OPERA GAZET

RECENSIES

OPERAVOORSTELLINGEN IN WROCLAW

WROCLAW, CULTURELE HOOFDSTAD VAN EUROPA.

Opera WroclawskaOndanks de Europese verschillen in politieke en monetaire ideeën is er één facet waarover iedereen akkoord is en dat is de rijkdom van de cultuur van het oude continent. In 2006 was de stad Krakau uitverkozen en nu is het de beurt aan Wroclaw te samen met de Spaanse stad San Sebastian.

De stad Wroclaw wil meer toeristen aantrekken en de nadruk leggen op de cultuur en brengt een jaar lang evenementen verspreid over een aantal disciplines zoals opera, theater, film, literatuur, tentoonstellingen en architectuur, elk gesponsord door verschillende prominente curators. De bedoeling is Wroclaw te laten zien als de hoofdstad van “Lower Silesia” en als vierde belangrijkste stad van Polen.

Voor de Europeanen die bijna niets over deze stad kennen, wordt een programma aangeboden dat zeker niemand zal ontgoochelen. Buiten de prachtige sightseeing is er een culturele agenda die barst van de activiteiten met speciale “events” aangepast aan de smaak van iedereen. Wie op avontuur wil kan zijn uitstap plannen op www.wroclaw2016.pl

“PARADISE LOST”

Opera WroclawskaOpera van Krzysztof Penderecki op een Engels libretto van Christopher Fry. De opera is gebaseerd op het episch gedicht met dezelfde naam van John Milton. Het is een opdracht werk voor de tweehonderdste viering van de Verenigde Staten in 1976, maar werd pas gecreëerd in de Lyric Opera te Chicago op 29 November 1978. Dezelfde productie werd opgevoerd in het Teatro alla Scala te Milaan op 31 Januari 1979. Bijgewoonde voorstelling in de Opera van Wroclaw op 13 mei 2016. Gezongen in het Duits met Poolse boventiteling.

Paradise Lost - Tafereel in Eden. De slang verleidt Eva terwijl Satan toekijkt. (Foto: Marek Grotowski)Op zijn zachtst uitgedrukt was “Paradise Lost” een bizarre, vreemdsoortige keuze om het tweehonderdjarig bestaan van de Verenigde Staten te vieren. Een “verloren paradijs”? Voor wie? Dat kan enkel voor de autochtone bevolking van het Amerikaanse continent geweest zijn, de “Indianen”, systematisch uitgemoord door de West-Europese migranten die er zich kwamen vestigen met in de ene hand een bijbel en in de andere een geweer! Inderdaad: “Paradise lost” voor de overblijvende autochtone bevolking die nu in reservaten leeft. Maar... “l’histoire se répète”. Europa staat nu eenzelfde lot te wachten door de aanhoudende migratie van moslims en de terreur van de islam die er hun middeleeuwse wetten komen invoeren met in de ene hand een koran en in de andere een Kalasjnikov! “Paradise lost” nu ook voor de autochtone bevolking van West-Europa!

“Opera Gazet” is geen politiek pamflet, laat ons het dus terug over muziek hebben. Penderecki zelf noemde het werk een “Sacra Rappresentazione”, eerder dan een opera. De inhoud is in grote trekken die van het bijbelsprookje: de verbanning van Adam en Eva uit het aards paradijs. In een land waar de wachtrijen aan kerken op zondag langer zijn dan deze aan de supermarkten op een drukke winkel dag, was de enscenering van Waldemar Zawodzinski vanzelfsprekend zeer getrouw opgevat. De taferelen in de hel baadden in een rode onheilspellende gloed, terwijl in de hemelse sferen witte en lichtblauwe tinten domineerden. Christus komt tegen het einde van de opera ook even om de hoek kijken, al is dat volgens de chronologie van de bijbel zo’n vier duizend jaar te vroeg. Met zijn lang haar en een plechtig gewaad, zag hij er uit zoals wij hem van de catechismus boekjes kennen. Een enorm kruis zakte uit de hemel en J.C. gaf ons een “double finger”, zoals het hoort.

Paradise Lost - Tafereel in Eden. De slang en Satan. (Foto: Marek Grotowski)Zoals bij een oratorium, was het aandeel van het koor zeer belangrijk. Een aanzienlijk contingent van zangers had in engelengewaad plaats genomen in de loges boven de orkestbak. Dat gaf een indrukwekkende stereofonische klank en voerde het publiek als het ware mee naar de hemelse sferen.

Adam, Eva en satan werden bezet door zangers en balletdansers. Het ontdubbelen van rollen vinden wij doorgaans geen goed idee, maar hier werkte het voortreffelijk. Wij kregen ook mooie stemmen te horen. Vooral de heldere sopraanstem van Magdalena Barylak als Eva bekoorde ons. De bariton Mariusz Godlewski klonk als Adam nogal zeurend en het duurde bijna tot het einde van de opera alvorens wij doorhadden dat hij in feite geen Pools zong.
Satan werd met veel bravoure gezongen en geacteerd door de sonore basbariton Tomasz Rudicki. Het ging er in de hel bijzonder lawaaierig aan toe met de vlijmscherpe tenors van Belzebub (Edward Kulczyk) en Belial (Aleksander Zuchowicz) die als het ware een strijd voerden met de bassen Moloch (Wiktor Gorelikow) en Mamon (Maciej Krzysztyniak) om wie het meeste decibels kon produceren.

Zoals in het bijbelverhaal, hebben de vrouwen maar een ondergeschikte rol in deze opera. Enkel de dood (Katarzyna Haras-Kruczek) en Joanna Moscowicz (Zefon) weerhielden onze aandacht.
Paradise Lost - Tafereel in de hel met Satan in het midden. (Foto: Marek Grotowski)De enige hemelse figuren die wat te zingen hebben, zijn Gabriel, (Edward Kulczyk) en de aardsengel (Aleksander Zuchowicz), twee heldere tenors die bijzonder zalvend klonken na het lawaai dat ze voordien in de hel gemaakt hadden.
Van God, volgens Richard Dawkins een eersteklas bullenbak, kregen wij enkel een “off-stage voice” te horen.

Dirigent Tomasz Szreder slaagde er in om dat gevarieerde klankapparaat in goede banen te houden.

De werken van Penderecki worden bij ons maar zelden opgevoerd. Het is een componist die meer aandacht verdient!.

G.M. (Gepubliceerd op 15/5/2016)

Foto's van boven naar onder met de bezetting van de première:

1) Tafereel in Eden. De slang verleidt Eva terwijl Satan toekijkt.
2) Tafereel in Eden. De slang en Satan.
3) Tafereel in de hel met Satan in het midden.

Copyright foto's © Marek Grotowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST POLEN

“LUCIA DI LAMMERMOOR”

Opera WroclawskaOpera van Gaetano Donizetti op een libretto van Salvatore Cammarano naar de historische roman “The Bride of Lammermoor” van Walter Scott. Gecreëerd in het Teatro San Carlo te Napels op 26 september 1835. Première van deze productie in de Opera van Wroclaw op 8 maart 2014. Bijgewoonde voorstelling op 14 mei 2016. Gezongen in het Italiaans met Poolse boventiteling.

Lucia di Lammermoor - Lucia en haar vertrouwelinge Alisa in de eerste akte. (Foto: Marek Krotowki)Verwend door de vele operaproducties uit New York, Londen, Parijs, Madrid e.a. die wij de laatste jaren in de bioscoop en op TV bijwonen, is het bijna een “tour de force” om nog een repertoirewerk te waarderen in een provinciaal operahuis met een vast gezelschap zoals dat van Wroclaw. Met de recente controversiële opvoering van “Lucia di Lammermoor” vanuit het Royal Opera House Covent Garden nog fris in het geheugen, kregen wij hier een wel erg contrasterende productie te zien. Traditionele operaopvoeringen zijn hier nog de regel, hoewel de enscenering van Anette Leistenschneider toch niet honderd procent volgens het boekje is. Zo suggereert het decor van de tweede acte dat het geforceerde huwelijk van Lucia en Arturo niet voltrokken wordt in een feestzaal maar op de binnenkoer van een fabriek, omringd door hoge, sombere muren. Toch niet de gezelligste plek om een huwelijk te vieren…

De dirigent was Tomasz Szreder, die ook de dag daarvoor van dienst was. Hij liet het orkest ongeremd en met volle teugen musiceren en slaagde er niet steeds in om een goede synchronisatie met de zangers en het koor te handhaven. De inzet van het koor was nogal rommelig en deed ons onwillekeurig denken aan het koor van de Opera van Gent alvorens die in 1981 met de Vlaamse Opera van Antwerpen fusioneerde.
Achteraf bleek het koor toch goede kwaliteiten te hebben, vooral als het unisono kon zingen en veel decibels mocht ontwikkelen.

Lucia di Lammermoor – Enrico en Raimonde in de tweede akte. (Foto: Marek Krotowki)Bij de zangers viel in feite enkel de Lucia van Joanna Moskowicz in de smaak. Bij het aanhoren van haar aria in de eerste akte, vreesden wij dat de stem iets te zwaar zou zijn, te lyrisch en met te weinig souplesse voor een coloratuursopraan. Dat bleek een verkeerde inschatting, want de hoge tessitura stelde haar voor geen enkel probleem en de hoge noten stonden er niet enkel steevast, maar ook met het behoud van een zekere warmte en zonder haar stem te forceren.

Helaas, was zij de enige die zo veel lof verdiende. Jacek Jaskula, als haar broer Enrico, zong wel probleemloos alle noten, maar met een onaangename, gutturale baritonstem. Ook Tomasz Raff was met zijn ongenuanceerde basstem geen voltreffer als Raimondo. Nikolay Dorozhkin heeft de juiste lichte tenorstem voor de rol van Edgardo, maar hij bleek niet opgewassen tegen de zware eisen van deze partij. Vooral in de laatste akte geraakte hij serieus in de problemen.
Arturo heeft slechts enkele coupletjes te zingen, maar die moeten mooi zonnig klinken en daar slaagde de metallieke tenor Lukasz Gaj niet in.

Lucia di Lammermoor – Lucia en  Enrico in de tweede akte. (Foto: Marek Krotowki)Donizetti kan wel tegen een stootje. De rol van Lucia is gelukkig de meest omvangrijke en de vloed van melodieën is zo onverwoestbaar, dat wij ondanks de tekortkomingen toch nog enkele momenten intens belcantogenot kregen. Wij weten tenslotte dat wij verwend zijn, maar niet verwaand…

G.M. (Gepubliceerd op 16/5/2016)

Foto’s van boven naar onder met de bezetting van de première:

1) Lucia en haar vertrouwelinge Alisa in de eerste akte.
2) Enrico en Raimonde in de tweede akte.
3) Lucia en Enrico in de tweede akte.

Copyright foto's © Marek-Grotowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST POLEN

“LA TRAVIATA”

Opera WroclawskaOpera van Giuseppe Verdi op een libretto van Francesco Maria Piave, gebaseerd op de roman “La dame aux camélias” uit 1848 van Alexandre Dumas (zoon). Gecreëerd in het Teatro La Fenice in Venetië op 6 maart 1853. Bijgewoonde voorstelling in de Opera van Wroclaw op 15 mei 2016.

La Traviata - Eerste akte. Anna Lichorowicz als Violetta (Foto: Marek Grotowski)De Opera van Wroclaw is een uitgesproken repertoiretheater. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Op één maand staan er zo’n twintigtal verschillende opera’s op het programma. Wij overlopen even het programma voor mei 2016 en stellen vast dat er niet minder dan zes verschillende opera’s van Giuseppe Verdi gespeeld worden. Franse opera’s zijn blijkbaar ook geliefd: “Les pêcheurs de perles”, “Les contes d’Hoffmann”, “Samson et Dalila”… Verder Russische en Poolse opera’s. Van Mozart slechts “Die Zauberflöte” en één Richard Strauss: “Die Frau ohne Schatten”, wat een hele opgave moet zijn voor het gezelschap. Grote afwezige: Richard Wagner.
Een onmiskenbaar voordeel is dus dat een operaliefhebber die Wroclaw bezoekt, dagelijks een andere opera kan bijwonen, terwijl een operaliefhebber die een bezoek brengt aan een Belgische of Nederlandse stad beperkt is tot één, maximum twee verschillende werken.
Een nadeel is natuurlijk de kwaliteit van de opvoeringen. Het is uitgesloten dat aan elke hernomen voorstelling ook nog een repetitie voorafgaat en het is dus niet verwonderlijk dat er al eens slordigheden optreden, vooral in de ensembles.

Bij de opvoering van deze “Traviata” liep het al mis vanaf de eerste akte, maar dat lag ook wel aan de dirigent, Ewa Michnik, die er soms zo’n trage tempi op nahield, dat de zangers instinctief vooruitliepen. Hierdoor was er ook een gebrek aan schwung en dynamiek in het algemeen.

La Traviata - Derde akte. Anna Lichorowicz als Violetta en Sang-Jun Lee als Alfredo (Foto: Marek Grotowski)De voorstelling werd ook geteisterd door de weinig bekoorlijke Violetta van Anna Lichorowicz, een uitgesproken dramatische sopraan. Door haar beperkte coloratuurvaardigheid klonk het slot in de aria van de eerste akte een beetje als jodelen. Zij was beter in de volgende aktes, had enkele bijzonder mooie piano’s, maar de aanzetten bleven vaak onzuiver en de hoogte schril. Wel beleefde zij de rol zeer intens en oprecht, waardoor zij haar personage toch nog goed wist te verkopen. Ze zingt deze maand ook Lady Macbeth in de opera van Verdi, een partij die haar volgens ons beter ligt.

Sang-Jun Lee had de juiste lichte tenorstem voor Alfredo, kwam zelfzeker over en buiten een iets te genepen hoogte was zijn vertolking zeer stijlvol en expressief. Hij zong de rol met de gebruikelijke coupures in de tweede akte, wat ons laat vermoeden dat bravoure niet zijn sterkste kant is.
De beste vertolking kwam echter van Mariusz Godlewski als Giorgio Germont. Hij heeft misschien niet het fluweel van de grote Italiaanse baritons, maar hij beschikt over een zalvende, goed geleide stem en de juiste persoonlijkheid voor deze vaderrol.

Bijna alle kleine rollen waren bezet met solisten die wij de vorige avonden al gehoord hadden. Opvallend was Dorota Dutkowska als Annina, de trouwe meid van Violetta, die er uitzag als een wat hautaine secretaresse.

La Traviata - Slotscène. Anna Lichorowicz als Violetta en Sang-Jun Lee als Alfredo (Foto: Marek Grotowski)De regie van Adam Frontczak bood veel spektakel in de eerste en de derde aktes. Verder geen overdreven personenregie zoals wij de laatste tijd (te) vaak meemaken. De personages moesten niet over de grond kruipen, niet op hun rug liggen terwijl zij zongen en (hoe kan het?) wisten ook zo te overtuigen. Violetta was in de laatste akte een zuipschuit en rookte (drugs?). Ze was niet bepaald bedlegerig en liep constant rond. Tot ze in de armen van Alfredo sterft natuurlijk…

Er waren heel wat toeristen in de zaal, waaronder een aanzienlijke groep Japanners, die tot de laatste seconde voor de aanvang van de voorstelling met hun i-pads en tabletten in de weer waren. Al die Japanners in de Opera van Wroclaw? Het is ons een raadsel wat hun er naartoe dreef.

G.M. (Gepubliceerd op 17/5/2016)

Foto’s van boven naar onder:

1) Eerste akte. Anna Lichorowicz als Violetta.
2) Derde akte. Anna Lichorowicz als Violetta en Sang-Jun Lee als Alfredo.
3) Slotscène. Anna Lichorowicz als Violetta en Sang-Jun Lee als Alfredo.

Copyright foto's © Marek-Grotowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST POLEN

“GIOVANNA D’ARCO”

Opera WroclawskaOpera van Giuseppe Verdi op een libretto van Temistocle Solera, vrij gebaseerd op het toneelstuk “Die Jungfrau von Orleans” van Friedrich von Schiller. Gecreëerd in het Teatro alla Scala in Milaan op 15 februari 1845. Bijgewoonde voorstelling in de Opera van Wroclaw op 18 mei 2016.

Giovanna d’Arco - Anna Lichorowicz als Giovanna. (Foto © Marek-Grotowski)Na decennialang zo goed als vergeten te zijn, komen de jeugdwerken van Verdi stilaan terug in de belangstelling van de operahuizen. “Giovanna d’Arco” is een zeer vroeg werk, zijn zevende opera om precies te zijn, en gecomponeerd tussen “I due Foscari” en “Alzira”, amper vijf jaar na zijn eerste opera "Oberto, Conte di San Bonifacio".
Na een rustpauze van 150 jaar, opende de Scala van Milaan het speeljaar 2015/16 met “Giovanna d’Arco”. Niet minder dan Anna Netrebko zong de titelrol en Riccardo Chailly dirigeerde.

De actie heeft plaats in Rouen in 1429 en is losjes gebaseerd op het toneelstuk van Schiller. Carlo VII staat op het punt om de strijd te verliezen tegen de Engelse vijand. Giovanna droomt ervan om de wapens op te nemen voor haar vaderland. Haar godvruchtige vader Giacomo denkt echter dat zij een pakt heeft gesloten met de duivel of, erger nog, dat zij niet langer “intacta” is. Pas als zij stervende is, wordt haar onschuld bewezen door een hemelse revelatie.

Verdi componeerde hier voor het eerst enkele mystieke koren voor verachtelijke duivels en gluiperige heksen met een merkwaardige begeleiding van harmonium en triangel of, bij de verschijning van de engelen, hemelse harpen.
Merkwaardig is dat Verdi, na “Oberto” en “Nabucco”, terug een problematische vader-dochter relatie centraal plaatst. Het zal een constante blijven in verschillende van zijn latere werken, o.a. “Luisa Miller”, Rigoletto” “Simon Boccanegra” en “Aida”.

Bij de opvoering in Wroclaw was er van een vader-dochter relatie echter geen sprake. De inhoud werd volledig gewijzigd, ook in het programmaboekje. In de visie van regisseur Natascha Ursuliak is Giacomo een hoge geestelijke, een inquisiteur, die al belangstelling heeft voor Giovanna als zij nog een klein meisje is.
Giovanna d’Arco - Ensemble. Rechts boven op de preekstoel Boguslaw Szynalski. (Foto © Marek-Grotowski)Hij komt zich verder in elke scène moeien, zelfs als hij niets te zingen heeft. Bij het slot is hij het die Giovanna met een messteek doodt! De engelen die voor een herrijzenis zorgen, zijn vervangen door een groep toeristen die foto’s nemen aan het standbeeld van Jeanne d’Arc. Dat alles speelt zich af in een log, weinig esthetisch decor zoals foto’s 2 en 3 aantonen.

Als Giovanna hoorden wij de sopraan Anna Lichorowicz, die enkele dagen ervoor Violetta in “La Traviata” zong. Haar prestatie was weer wisselvallig. Enkele mooie momenten, in een finale met koor zelfs enkele sublieme noten, maar ook onzuiverheden en scherpe top noten.
Carlo VII was Nikolay Dorozhkin, de tenor die als Edgardo in “Lucia di Lammermoor” al aan de grens van zijn mogelijkheden was. In deze Verdi-partij schoot hij natuurlijk ook tekort, al werden wij opnieuw getroffen door zijn mooi timbre en zijn goede frasering.

Boguslaw Szynalski trad op als gast voor de rol van Giacomo. Het is een basbariton die vroeger zijn sporen verdiende. In 1979 tot 1984 zong hij bij het operagezelschap van Meiningen en in die hoedanigheid hoorden wij hem bij de Dresdner Musikfestspiele in de weinig gekende opera “Der Halsabschneider” van Wolfgang Hocke. Sindsdien hebben wij hem niet meer gehoord en nu, meer dan dertig jaar later, zingt hij Verdi-heldenbaritonrollen in Wroclaw. “Zingen” is echter niet de juiste term. De man heeft geen greintje hoogte meer, niets diepte en wat overblijft is een geforceerd monotoon geroep. Wij bestudeerden even de bezettingen van de andere opera’s van Verdi die deze maand in Wroclaw gespeeld worden en wat blijkt: de man zingt ook Nabucco, Rigoletto, Macbeth en Falstaff. Na het aanhoren van zijn Giacomo is het bijna niet te geloven dat hij die rollen uberhaupt wil zingen. Of was hij voor deze voorstelling van "Giovanna d'Arco" vocaal (wel zeer) beperkt wegens ziekte?
Giovanna d’Arco - Ensemble. Rechts boven op de preekstoel Boguslaw Szynalsi. (Foto: Marek Grotowski)De andere rollen hebben zeer korte zangpartijen en deden wat van hen verwacht wordt.

Ewa Michnik dirigeerde met iets meer schwung dan in “La Traviata”. In deze jeugdopera zijn de ensembles minder complex en de synchronisatie tussen toneel en orkest verliep vlekkeloos.

G.M (Gepubliceerd op 19/5/2016)

Foto’s van boven naar onder:

1) Anna Lichorowicz als Giovanna.
2) Ensemble. Rechts boven op de preekstoel Boguslaw Szynalski.
3) Ensemble in de slotscène.

Copyright foto's © Marek-Grotowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST POLEN

"THE TRAP” (PULAPKA)

Opera WroclawskaOpera van Zygmunt Krauze op een libretto van Grzegorz Jarzyna, gebaseerd op het gelijknamige drama van Tadeusz Rozewicz. Gecreëerd in de Opera van Wroclaw op 17 december 2011. Bijgewoonde voorstelling op 19 mei 2016.

Pulapka - De familie Kafka met Franz, vader, moeder en de drie zusters. (Foto © Marek-Grotowski)Zygmunt Krauze (geboren 1938), componist, pianist en een verdienstelijke promotor van hedendaagse muziek (oprichter en directeur van "Music Workshop") is de auteur van vele werken, waaronder een aantal opera’s zoals “Gwiazda/ Star” (1981), “Balthazar” (2001), “Iwona, ksiezniczka Burgunda / Ivona, Pirincess of Burgundia” (2004) en “Olimpia of Gdansk". (2015). Voor “The Trap” werd de componist geïnspireerd door het toneelstuk van Rozewicz: “Pulapka”, vrij vertaald als “de val” of “de valstrik” en gewijd aan de biografie en de werken van Franz Kafka.

“Pulapka” is een toneelstuk dat al drie decennia wereldwijd opgevoerd wordt. Het verhaal gaat over een familie en haar entourage, gezien vanuit het oogpunt van één personage: Franz Kafka. We weten dat deze geniale schrijver, een jood, gemengd raakte in een reeks conflicten, zowel met zijn familie als in verband met zijn kunst.
“De valstrik” is een treffende studie over een kunstenaar wiens leven mislukt omdat hij gehinderd wordt door valstrikken die hij zelf creëert. In feite is hij zijn eigen “val”.

Pulapka - Kafka en Jana. (Foto © Marek-Grotowski)De muziek van Zygmunt Krauze vonden wij niet echt revelerend. Ze doet geen pijn aan de oren, maar je wordt er ook niet warm van. Lyrische momenten, waar zangers en/of orkest openbloeien, ontbreken volledig. Wat wij wel kregen, was een aanhoudend “sprechgesang”, in één tafereel zelfs declamatie zonder zang.
Een werk waarvan de tekst zeker zo belangrijk is als de muziek, moet je verstaan en daar wrong voor ons het schoentje. Het programmaboekje gaf ons wel een beknopte inhoud van de handeling, maar daar hield het ook mee op. De opera werd gezongen in het Pools en ook de boventiteling was enkel in het Pools. De finesses van de dialogen ontgingen ons en de muziek op zich bleek niet voldoende om ons te boeien, zelfs niet de 100 minuten dat de opera maar duurt.

Nochtans was de enscenering van Ewelina Pietrowiak zeer geslaagd, met bijna uitsluitend wit/zwart tinten. De kostuums waren een waar genot om naar te kijken en de vijftien taferelen liepen naadloos in elkaar over.
Er werd ook bijzonder overtuigend geacteerd en gezongen. Bijna alle vertolkers hadden wij de vorige avonden al gehoord en wij kunnen niet anders dan onze bewondering uitdrukken voor deze zangers, het vaste ensemble van de Opera van Wroclaw, die na Penderecki, Donizetti en Verdi zo overtuigend naar een modern, quasi toneelwerk overstappen.
Niets dan lof voor Mariusz Godlewski als Franz Kafka, Wiktor Gorelikow als zijn vader, Barbara Baginska als zijn moeder, Joanna Moskowicz als Felicja en alle anderen die met zo’n overtuiging gestalte gaven aan hun personage. Kijk hier enkele fragmenten: de verleiding en de verloving.
Pulapka - Het slot van de opera. Links: Kafka. In de kast: zijn moeder en drie zusters. (Foto © Marek-Grotowski)
Het orkest onder leiding van Tomasz Szreder zorgde voor een juiste sfeervolle begeleiding, zonder ophef maar met een voortreffelijke individuele technische beheersing en een goede ensembletechniek.

G.M. (Gepubliceerd op 20/5/2016)

Foto’s van boven naar onder:

1) De familie Kafka met Franz, vader, moeder en de drie zusters.
2) Franz Kafka en Jana.
3) Het slot van de opera. Links: Franz Kafka. In de kast: zijn moeder en drie zusters.

Copyright foto's © Marek-Grotowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST POLEN