INTERNATIONALE OPERASTER VERBLIJDT DOETINCHEM

 

Nieuwjaarsconcert door het Gelders Orkest in de Amphion Schouwburg te Doetinchem op 5 januari 2017.

Verdi Ouverture La forza del destino
Tsjaikovski Polonaise uit Eugene Onegin
Dvorák Slavische dans nr. 2
Dvorák Slavische dans nr. 8
Aria’s uit opera’s van o.a. Verdi, Giordano, Wagner, Dvorák en Bellini

Annemarie Kremer

Annemarie Kremer (Foto: Het Gelders Orkest)

Christian Vasquez

Christian Vasquez (Foto: Het Gelders Orkest)

Het Gelders Orkest

Het Gelders Orkest in de Amphion Schouwburg te Doetinchem

“Zal mien ’n bal jukke” zal menige Achterhoeker gedacht hebben. Dat betekent zoiets als “wat kan mij dat nou schelen”. Een reactie waarmee je jezelf te kort doet als een wereldster als Annemarie Kremer optreedt tijdens een operaconcert in Doetinchem. Een wereldster in Doetinchem, dat is toch zoiets als de gemeente Allingawier die een Rembrandt heeft aangeschaft. Helaas en Echter: De zaal was voor slechts 50% gevuld, hetgeen bij uw recensent een onplezierig gevoel van plaatsvervangende schaamte teweeg bracht. Het is zoiets als de Paus die een mis opdraagt in een halfvolle Basiliek van Onze Lieve Vrouwe te Maastricht. Want, en daar komt-ie: welk zelfdestructief ongelijk hebben de thuisblijvers gekregen! En om het al even ware cliché nummer twee ook maar meteen uit de kast te halen: het was een feest!

Annemarie Kremer is voor mij verbonden aan een van mijn life-changing events. Daartoe behoren verder Bernstein (Mahler 9), von Karajan (Strauss), Lynette Tapia (La Traviata) en dus ook Kremer, en wel dankzij haar vertolking van Butterfly in (uiteraard) een Reisopera-productie uit 2015, geregisseerd door Laurence Dale. Wat was dat ijzingwekkend goed in alle mogelijke opzichten!

In Doetinchem werd het programma geopend door (en daar komt het derde cliché) door de ouverture La Forza del Destino. Die eeuwige, de neus uitkomende ouverture, present op elk operaconcert waar ook ter wereld, als de wesp op je bierglas tijdens een als ontspannen bedoeld terrasbezoek. Aan de andere kant:   “O Mio Babbino Caro” bleef ons bespaard, en dat is ook wat waard.

Het Gelders Orkest viel me eerlijk gezegd lichtelijk tegen. Ik herinner me dat dit orkest bij een blinde Mahler-test in het programma Discotabel, zo’n 30 jaar geleden of meer, als zeer verrassende eerste uit de bus kwam. Die verrassende kwaliteit zat er deze avond in Doetinchem niet in. De Polonaise uit Eugene Onegin en de Slavische dansen nr. 2 en nr. 8 werden weliswaar (bijna) onberispelijk, maar ook nogal vlak en eentonig uitgevoerd, weinig spannend… Ik hoorde eigenlijk niet zoveel eigen inbreng van vaste gastdirigent Christian Vásquez. Van een Zuid-Amerikaanse dirigent had ik meer vuur en passie verwacht, maar die verwachting is waarschijnlijk een verwerpelijk geval van framing.

Maar we kwamen uiteraard voor “onze” Annemarie, en haar optreden deed het weinig indruk makende Gelders Orkest en de lege stoelen in één klap vergeten. Wat een geweldige stem en wat een overdonderende podiumaanwezigheid! Hoewel zij net een voedselvergiftiging achter de rug had en (letterlijk) wat zwakjes ter been was (na de eerste aria duizelde het haar even) werden alle aria’s in volle pracht over het voetlicht gebracht. Godzijdank was er geen Ansage, het moment dat een bobo het toneel betreedt om aan te kondigen dat de solist niet lekker is maar TOCH gaat optreden: altijd een garantie voor een welwillende benadering en een dosis extra applaus van het publiek. Geen Ansage dus, waarvoor driewerf brava!

Kremer is een lyrisch-dramatische sopraan met coloratuur en een prachtige laagte. Ik hield haar voor, in een gesprekje dat ik met haar had, dat zij dus eigenlijk alle rollen voor sopraan kan zingen, hetgeen zij met een bescheiden glimlachje bevestigde. Zij zingt dan ook internationaal rollen van Tosca tot Feldmarschallin, van Salome tot Norma, van Cio Cio San tot Donna Elvira, Donna Anna en de Contessa. En Wagner komt volgende maand aan de beurt, in Monaco (bij Doetinchem rechtsaf), waar ze Elisabeth zingt in Tannhäuser.

Die veelzijdigheid bleek ook tijdens dit concert, waarin zij naast “Dich Teure Halle” uit Tannhäuser “net zo makkelijk” haar signature aria “La Mamma Morta” (Andrea Chénier) ten beste gaf. Deze laatste aria, ontroerend piano en kwetsbaar gezongen, had Kremer, zo vertelde zij mij, in het verleden nog wel eens de nodige hoofdbrekens gekost, omdat je die onontkoombare emotie niet mag laten conflicteren met je professionele zang. Verder werden wij nog getrakteerd op een sublieme “Casta Diva”, waarvan de coloraturen  mijn buurman midden in de aria een “Prachtig! Prachtig” ontlokten. Maar hij had gelijk.

Annemarie Kremer is een sympathieke diva, een fantastische zangeres met een onweerstaanbare podiumprésence. Hogelijk gewaardeerd van Dresden tot Peking, van Napels tot Hongkong en van São Paulo tot Moskou. Nu Doetinchem nog.

Olivier Keegel. (Gepubliceerd op 8/1/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

6 Comments

  1. Peter Franken schreef:

    Niet alleen Doetinchem nog, ook dat zaaltje aan het Waterlooplein!

  2. Rolinda Slagter schreef:

    Wat een leuk geschreven recensie! Ik heb Annemarie Kremer een keer gehoord in Leeds. Was zeer onder de indruk.

  3. Hans van Verseveld schreef:

    Twee verschillende Butterfly’s zag ik ooit van Annemarie Kremer en een keer een concert en ik vind haar zondermeer een wereldster, maar Doetinchem is toch echt een beetje erg ver weg. Kremer zingt het grote repertoire en getuige diverse internationale recensies doet zij dat met heel veel succes. Volgens mij moet de Robeco Concertserie in juli en augustus in het Concertgebouw haar vragen. Daar treden wel vaker ‘miskende’ sterren op. Ze verdient meer aandacht en een groter Nederlands publiek en erkenning!

    Over die ouverture Forza kunnen we kort zijn. Hij hoort thuis in mijn rijtje meest gehate orkeststukken, intermezzi en toegiften zoals daar zijn de intermezzi uit Cavalleria Rusticana, Manon Lescaut en het eeuwige ‘babbino carootje’ waar veel zangeressen zich aan bezondigen. Allemaal prachtig hoor, maar wel binnen de context en niet los als programma opvullers.

  4. joke van dijk schreef:

    een juweeltje van een recensie. de recensent neemt je mee en laat
    je duiken in je eigen muziekleven.
    annemarie kremer zag ik in een keer op 5 mei aan de amstel.
    niet vergeten. amsterdam wacht.

  5. Truus Blenderman en Cor de Wit schreef:

    Ik kan me niet herinneren haar gehoord te hebben maar wel haar naam en faam natuurlijk dus maar even het linkje aangeklikt. Geweldig in één woord. Recensie ook erg duidelijk en leuk van stijl waardoor aangenaam te lezen. Wat betreft de intermezzi waar niet iedereen veel mee op heeft: Ik dus wel, kan er niet genoeg van krijgen. Gelukkig is er ook nog heel veel meer waar ik van geniet maar ik weiger mijn afkomst te verloochenen. (Truus)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *