OPERA GAZET

RECENSIES

OPERAVOORSTELLINGEN IN LUIK

“GUILLAUME TELL”

Opéra Royal de WallonieOpera van André-Modeste Gretry op en libretto van Michel-Jean Sedaine, naar Antoine-Marie Lemierre. Gecreëerd in de Comédie-Italienne te Parijs op 9 april 1791. Première door de Opéra Royal de Wallonie in het Théâtre Royal de Liège op 1 juni 2013. Bijgewoonde voorstelling op 9 juni 2013.

Guillaume Tell - Anne-Catherine Gillet als Madame Tell, Marc Laho als GuillaumeTell en Natacha Kovalski als zijn zoon (Foto: Jacques Croisier)Verdi en Wagner worden dit jaar uitbundig gevierd omdat zij tweehonderd jaar geleden geboren werden. Hierdoor wordt doorgaans over het hoofd gezien dat in het hetzelfde jaar 1813 de beroemde Luikse componist André-Modeste Gretry overleed. Ook dat verdient een herdenking en de Luikse Opera is dat niet vergeten. In oktober van vorig jaar werd “L’Officier de fortune” semi-concertant uitgevoerd en nu is “Guillaume Tell” aan de beurt. Twee volledig vergeten werken werden vanonder het stof gehaald: zo hoort het toch bij een herdenking!

Of deze werken nog verdere opvoeringen zullen kennen is natuurlijk een andere vraag. “Guillaume Tell” is alleszins een genietbaar werk, zeer melodieus en overvol korte aria’s en ensembles. De orkestratie, het slagwerk en de ritmes deden ons zelfs aan Beethoven denken. Da-capo’s zijn er niet, waardoor de muzikale nummers toch wel bijzonder kort uitvallen en de indruk laten dat zij niet écht uitgewerkt zijn. De gesproken dialogen daarentegen, vonden wij te lang en omdat die in de oude Franse stijl gedeclameerd werden, werkte dat al vlug op de zenuwen. Dat brengt ons bij de enscenering van Stefano Mazzonis di Pralafera die deze revolutionaire opera over de vrijheidsstrijd van Zwitserland in decors plaatste zoals die er bij de creatie in 1791 moeten uitgezien hebben. Zijn opvatting was opzettelijk komisch met vindingrijke details. Ook de acteerstijl werd nagebootst, maar dat was naar onze mening wat overdadig. Vooral bij de gesproken dialogen wekte dat de hilariteit van het publiek en dat kan in 1791, twee jaar na de Franse revolutie, toch niet de bedoeling geweest zijn, toen er zeker niet gespot mocht worden met een revolutionair thema. Hoe dan ook, de voorstelling was door deze opvatting zeer vermakelijk. Opvallend detail: Tell wordt toch steeds met een kruisboog afgebeeld, terwijl hier minder precieze gewone bogen gebruikt werden.

Guillaume Tell - De scène met de appel (Foto: Jacques Croisier)Wilhelm Tell” wordt beschouwd als een Zwitserse nationale held. De vrijheidsstrijder bij uitstek. Maar niemand weet of hij écht bestaan heeft. De scène met de appel die van het hoofd van zijn zoon moet geschoten worden, is natuurlijk legendarisch, maar blijft een verzinsel. De enige die het ooit écht gedaan heeft is William S. Burroughs, die waanzinnig van de drugs en de alcohol, een “Wilhelm Tell act” met zijn vrouw uitvoerde en haar ter plaatse doodschoot.

Wat bij de opvoering in Luik opviel, was de keuze van de zangers: allemaal Belgen!
De tenor Mark Laho zong de titelrol en hij deed dat met veel overgave. Zware vocale eisen stelt de partij niet en is helemaal niet te vergelijken met de hoogstandjes die Rossini in zijn gelijknamige opera van de tenor (Arnold) verlangt.
Wij waren weinig bekoord door de ruime vocale mogelijkheden van Anne-Catherine Gillet als Madame Tell. Zij had geen enkel probleem met de tessituur, maar was te onstuimig en wist niet te doseren. Lionel Lhote was de valse Gessler. Zijn kernachtige, wat harde baritonstem was ideaal voor de ongenuanceerde schurk die het leven van de Zwitsers ondraaglijk maakte.
De lichte sopraan Liesbeth Devos en de al even lichte tenor Stefan Cifolelli vormden het aantrekkelijke koppeltje Marie en Melktal fils. Goede prestaties leverden ook de baritons Patrick Delcour als Melktal père en Roger Joakim als een reiziger. De sopraan Natacha Kowalski zong de zoon van Wilhelm Tell.

Guillaume Tell - Marc Laho als Guillaume Tell, Lionel Lhote als Gessler, Anne-Catherine Gillet als Madame Tell, Natacha Kowalski als de zoon en Liesbeth Devos als Marie (Foto: Jacques Croisier)Niets dan lof voor de bijna tachtigjarige dirigent Claudio Scimone die met veel bezieling het koor en het orkest van de ORW door deze voor iedereen onbekende partituur loodste. De opera is aardig wat korter dan deze van Rossini. Zonder de gesproken dialogen past het geheel gemakkelijk op één CD.

Laat ons hopen dat deze “andere Guillaume Tell” op DVD uitgebracht wordt en zo voor latere vergetelheid gewaarborgd wordt.

Een pluim ook voor de directie van de ORW die geregeld aandacht heeft voor componisten van eigen bodem. Een voorbeeld voor onze Vlaamse Opera. Wanneer horen wij daar nog eens een opera van Jan Blockx, August de Boeck of Emile Wambach?

G.M. (Gepubliceerd op 11 juni 2013)

Foto's van boven naar onder:

1) Anne-Catherine Gillet als Madame Tell, Marc Laho als GuillaumeTell en Natacha Kovalski als zijn zoon.
2) De scène met de appel.
3) Marc Laho als Guillaume Tell, Lionel Lhote als Gessler, Anne-Catherine Gillet als Madame Tell, Natacha Kowalski als de zoon en Liesbeth Devos als Marie.

Copyright foto's © Jacques Croisier.

TERUG NAAR KEUZELIJST BELGIË