zijn tekortkomingen mooi weet te verdoezelen. Hij profileert zich als een nogal heethoofdige rokkenjager, in feite een gluiperd waar de hypocrisie zo afdruipt. Vooral in de laatste scène kan hij zich flink uitleven en is hij op zijn best.
Wij waren ook tevreden met Adam Plachetka, een wat sullige Leporello die de catalogusaria zeer expressief, maar weinig gemoedelijk zong.

De dames deden weinig voor elkaar onder en wij waren gefascineerd door de krachtige, kristalheldere Elvira van de sopraan Malin Byström en de coloratuurvaardige Donna Anna van Hibla Gerzmava die opviel door de prachtige, puntige vocalises in haar laatste aria. De lichte mezzo Serena Malfi was een frisse, bekoorlijke Zerlina die qua gestalte wel bijzonder klein was naast haar verloofde Masetto, de reusachtige, sonore bas Matthew Rose.

Een tenor moet heel wat in de weegschaal kunnen leggen om de wat oppervlakkige figuur van Don Ottavio uit zijn saaiheid te tillen. Paul Appleby slaagde daar gedeeltelijk in door de rol wat meer ”ruggegraat” te geven door een krachtige en kordate aanpak. Zijn stem is ook iets zwaarder dan wij voor deze rol gewoon zijn, al zong hij met een grote subtiliteit, fraaie piano’s en stonden de lange klankbogen van “Il mio tesoro” er vlekkeloos.
Er is geen naam die wij de laatste jaren vaker tegenkomen dan deze van Kwanchul Youn. Zijn vleiende, warme basstem wordt blijkbaar begeerd door alle grote operahuizen. Donizetti, Verdi, Wagner, hij zingt het allemaal even feilloos. Ook als Commendatore was hij onberispelijk en in de slotscène was hij zonder meer imponerend.

Fabio Luisi hield er soms helse tempi op na, zoals bij het einde van de eerste akte, maar hij liet over het algemeen zijn orkest vrij ontspannen musiceren. Geen fijne, delicate Mozart, maar een uitvoering zoals wij die mogen verwachten van het orkest van de Metropolitan Opera, wat soms een nogal compacte klank opleverde. Wij mogen echter niet uit het oog verliezen dat het oorspronkelijke klankvolume van het orkest bedoeld is voor de grote ruimte van de MET en niet voor de film. Hoe dat door de klankregisseurs gemanipuleerd wordt, dat hebben wij voor het raden.

Wie de film gemist heeft en absoluut wil kennis maken met deze fraaie productie, zal op zoek moeten gaan op het Internet ofwel moeten wachten tot de opname beschikbaar gesteld wordt bij “Opera on Demand”.

De volgende productie van de Live in HD-serie van de Metropolitan Opera heeft plaats op 10 december 2016 met “L’amour de loin” van Kaija Saariaho.

G.M. (Gepubliceerd op 27/10/2016)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *