“LA FILLE DU REGIMENT”

La fille du régiment

Julie Fuchs als Marie en koor. (Foto: Wiener Staatsoper / Michael Pöhn)

“La fille du régiment“, opera van Gaetano Donizetti op een libretto van Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges and Jean-François Bayard. Gecreëerd in de Opéra-Comique – Salle de la Bourse te Parijs op 11 februari 1840. Bijgewoonde herneming in de Wiener Staatsoper op 22 september 2016.

Marie: Julie Fuchs
Tonio:  John Tessier
Sulpice: Carlos Álvarez
Duchesse de Crakentorp: Ildikó Raimondi
Marquise de Berkenfield: Donna Ellen
Hortensius: Marcus Pelz

Orchester und Chor der Wiener Staatsoper
Dirigent: Evelino Pidò
Regie: Laurent Pelly

Wij maakten reeds vroeger kennis met deze uitstekende enscenering van Laurent Pelly die dateert uit 2007 en opgevoerd werd in het Royal Opera House Covent Garden. De opname is vastgelegd op DVD en Blu-Ray met een bezetting die moeilijk te evenaren valt: Natalie Dessay als de regimentsdochter Marie en Juan Diego Florez als haar aanbidder Tonio. Met deze opname in het achterhoofd woonden wij de voorstelling bij in de Wiener Saatsoper, die geafficheerd stond met een volledig andere bezetting.

Het moet een hele opgave geweest zijn voor de Franse coloratuursopraan Julie Fuchs om de vergelijking met Natalie Dessay te durven trotseren. Maar in feite viel het nog best mee. Dat zij niet zo hyper kinetisch overkomt als Natalie Dessay beantwoordt aan onze verwachtingen, hoe fel zij in de eerste akte ook haar best deed om in een record tempo hemden te strijken en te plooien. Maar zij was vocaal bijzonder aantrekkelijk, met kristalheldere, sprankelende hoge noten, een instinctieve muzikaliteit en een fraaie belcantocultuur. Voor de Canadese lichte tenor John Tessier lag de vergelijking met de souplesse en de rijke resonantie van Florez nog moeilijker.

De stem van Tessier is veel kleiner en heeft bijna geen resonantie! Maar zijn voordracht was bijzonder zuiver en ook die astronomisch hoge noten waar Florez zo in excelleert, gaf hij op zijn eigen meer bescheiden manier. Dat het publiek dat waardeerde, bewijst het uitbundig open doekje dat hem te beurt viel na zijn aria “Je suis soldat!”.

Maar er waren nog mooie vocale momenten te beleven: vooral de bariton Carlos Alvarez was een ware luxe in de rol van Sulpice en in de ensembles kleurde zijn stem uitstekend met deze van Marie en Tonio. De sopraan Donna Ellen was bij het slot hartverwarmend als la Marquise de Berkenfield. Ildiko Raimondi gaf een nummertje ten beste als la Duchesse de Crakentorp.

Het orkest van de Wiener Staatsoper o.l.v. Evelino Pido bracht een sprankelende uitvoering, duidelijk en subtiel van articulatie, zwierig en vol bravoure, gracieus, luchtig en gevoelig.

De enscenering van Laurent Pelly is een hoofdstuk op zich. Dat hij de soldaten in Franse uniformen uit de eerste wereldoorlog stak, is natuurlijk een anachronisme van formaat, maar deze komische opera van Donizetti verdraagt dat wel. De personenregie is doorspekt met geniale vondsten, te veel om hier op te sommen. Zoals hij met koorensembles omgaat, grenst aan het geniale en het pleit zeker in het voordeel van het koor van de Wiener Staatsoper dat zij zijn intenties zo mooi wisten uit te te beelden.

Een voorstelling waar wij verrassend veel plezier aan beleefden.

Er is nog een voorstelling op 25 september 2016.

G.M. (Gepubliceerd op 24/9/2016)

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *