OPERA GAZET

RECENSIES

OPERAVOORSTELLINGEN IN GELSENKIRCHEN

“STREET SCENE”

Gelsenkirchen - Musiktheater im Revier“American Opera” in twee bedrijven op muziek van Kurt Weill en een tekst van Langston Hugues naar het gelijknamige boek van Elmer Rice. De wereldpremière had plaats op Broadway op 9 januari 1947. Op 30 september 2012 woonden we een opvoering bij in het Musiktheater im Revier te Gelsenkirchen.

Street Scene - Dorin Rahardja als Rose Maurrant en ensemble (Foto: Pedro Malinowski)Het “Musiktheater im Revier” is dan misschien niet een van de grootste Duitse theaters, het weet zich toch steeds te onderscheiden met een originele programmatie en degelijk ensemblewerk. Het is een creatief gezelschap dat steeds originele invalshoeken zoekt voor de opgevoerde werken. De ensceneringen zijn over het algemeen modern maar zonder dat er sprake is van “eurotrash”.

Dit laatste is zeker van toepassing op de productie van “Street Scene” die we bijwoonden. Het toneelbeeld van Heike Meixner was een toonbeeld van efficiëntie en sfeerschepping. Het bestond uit een flatgebouw dat op zijn zijkant lag, waarbij de bewonzers naar hartenlust uit het raam of over het balkon konden hangen. Met een minimum aan attributen kreeg elk tafereel zijn perfecte setting en werd het verhaal (een man die zijn vrouw met een ander betrapt en beiden vermoordt) adequaat geïllustreerd.

Nadat hij als Jood in 1933 Duitsland had moeten verlaten, vestigde Weill zich in de Verenigde Staten. De componist besloot om niet verder te componeren op dezelfde manier als in Europa, maar op zoek te gaan naar een typisch Amerikaanse vorm van muziektheater die artistiek en commercieel succesvol was. Hij vond in de roman “Street Scene” van Elmer Rice een ideaal onderwerp voor zijn “American Opera”. Om inspiratie te zoeken ging Weill de sfeer opsnuiven in verschillende Amerikaanse volkswijken. Het resultaat is een mengeling van verschillende genres, gaande van jazz en blues of typische broadwaysongs tot echte opera-ensembles. Weill zelf vond “Street Scene” een van zijn beste werken en wordt daar in gesteund door veel musicologen.

Street Scene - ensemble (Foto: Pedro Malinowski)Door deze mengeling van stijlelementen moet bij een opvoering van “Street Scene” een essentiële keuze gemaakt worden: wordt het werk gespeeld als opera of als musical, dus met versterking. De laatste mogelijk biedt uiteraard meer scenische mogelijkheden omdat de zangers het gemakkelijker hebben en het is dan ook niet verwonderlijk dat men in Gelsenkirchen daar voor koos. Het resultaat was een erg levendige opvoering door een bonte groep artiesten van allerlei pluimage en, dankzij de versterking, weinig verschil in de stemcapaciteiten.

Dorin Rahardja wist ons het meest te bekoren. Met een aanstekelijk enthousiasme en een ontroerende vertolking van Rose Maurrant wist ze het publiek te bekoren. Minstens even goed was Lars-Oliver Rühl als haar aanbidder Ook Sam Kaplan, die met zijn mooie tenor de zinnen wist te strelen. Noriko Ogawa-Yatake was een vocaal overtuigende maar scenisch wat apathische Anna Maurant en Joachim een gepast dreigende Frank Maurrant. Van het grote aantal kleinere rollen (zowat elk koorlid had wel een solopartij) viel niemand uit de toon. Het geheel werd perfect ondersteund door het orkest onder de leiding van Heiko Mathias Förster.

Een levendige voorstelling die ons erg beviel, ook al omdat Kurt Weill voor zijn opera steeds de ideale verklanking wist te vinden, zodat zelfs het feit dat gekozen werd voor een Duiste vertaling, nauwelijks stoorde.

Er zijn nog voorstellingen op 13, 18 oktober, 10, 18, 22 november en 15 december 2012. Zeker een bezoek waard!

H.D. (Gepubliceerd op 4 oktober 2012)

Foto's van boven naar onder:

1) Dorin Rahardja als Rose Maurrant en ensemble.
2) Ensemble.

Copyright foto's © Pedro Malinowski.

TERUG NAAR KEUZELIJST DUITSLAND