“MAOMETTO SECONDO”

Maometto Secondo

Elisa Balbo als Anna, Victoria Yarovaya als Calbo en Mirco Palazzi als Maometto II (Foto: Patrick Pfeiffer)

Maometto Secondo, opera van Gioacchino Rossini op een libretto van Cesare della Valle. Gecreëerd in het Teatro San Carlo te Napels op 3 december 1820. Première van deze productie door “Rossini in Wildbad” in de Trinkhalle te Wildbad op 15 juli 2017. Bijgewoonde voorstelling op 20 juli 2017.

Maometto: Mirco Palazzi (Bas)
Anna: Elisa Balbo (Sopraan)
Calbo: Victoria Yarovaya (Contralto)
Erisso: Merto Sungu (Tenor)
Condulmiero/Selim: Patrick Kabongo Mubenga (Tenor)

Camerata Bach Chor Poznan
Virtuosi Brunenses

Dirigent: Antonino Fogliani
Regie: Jochen Schönleber

Muzikaal:
Scenisch:

Van deze opera bestaan verschillende versies. Twee jaar na de creatie te Napels, schreef Rossini een versie met een happy-end voor Venetië en later zou de partituur nog dienst doen voor Le Siège de Corinthe. Te Wildbad hoorden wij in 2002 voor het eerst de remake die gecreëerd werd te Venetië op 26 december 1822.
De barse originele Napolitaanse versie die dit jaar opgevoerd werd, zag er op het einde met de zelfdoding van Anna en de vernietiging van Maometto II helemaal anders uit. Jochen Schönleber heeft in zijn regie veel aandacht voor de vrouwen, die zo vaak in de loop van de geschiedenis als gehoorzame en zelfopofferende figuren getekend worden. Anna wordt een spilfiguur als zij haar aria “Questo è un sacrificio, e la vittima son io” zingt (Dit is een bloedoffer en het slachtoffer ben ik).
Dat was ook het enige positieve dat wij over de regie kunnen zeggen. Het was verder een sfeerloos gedoe, gedeeltelijk met hedendaagse kostuums, in een vaak doelloos roterend decor.

Gelukkig viel er vocaal heel wat meer te beleven. De vier solisten lieten als het ware geen wensen onvervuld. Mirco Palazzi die de rol van Maometto II zong, is gezegend met een fenomenaal soepele basstem. Een jonge Italiaanse Samuel Ramey. Hij is geboren in Rimini en studeerde aan het Conservatorio G. Rossini te Pesaro, waar hij als het ware met de belcanto paplepel grootgebracht is.

De sopraan Elisa Balbo was aanvankelijk een wat kille Anna, maar naargelang de voorstelling vorderde, warme de stem aangenaam op. Zij spaarde zich ook niet en ondanks de zware partij vertoonde haar stem bij het slot niet de minste tekenen van vermoeidheid. Integendeel, zij bloeide open tot de magistrale figuur die zij moest uitbeelden.
Rossini zonder een tenor zou natuurlijk geen Rossini zijn, zeker in een opera die destijds voor Napels geschreven werd. Mert Sungu was zo goed als ideaal voor de rol van Palo Erisso, de vader van Anna. Het is wat ongebruikelijk om een tenor in een vaderrol te horen, maar bij Rossini is het geen uitzondering. De man heeft alles aan boord om het publiek te bekoren: strakke, forse hoogte en een goede dosis souplesse.
Het meeste succes ging echter naar Victoria Yarovaya, een jonge Russische mezzosopraan die als Calbo na een van Rossini’s typische paradepaardjes een ovationeel applaus oogstte.

Het Camerata Bach Chor Poznan is niet het sterkste element van het festival en het klonk bij de inzet nogal flodderig. Gelukkig is de opera aan de heroïsche kant en kon het koor daarna vaak fortissimo zingen.

Antonio Fogliani is op zijn best in heldhaftige werken. Hij liet de solisten ongeremd alle registers opentrekken en zijn orkest kernachtig en mild musiceren, nu eens ingetogen melancholiek, dan weer uitbundig stralend. Wij werden ook getroffen door enkele mooie solo’s in het orkest, zoals de harpsolo bij een aria van Anna en een virtuoze klarinetsolo.

Wij genoten met volle teugen van dit superieur bel-canto vuurwerk.

Tussen de pauze konden wij de naast de Trinkhalle geparkeerde Maserati van Fogliani bewonderen. Een dirigent die met een Maserati rijdt, geen wonder dat hij zo goed met de accelerandi en crescendi van Rossini overweg kan!

G.M. (Gepubliceerd op 21/07/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

2 Comments

  1. Pim. schreef:

    De mooie blauwe Maserati blijkt niet van Fogliani te zijn, maar van Gianluigi Gelmetti.

  2. Conus schreef:

    Die Mirco Palazzi moeten we in de gaten houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *