“L’OCCASIONE FA IL LADRO”

L'occasione fa il ladro

Kenneth Tarver als Conte Albert, Patrick Kabongo Mubenga als Don Eusebio en Lorenzo Regazzo als Don Parmenione (Foto: Patrick Pfeiffer)

 

 

 

 

 

 

L’occasione fa il ladro, ossia Il cambio della valigia, opera (burletta per musica or farsa) van Gioacchino Rossini op een libretto van Luigi Prividali, gebaseerd op Le prétendu par hasard, ou L’occasion fait le larron (1810), een vaudeville van Eugène Scribe. Gecreëerd in het Teatro San Moisè te Venetië op 24 november 1812. Première van deze productie door “Rossini in Wildbad” in het Königliches Kurtheater te Wildbad op 8 juli 2017. Bijgewoonde voorstelling op 22 juli 2017.

Don Eusebio: Patrick Kabongo Mubenga
Berenice: Vera Talerko
Conte Albert: Kenneth Tarver
Don Parmenione: Lorenzo Regazzo
Ernestina: Giada Frasconi
Martino: Roberto Maietta

Virtuosi Brunenses

Dirigent: Antonino Fogliani
Regie: Jochen Schönleber

Muzikaal:
Scenisch:

De jonge Rossini componeerde deze “farsa” in elf dagen om te voldoen aan een contractuele verbintenis. Graaf Alberto, op weg om te trouwen met een verloofde die hij nog nooit ontmoet heeft, verlaat een herberg met de verkeerde koffer. Don Parmenione steelt op onbeschroomde wijze de koffer en de identiteit van de Graaf om de bruid voor zichzelf te winnen. Dat leidt tot een serie misverstanden afwisselend hilarisch en teder, die van deze eenakter een opgewekt en geïnspireerd juweeltje maken.

De voorstelling in het kleine Kurtheater was er een om van te snoepen. Wij waren in de eerste plaats verrast door de uitbeelding van Kenneth Tarver als Alberto. Niet te geloven dat de stijlvolle, wat koele “chique meneer” op de foto bij de recensie van Eduardo e Cristina (klik hier) dezelfde is als de wat haveloze figuur links op de afbeelding hierboven.

Wij hadden hem gewoonweg niet herkend! Tot hij begon te zingen, dan was meteen duidelijk dat hij het was, zo elegant, geraffineerd en gracieus werd zijn eerste aria gebracht. Hij stemde zijn klankdebiet ook juist af op de kleine afmetingen van de zaal, wat de andere zangers nogal eens negeerden. Vooral Lorenzo Regazzo ging onstuimig tekeer als de louche Don Parmenione, een rol die hem als het ware op het lijf geschreven staat. In de duo’s en ensembles contrasteerde zijn sappige basstem mooi met die van Tarver en de tweede tenor Patrick Kabongo Mubengo als Don Eusebio.

Zeer bekoorlijk waren ook de sopraan Vera Talerko als de zo begeerde bruid en Giada Frasconi als haar meid. De bariton Roberto Maietta als Martino, de bediende van Don Parmenione, was al even heftig als zijn meester.

Antonio Fogliani dirigeerde zoals wij het van hem gewoon zijn, nauwkeurig voor de zangers en voor het orkest met een mengeling van vuur en poëzie, vol bravoure, niet altijd even gracieus, maar luchtig en – naar onze smaak – met iets te veel decibels.

Ook de enscenering van Jochen Schönleber viel mee. De vaak lege, donkere scène, het sobere decor en enkele moderne attributen waren zeker geen voorbeeld van goede smaak, maar er werd bijzonder vlot en met een goede dosis humor geacteerd, een “must” voor een “farsa” van Rossini.

Een eersteklas theatrale voorstelling!

G.M. (Gepubliceerd op 25/7/2017)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *