Operavoorstellingen in Luik

“IL SEGRETO DI SUSANNA” & “ LA VOIX HUMAINE”

Opéra Royal de Wallonie“Il segreto di Susanna” Opera van Ermanno Wolf-Ferrari op een libretto van Enrico Golisciani. Gecreëerd in het Duits in het Hoftheater te München op 4 december 1909. “La voix humaine”. Opera van Francis Poulenc, gebaseerd op het toneelstuk van Jean Cocteau. Gecreëerd in de Opéra Compique te Parijs op 6 februari 1959. Bijgewoonde première door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 24 januari 2016.

 Il segreto di Susanna – Vittorio Prato als Graaf Gil en Anna Caterina Antonacci als Susanna. (Foto: Opéra Royal de Wallonie - Lorraine Wauters)Dit was een geslaagde combinatie van twee werken, qua stijl en inhoud nochtans volledig verschillend. De eenheidsfactor is de bezetting: één sopraan die voor beide werken bijna steeds aan het woord is. “Il segreto di Susanna” is licht van toets: Susanna is getrouwd met graaf Gil, die vaak afwezig is, maar bij een onverwachte thuiskomst een felle tabaksgeur in de woning waarneemt. Hij vermoedt dat Susanna er een minnaar op nahoudt, maar ontdekt uiteindelijk dat het Susanne zelf is, die in het genipt rookt.

Anna Caterina Antonacci vertolkte de rol van Susanna. Haar volle warme stem met dramatische expressie was misschien niet optimaal om de speelsheid van het personage optimaal uit te drukken, maar zij was een lust om naar te luisteren. Vittorio Prato was met zijn forse, welluidende baritonstem een bijzonder autoritaire Graaf Gil.

Wij waren minder gecharmeerd door de enscenering van Ludovic Lagarde. Zelfs bij zo’n kleinschalig werk, slaagt een regisseur er in om roet in het eten te gooien. Hij is zo naïef om de knecht van Susanna aan de lopende band te laten roken. Begrijpt hij niet dat hierdoor de hele plot de mist ingaat? De sigarettenrook is immers niet meer specifiek door het roken van Susanna veroorzaakt en Graaf Gil zal wel niet verrast zijn om in zijn woning een sigarettengeur te bespeuren als hij een rokende knecht heeft. Ook het smakeloos decor, met schrille eentonige kleurvlakken kon ons maar weinig bekoren.

 La voix humaine - Anna Caterina Antonacci als de vrouw. (Foto: Opéra Royal de Wallonie - Lorraine Wauters)La voix humaine” van Cocteau is in contrast een fel dramatisch werk. Het is niet meer dan een telefonisch gesprek tussen een vrouw en een man. Wij horen slechts de vrouw, maar kunnen aan haar reacties en replieken afleiden dat de man haar verstoot en niet ingaat op haar smeekbeden, ondank alle compromissen waar zij toe bereid is. Het werk is ons bekend als toneelstuk en ook als een film: “La voce umana” (2014) van Edoardo Ponti met niet minder dan een tachtigjarige Sophia Loren, vorige maand uitgezonden op de VRT. Ook de opera van Poulenc zagen wij vorige maand: een opname van de Opera van Parijs, in combinatie met “Het kasteel van Blauwbaard” van Bartok. Een uitstekende Barbara Hannigan zong er de rol van de vrouw. Opvallend waren haar perfecte dictie en haar inlevingsvermogen ondanks (weeral) een idiote regie. Anna Caterina Antonacci heeft een mooiere stem dan Barbara Hannigan, dat hoeft geen betoog, maar zij mist de declamatiekunst en het typisch Franse theateridioom dat voor deze teksten van Cocteau toch wel bijzonder belangrijk is.

Ludovic Lagarde kon zich blijkbaar niet verzoenen met een statisch decor, daarom liet hij de woning van de vrouw ronddraaien om ons een volledig beeld te geven van het interieur. Wij werden getroffen door een volledig met water gevulde badkuip, waar de vrouw demonstratief een flacon in uitgiet. De toeschouwers die hoopten dat zij nu het bad zou benutten, werden echter teleurgesteld, want het bad diende verder tot niets… Nutteloze poespas, maar laat ons niet te kieskeurig zijn: wij waren al tevreden dat de vrouw een telefoon gebruikte, want in Parijs had Barbara Hannigan zelfs geen telefoon en moest aanhoudend over de grond kruipen en tegen de vloer praten!

Niets dan lof voor het orkest van de Opéra Royal de Wallonie. Patrick Davin trof voor beide werken de juiste sfeer met zijn meesterlijk gevoel voor dramatiek en zijn bevlogen belangstelling voor orkestrale details.

 La voix humaine - Anna Caterina Antonacci als de vrouw. (Foto: Opéra Royal de Wallonie - Lorraine Wauters)Er was een Franse, Nederlandse en Duitse boventiteling, wat het voor de toeschouwers mogelijk maakte om deze sterk tekstgebonden werken optimaal te volgen.

Er zijn nog voorstellingen op 27, 30 januari, 2 en 5 februari 2016.

Te beluisteren op Youtube met dezelfde solisten: Il secreto di susanna - La voix humaine.

G.M. (Gepubliceerd op 26/1/2016)

Foto's van boven naar onder:

1) Vittorio Prato als Graaf Gil en Anna Caterina Antonacci als Susanna. 2) Anna Caterina Antonacci als de vrouw. 3) Anna Caterina Antonacci als de vrouw.

Copyright foto's © Opéra Royal de Wallonie - Lorraine Wauters)




“CONCERT OLGA PERETYATKO”

Opéra Royal de WallonieConcert door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 20 maart 2016.

We maakten in 2006 voor het eerst kennis met de toen nog piepjonge Russische sopraan Olga Peretyatko tijdens het Rossini Opera Festival te Pesaro. Tijdens een voorstelling van “Il viaggio a Reims” met jonge solisten werden we getroffen door haar fluwelen timbre en feilloze techniek. We waren blijkbaar niet alleen in onze euforie want een jaar later werd ze door de festivalleiding gekozen om aan de zijde van Juan Diego Florez en Gregory Kunde de rol van Desdemona te vertolken in Rossini’s “Otello”. Vanaf dan ging de carrière van de bevallige Olga steeds bergop. Vandaag is ze een regelmatige gast in de grootste operahuizen van Europa en Noord-Amerika.

Olga Peretyatko. (Foto ©Daniil Rabovsky)Ook Stefano Mazzonis di Pralafera is de steile opgang van Olga Peretyatko niet ontgaan. Pogingen om haar te engageren voor “Rigoletto” en “La scala di seta” mislukten wegens andere engagementen. Uiteindelijk werd gekozen voor een concert dat enkele weken geleden had moeten plaats vinden maar door ziekte van de zangeres uitgesteld werd tot deze twintigste maart. Vermoedelijk is dat de reden waarom er nog wat lege plaatsen waren in de Luikse Opera. Nochtans hadden de afwezigen hun spreekwoordelijke ongelijk.

Als we het Luikse concert in één woord moeten samenvatten denken we aan “lef”. Lef bij de keuze van het repertoire, van belcanto via Verdi tot Franse opera. Lef ook om een concert aan te vangen met niets minder dan de aria “Bel raggio lusinghier” uit de opera ”Semiramide”. Lef tenslotte om niet minder dan vier bisnummers te geven waarbij de aria van Olympia twee keer gezongen werd met verschillende variaties. Nodeloos te zeggen dat het Luikse publiek na afloop uit het dak ging en niet kon ophouden met applaudisseren. En nadien geduldig in de rij ging staan voor de signeersessie.

Natuurlijk is lef alleen niet genoeg om een concert succesvol te maken. We konden vaststellen dat Olga Peretyatko de voorbije twintig jaar een enorme evolutie heeft doorgemaakt. De zangeres heeft uiteraard gewonnen aan maturiteit en zelfzekerheid (in de Olympia-aria liet de zich opwinden door iemand uit het publiek die hierdoor zichtbaar zelf opgewonden raakte) en interpretatie. Olga Peretyatko als Gilda en Leo Nucci als Rigoletto. (Foto ©Javier del Real/Teatro Real)De stem heeft aan kracht gewonnen zonder in te boeten aan souplesse. Wel is de stem wat gezakt waardoor enkele hoge noten minder vrij klinken dan jaren geleden. Zelf genoten we het meest van de bolero uit “I vespri siciliani” en de al eerder vernoemde passage uit “Les contes d’Hoffmann”. We hoorden ook enkele originele versieringen die de sopraan trouwens zelf schreef.

Olga Peretyatko werd begeleid door het orkest van de Luikse Opera onder leiding van Christopher Franklin. Hoewel hij zich ontpopte als een goed begeleider tijdens de aria’s vonden we zijn dirigeerstijl tijdens de orkestrale fragmenten wat aan de ruwe kant. Bovendien leken een paar passages onvoldoende gerepeteerd.

Al bij al een memorabel concert van een zangeres die we graag in Luik willen terugzien, bij voorkeur in een volledige opera.

Het ging om een eenmalig concert.

H.D. (Gepubliceerd op 22 maart 2016)

Foto's van boven naar onder:

1) Olga Peretyatko. (Foto © D. Rabovsky) 2) Olga Peretyatko als Gilda en Leo Nucci als Rigoletto. (Foto © Javier del Real/Teatro Real
)




“MANON LESCAUT”

Opéra Royal de WallonieOpera-comique in drie bedrijven van Daniël-François Auber op een tekst van Eugène Scribe naar “L’Histoire du chevalier Des Grieux et de Manon Lescaut” van Abbé Prévost. De creatie vond plaats op 23 februari 1856 in de Opéra Comique te Parijs. We woonden op 16 april 2016 een voorstelling bij door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège.

Manon Lescaut - Denzil Delaere als Gervais en Sabine Conzen als Marguerite. (Foto: Lorraine Wauters - Opera Royal de Wallonie)In zijn tijd een gevierd componist en zelfs directeur van het beroemde Parijse Conservatorium is Auber vandaag in ons land enkel nog bekend als de componist van “La muette de Portici” omdat een uitvoering van deze opera de Belgische opstand tegen de Nederlanders zou ingeluid hebben. Nochtans heeft Auber een oeuvre van bijna 50 opera’s achtergelaten, zowel in het komische als in het ernstige genre. Vandaag lijkt enkel “Fra Diavolo” nog af en toe opgevoerd te worden. Maar ook voorstellingen van “Gustave III ou le bal masqué” (zelfde verhaal als “Un ballo in maschera” van Verdi) en “Haÿdée” konden we in een recent verleden bijwonen. En we zouden zeker graag op een dag “Le philtre” zien, een opera die Donizetti inspireerde tot zijn “L’elisir d’amore”.

Bijna veertig van Auber’s opera’s ontstonden in samenwerking met de bekende librettist Eugène Scribe, een man die ook zou werken voor componisten als Bellini, Donizetti en Verdi. Met zijn tekst voor “Manon Lescaut” wijkt Scribe in het eerste deel erg af van het originele verhaal van Prévost en maakt het werk tot een soort zedenstudie van zijn tijd. Het laatste bedrijf is veel getrouwer aan het origineel. Scribe voegt bovendien nog wat personages toe, waaronder Marguerite, een vriendin van Manon.

Een modern operabezoeker wordt natuurlijk sterk beïnvloed door zijn kennis van de opera’s van Puccini en Massenet en vergeleken met deze werken kan de opera van Auber zich niet echt recht houden. Zeker, Auber is een vlotte componist die mooie melodieën uit zijn pen schudt, maar van een verhaal zoals dat van deze opera verwachten we vandaag een gans andere insteek. Vooral in de eerste twee bedrijven is elke vorm van drama in de muziek ver zoek. We zouden die eerder beschrijven als één grote coloratuuraria voor Manon, af en toe onderbroken door een tafereel met een ander personage. In het laatste bedrijf wint de partituur wat aan draagkracht maar dan is bijna drie vierden van de opera achter de rug.

Manon Lescaut - Sumi Jo als Manon en Ensemble. (Foto: Lorraine Wauters - Opera Royal de Wallonie)De enscenering van Paul-Emile Fourny is naar Luikse normen nogal gewaagd: tijdens de ouverture zien we studenten die in de universiteitsbibliotheek het boek van Manon vinden. Eén van de studentes begint te fantaseren en voilà, daar zijn we in het traditioneel geënsceneerde verhaal van de opera. De overgang tussen deze twee niveaus is vlot en de personenregie verzorgd.

Voor de voorstelling, die overigens ook als livestream uitgezonden werd, werd de Koreaanse sopraan Sumi Jo aangekondigd als ziek. Hoewel ze de vorige voorstelling om die reden halfweg had moeten staken zou ze toch zingen. We willen de dame dan zeker ook niet beoordelen op haar prestatie, maar de rol van Manon is in deze opera zo dominant dat een zieke hoofdrolvertolkster een onmiskenbare invloed heeft op de luisterervaring.

De kwaliteit van de andere solisten ervoeren we als redelijk tot goed. De Nederlandse bariton Wiard Witholt (Marquis d’Herigny, aanbidder van Manon) heeft een mooie, kernachtige stem maar helaas forceert hij elke hoge noot waardoor deze stem haar glans verliest. Veel minder belangrijk dan bij Massenet en Puccini is Des Grieux, in Luik met veel overtuiging vertolkt door de Italiaanse tenor Enrico Cassari. De andere solisten werden vooral gekozen onder de vaste waarden van de ORW met onder andere een solide Roger Joakim als Lescaut en een wat bleke Marguerite van Sabine Conzen.

Niets dan lof voor het Koor en Orkest van de Opéra Royal de Wallonie, met enthousiasme gedirigeerd door Cyril Englebert.

“Manon Lescaut” is een opera-comique, wat maakt dat het werk gesproken dialogen bevat. Gek genoeg werden die in Luik, toch een Franstalige stad, grotendeels weggelaten. Op die manier vertoonde het verhaal af en toe wat moeilijk te verklaren “bokkensprongen”. Gelukkig hadden we het verhaal vooraf gelezen in het programmaboekje.

Manon Lescaut - Enrico Casari als Des Grieux en Sumi Jo als Manon. (Foto: Lorraine Wauters - Opera Royal de Wallonie)“Manon Lescaut” is zeker geen meesterwerk en, vergeleken met andere werken die we van Auber hoorden, zeker niet zijn beste compositie. Helaas heeft de ziekte van Sumi Jo ons belet om ten volle van het werk te kunnen genieten waardoor ons verdict wat negatiever uitvalt dan de opera verdient. Wat overblijft is in elk geval een interessante ontdekking van een werk dat 150 jaar geleden veel succes kende. Er is nog één voorstelling, op 19 april 2016.

H.D. (Gepubliceerd op 19 april 2016)

Foto’s van boven naar onder:

1) Denzil Delaere als Gervais en Sabine Conzen als Marguerite. 2) Sumi Jo als Manon en Ensemble. 3) Enrico Casari als Des Grieux en Sumi Jo als Manon.

Copyright foto's © Opéra Royal de Wallonie - Lorraine Wauters)

 
DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone