Operavoorstellingen in Aachen

“AU MONDE”

Theater AachenOpera van Philippe Boesmans op een libretto van Joël Pommerat naar zijn gelijknamig toneelstuk. Gecreëerd in de Muntschouwburg te Brussel op 30 maart 2014. Première van deze productie in het Theater Aachen op 6 december 2015. Bijgewoonde voorstelling op 13 februari 2016.

Au Monde - Camille Schnoor, Suzanne Jerosme, Pawel Lawreszuk, Randall Jakobsh en Johan Weigel. (Foto: Carl Brunn)Amper een jaar na de creatie in Brussel brengt het Theater Aachen al een reeks voorstellingen van de laatste opera van onze landgenoot Philippe Boesmans. Terecht, want het is een werk dat aandacht verdient, zoals ook zijn vorige opera’s trouwens, die na hun creatie in Brussel maar mondjesmaat in andere theaters opgevoerd werden. Zeker “La Passion de Gilles”, een opera die bij zijn creatie in 1983 een succes was, op CD vastgelegd werd, maar verder volledig uit de aandacht verdween. De opera werd destijds ook op TV uitgezonden, maar een video-opname is nergens te vinden. Wie helpt ons aan een opname?

“Au monde” is in de eerste plaats een toneelstuk van Joël Pommerat dat sinds zijn creatie in 2004 in het Théâtre National de Strasbourg, geregeld in Franse en Belgische theaters opgevoerd wordt.

De inhoud is alles behalve vrolijk en werd in het programmaboekje van de Munt als volgt beschreven: “In een besloten ruimte waar een verstikkende sfeer heerst, wordt een familie geconfronteerd met haar demonen. In het licht van de wankele gezondheid van de oude vader, een machtig en rijk industrieel die aan het hoofd staat van talrijke internationale bedrijven, worden de trauma’s en angsten, zwakke plekken en twijfels van alle personages blootgelegd. Niet te onderdrukken wanhoop, berusting in onverschilligheid, maar eveneens geniepig opportunisme steken de kop op in een strijd waarvan iedereen weet dat die catastrofaal zal aflopen. Wie tot deze wereld behoort, ondergaat onvermijdelijk de triomf van de nacht”.

 Au Monde - Randall Jakobsh, Sanja Radisic, Johan Weigel, Hrolfur Saemundsson, Suzanne Jerosme, Camille Schnoor, Pawel Lawreszuk. (Foto: Carl Brunn)Niets wordt expliciet vermeld, maar de handelingen van de personages maken duidelijk dat er in deze familie niet steeds zuivere koffie geschonken wordt. Zo kunnen we vermoeden dat de vader zijn dochters misbruikt heeft, in laatste instantie de jongste, die gretig op zijn schoot wil zitten. Dat Ori, de tweede zoon en de enige die met zijn naam aangeduid wordt, een incestueuze relatie heeft met zijn oudste zuster is overduidelijk en dezelfde Ori is schijnbaar ook nog een vrouwenmoordenaar. Blijkbaar geeft de hoge positie van de familie in de wapenindustrie vrij spel aan al deze uitspattingen en gaat voor de buitenwereld alles de doofput in. Waar hebben wij dat nog gehoord?

De keuze van de zangers was voor een klein gezelschap als dat van Aachen bijzonder geslaagd. De tweede zuster heeft veruit de belangrijkste partij te zingen. In Brussel hoorden wij een voortreffelijke Patricia Petibon, maar ook in Aachen was de rol sterk bezet door Camille Schnoor. Het is een lyrische sopraan met een warmere, vollere stem dan deze van Petibon, maar ze wist deze niet steeds naar behoren te doseren. Het euvel lag in de eerste plaats aan de dirigent Justus Thorau die het Sinfonieorchester Aachen veel te luid liet spelen en hierdoor de zangers verplichtte om tegen het orkest op te boksen. Jammer, want ook de andere zangers hadden mooie stemmen en die hadden wij beter kunnen waarderen indien zij zich niet bestendig hadden moeten forceren. Wij vermelden vooral Hrolfur Saemundsson als Ori, een smeuïge basbariton met een vleiende hoogte en de welluidende bas van Pawel Lawreszuk als de oudste zoon. Sanja Radisic bekoorde door haar kernachtige mezzosopraan, maar zag er wat grotesk uit met haar dikke puntjesbuik. Wij waren minder opgetogen met Randall Jakobsh als de vader, een sonore basstem die echter wat nasaal klonk. Ook Suzanne Jerosme liet als de jongste dochter al eens een steek vallen. Johan Weigel was overtuigend als de man van de oudste dochter, maar zijn tenorstem klonk helaas wat genepen in de hoogte.

Au Monde - Suzanne Jerosme, Sanja Radisic, Camille Schnoor. (Foto: Carl Brunn)Ronduit slecht en overdreven theatraal vonden wij de vreemde vrouw van Marika Meoli. De korte scène met haar onverstaanbaar geroep werkte flink op onze zenuwen.

De regie van Ewa Teilmans was bijzonder sober, maar beantwoordde wel aan de besloten geest van het werk. De scènewisselingen verliepen zeer vlot en voor wie de voorstellingen in Brussel gemist heeft, kunnen wij deze productie best aanraden.

Er is een Duitse boventiteling en er zijn nog voorstellingen op 18 en 26 februari 2016.

G.M. (Gepubliceerd op 15/2/2016).

Foto's van boven naar onder:

1) Camille Schnoor, Suzanne Jerosme, Pawel Lawreszuk, Randall Jakobsh en Johan Weigel. 2) Randall Jakobsh, Sanja Radisic, Johan Weigel, Hrolfur Saemundsson, Suzanne Jerosme, Camille Schnoor en Pawel Lawreszuk. 3) Suzanne Jerosme, Sanja Radisic en Camille Schnoor.

Copyright foto's © Carl Brunn.

 
DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone