“AXEL AN DER HIMMELSTÜR”

Axel an der Himmelstür

Bettina Mönch (Gloria Mills), Musicalgruppe: Maximilian Klakow, Oliver Liebl, Jakob Semotan, Stefan Bischoff (Foto © Barbara Pálffy)

“Axel an der Himmelstür”, operette van Ralph Benatzky met teksten van Paul Morgan & Adolf Schütz en zangteksten van Hans Weigel. Gecreëerd in het Theater an der Wien op 1 september 1936. Première van deze productie door de Volksoper Wien op 17 september 2016. Bijgewoonde voorstelling op 25 september 2016.

Axel an der Himmelstür

Bettina Mönch (Gloria Mills), Andreas Bieber (Axel Swift) (Foto © Barbara Pálffy)

Axel an der Himmelstür

Bettina Mönch (Gloria Mills), Kurt Schreibmayer (Cecil McScott) (Foto © Barbara Pálffy)

Axel an der Himmelstür

Andreas Bieber (Axel Swift) (Foto © Barbara Pálffy)

Gloria Mills, filmster: Bettina Mönch
Axel Swift, reporter: Andreas Bieber
Jessie Leyland, secretaresse: Juliette Khalil
Theodor Herlinger, coiffeur: Peter Lesiak
Cecil McScott, filmproducent: Kurt Schreibmayer
Politie-inspecteur Morton: Wolfgang Gratschmaier

Koor en Orkest van de Volksoper Wien
Dirigent: Lorenz C. Aichner
Regie: Peter Lund

“Axel an der Himmelstür”, Ralph Benatzky’s 77e operette, maakte de jonge Zarah Leander in 1936 meteen tot een wereldster. Haar ontypische contra-alt (of moeten wij gewoon zeggen: mannenstem) maakte de diva overdag beroemd. Met een reeks Hollywood-films en schlagers als „Kinostar, du Abgott dieses Jahrhunderts“ en „Gebundene Hände“ waaide er nog eens een frisse wind door het operettegenre. Het succes van Zarah Leander lag niet meteen voor de hand, want het waren uitsluitend de jeugdige, lyrische en coloratuursopraanstemmen die het Weense operettefirmament beheersten. Tot dusver was een altstem enkel aan bod gekomen in de operetta’s van Gilbert & Sullivan, en dan nog enkel voor heksen, waarzegsters en oude vrouwen.

Benatzky had de rol van Gloria oorspronkelijk niet voor Zarah Leander, maar voor Liane Haid geschreven, die een veel hoger stembereik had. De muziek werd als het ware voor Zarah Leander “naar de kelder” verlegd en werd nu voor Bettina Mönch terug naar boven gehaald.

De inhoud is niet erg origineel en typisch voor operettes uit de jaren dertig. Would-be reporter Axel leidt een miserabel leven en wacht op zijn grote doorbraak. Een ontmoeting en een artikel over de beroemde filmster Gloria Mills zou deze doorbraak moeten teweeg brengen, of zo denkt hij tenminste. Het draait helaas anders uit en hij zal heel wat moeten improviseren om eindelijk de hemeldeur te bereiken.
De operette werd in 1966 verfilmd met Ruth-Maria Kubitschek als Gloria en Vico Torriani als Axel.

De opvoering die wij bijwoonden was vooral geslaagd door de dynamische en opgewekte enscenering van Peter Lund. Er werd overvloedig gebruik gemaakt van projecties, alsof het geheel zich afspeelde in een stille film, uiteraard in zwart-wit, en waarbij de personages zich verrassend nauwgezet en precies in het filmbeeld voegden. De losse decorstukken pasten naadloos bij de geprojecteerde achtergrond, wat een verbijsterend effect opleverde.

Opvallend waren ook de dansnummers en de opgewekte ensembles, alsof ze zo uit een oude musicalfilm gegrepen waren. Vocaal werden we echter niet verwend door operastemmen. Bettina Mönch (Gloria) en Andreas Bieber (Axel) horen meer thuis in de chanson- en musicalwereld en dat was wel even wennen na de operavoorstellingen die wij zojuist in de Staatsoper bijgewoond hadden. Zij brachten hun songs echter met veel inzet en schwung, vaak gepaard met zwierige danspasjes. Wij waren verrast de tenor Kurt Schreibmayer te horen in de rol van Cecil McScott. De man heeft een luisterrijk verleden: wij hoorden hem nog als Steva Buryja en “Jenufa” (Brussel 1987), als Lohengrin (Luik 1989) en als Froh in “Das Rheingold” (Bayreuth 1995).

Dirigent Lorenz C. Aichner is precies de man voor deze pittige en vinnige muziek en hij zorgde voor een uitstekende en bijzonder gevarieerde begeleiding.

Operettes zijn de laatste decennia wat uit de mode geraakt en met het bijwonen van dit 77e opus van veelschrijver Benatzky, werd ons duidelijk waarom de jonge dochter van de opera zo verwaarloosd wordt. De gesproken teksten zijn veel te lang in verhouding tot de muzikale nummers.

Voor niet-Duitstalige bezoekers had de Volksoper een Engelse boventiteling voorzien, zowel van de gezongen nummers als van de gesproken teksten, wat ons toeliet het geheel goed te volgen. Bravo voor dit initiatief!
In het programmaboekje vonden we de korte inhoud in het Engels, Frans, Italiaans en Japans!

Warm aanbevolen voor wie van het genre houdt of er kennis wil mee maken, al was het maar voor de flitsende en beslist originele enscenering van Peter Lund.

Er zijn nog voorstellingen tot 5/1/2017.

G.M. (Gepubliceerd op 26/9/2016)

 

 

 

 

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *