OPERA GAZET

RECENSIES

OPERAVOORSTELLINGEN IN WENEN

“HAMLET”

Theater an der WienOpera in vijf bedrijven van Ambroise Thomas (muziek) en Michel Carré & Jules Barbier (libretto) naar het gelijknamig toneelstuk van William Shakespeare. Creatie in de Opera te Parijs (Salle le Peletier) op 9 maart 1868. Première van deze productie in het Theater an der Wien in een coproductie met het Théâtre Royal de la Monnaie op 23 april 2012. Bijgewoonde voorstelling op 2 mei 2012.

Hamlet - Philip Ens als Koning Claudius en Stella Grigorian als Koningin Gertrude (Foto: Werner Kmetitsch)De inhoud van de opera "Hamlet" volgt trouw deze van het toneelstuk. Koningin Gertrude, sedert twee maanden weduwe, hertrouwt met koning Claudius. Haar zoon Hamlet is zwaarmoedig, maar de komst van Ophélie kan hem afleiding bezorgen, daar hij haar bemint. Marcellus en Horatio vertellen Hamlet dat de geest van zijn vader verschenen is op het terras van één der torens. Wanneer Hamlet dan de geest ontmoet, verklaart deze dat hij vergiftigd is door zijn vrouw Gertrude en zijn broer Claudius. Hamlet zweert hem te zullen wreken.
Ophélie beklaagt zich bij de koningin dat zij Hamlet sinds gisteren niet meer heeft gesproken. De koningin verzekert haar dat hij haar nog steeds bemint en smeekt Ophélie haar kalmerende invloed op Hamlet uit te oefenen. Hamlet heeft dan een groep komedianten uitgenodigd om een toneelstuk op te voeren. Zij worden door Hamlet op een drinkgelag onthaald. Tijdens hun optreden wordt de moord op de vorige koning uitgebeeld. Hierop volgt een hevige reactie van Gertude en Claudius, waaruit duidelijk blijkt dat zij inderdaad verantwoordelijk zijn voor de dood van de vader van Hamlet. De hele hofhouding is ontdaan bij deze ontdekking.
Bij het binnenkomen van de koning, verstopt Hamlet zich, terwijl de koning zijn broer om vergiffenis vraagt voor de moord. Het blijkt dat ook de vader van Ophélie betrokken is bij de moord. Wanneer de koningin aankomt, vertelt ze dat Ophélie en Hamlet van de koning toelating hebben gekregen om te huwen. Hamlet verneemt nu ook de waarheid over de moord. De geest van zijn vader verschijnt opnieuw en vraagt Hamlet wraak te nemen, maar de koningin te sparen. Nu volgt er een groot voorjaarsfeest. Dan komt Ophélie op en na de beroemde waanzinaria pleegt ze zelfmoord.
Twee mannen zijn een graf aan het graven en kunnen Hamlet geen antwoord geven op zijn vraag voor wie dit graf is. Hamlet weet wel dat Ophélie waanzinnig is geworden maar niet dat ze dood is. Wanneer de begrafenisstoet aankomt, verschijnt de geest van de vader weer en zegt aan Hamlet dat nu het moment van de wraak is aangebroken. Hamlet doodt koning Claudius en wordt door het volk tot opvolger uitgeroepen.

Hamlet - Scène met de toneelspelers (Foto: Werner Kmetitsch)De opvoeringen in Wenen gaven ons de gelegenheid om dit weinig gespeelde werk van Ambroise Thomas voor het eerst te zien. Daar vernamen we dat het een co-productie met De Munt is en in 2013 naar Brussel komt.
De muziek van Thomas was ons al bekend door de opera “Mignon”. Enkele fragmenten klonken ons bekend in de oren, zoals het drinklied van Hamlet “O vin, dissipe la tristesse”, de waanzinaria van Ophélie “A vos jeux, mes amis” en de cavatine van Laërte “Pour mon pays en serviteur”.

In zijn geheel genomen, kregen we echter een sombere indruk, want behalve de sopraan en de kleine tenorrol waren de meeste rollen geschreven voor diepere stemmen. Nochtans was de kwaliteit van de zangsolisten goed, ondanks het feit dat de Wiener Symphoniker o.l.v. Marc Minkowski veel te luid speelde. Hij probeerde wel diverse kleurschakeringen te gebruiken, maar in het geheel kon de muziek ons weinig bekoren. Het bekende Arnold Schoenberg Koor, voorbereid door Erwin Ortner, klonk indrukwekkend.

De titelrol werd met een mooie en krachtige stem gezongen door de Franse bariton Stéphane Degout. De schitterende Duitse sopraan Christine Schäfer was een uitmuntende Ophélie. De koning Claudius werd vertolkt door de bas Phillip Ens en de mezzo-sopraan Stella Grigorian was koningin Gertrude.
Hamlet - Stéphane Degout als Hamlet en Christine Schäfer als Ophélie (Foto: Werner Kmetitsch)Verder hoorden we nog de mooie tenorstem van Frédéric Antoun als Laërte en Jérome Varnier als de geest van de vorige koning. Polonius, de vader van Ophélie, werd gebracht door Pavel Kudinov. Martijn Cornet en Julien Behr waren respectievelijk Horatio en Marcellus en de twee doodgravers. Een groep toneelspelers vervolledigde de bezetting.

Het decor van Pierre-André Weitz bestond uit reusachtige trappen, beginnend vooraan op het podium tot in de nok. Dan werd dit reuzengevaarte gedeeltelijk open getrokken, waarbij het onderste trappengedeelte te pas en te onpas kon verschoven worden. Wat ons als een onbedoelde klucht overkwam, was het gebruik van een extra aluminium trapladder, terwijl het podium al vol trappen stond.

De personages werden zeer onduidelijk getypeerd. Onbegrijpelijk was vooral een naakte Hamlet, tijdens een badscène met zijn moeder. Het geheel was weinig boeiend tot vervelens toe. Het werk duurde overigens veel te lang (van 19 tot 22.30 uur) met slechts één korte pauze. De regie van Olivier Py was eigenlijk geen echte enscenering maar een soort rondgeloop op en af de trappen.

Alles bij elkaar genomen, maakte deze productie duidelijk waarom dit werk zo weinig uitgevoerd wordt.

H.V. (Gepubliceerd op 8/5/2012)

Foto's van boven naar onder:

1) Philip Ens als Koning Claudius en Stella Grigorian als Koningin Gertrude.
2) Scène met de toneelspelers.
3) Stéphane Degout als Hamlet en Christine Schäfer als Ophélie.

Copyright foto's © Werner Kmetitsch. www.photowerk.at

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK

Wiener Staatsoper

“IL BARBIERE DI SIVIGLIA”

Opera in twee bedrijven van Gioacchino Rossini (muziek) en Cesare Sterbini (libretto) naar “Le Barbier de Séville” van Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais. De originele titel luidde “Almaviva, ossia l’Inutile Precauzione”. Wereldpremière op 20 februari 1816 in het Teatro Argentina te Rome. Bijgewoonde voorstelling op 3 mei 2012 in de Wiener Staatsoper (de 378ste voorstelling in deze enscenering).

Il Barbiere di Siviglia - het indrukwekkende decor van Alfred Siercke (Foto: Wiener Staatsoper)Om van een dergelijk overbekend werk iets nieuws te maken, is een moeilijke opgave. Gelukkig had men hier gekozen voor een vrij traditionele uitvoering. Wel waren er enkele extra vondsten, zoals bv. het gebruik van een groot laken in plaats van een servet tijdens het scheren van Bartolo. De basis was de regie van Günther Rennert. Het decor van Alfred Siercke was zeer efficiënt en duidelijk, doordat men met verdiepingen werkte en zo de hele doorsnee van het huis kon gebruiken. Het kleine orkestje op het podium voor Almaviva’s serenade, kwam zeer duidelijk op uit de orkestbak, wat de indruk gaf dat het de echte orkestleden waren die naar boven kwamen. Het kleine koor, voorbereid door Martin Schebesta, zong zeer stijlvol en acteerde vlot, maar ontbrak in de finale.

De dirigent Karel Mark Chichon had vooral interesse voor het uitstekende “Orchester der Wiener Staatsoper” maar liet het doorgaans te luid spelen, waardoor o.a. Bartolo op sommige momenten totaal onhoorbaar was.
Il Conte d’Almaviva werd gezongen door de Duitse tenor Benjamin Bruns. We hadden de indruk dat hij vocaal iets aarzelend begon, maar dit was vlug voorbij. De aria die o.a. Juan Diego Florez in de laatste akte zingt, was hier wel weggelaten. Heel leuk was ook de zangles waarin de Graaf, verkleed als leerling van Basilio, meesterlijk vals zong.

Voor de rol van Figaro werd beroep gedaan op de Weense zanger Adrian Eröd. Deze bariton schitterde zowel vocaal als scenisch en was één der beste Figaro’s die we ooit zagen. Ook Laura Polverelli uit het Italiaanse Siena, die ook reeds in Antwerpen optrad, leverde een topprestatie als Rosina. Een aangename verrassing was ook de Berta van Olga Bezsmertna, een rol die zij voor het eerst in dit theater zong.
Il Barbiere di Siviglia - het indrukwekkende decor van Alfred Siercke (Foto: Wiener Staatsoper)Alfred Sramek leverde een uitstekende acteerprestatie als Bartolo. De Poolse bas Janusz Monarcha vulde de solisten waardig aan in de rol van Don Basilio. Verder hoorden we nog Hans Peter Kammerer als Fiorello, Florian Tomaschitz als Ambrogio en Wolfram Igor Dentl als een officier.

Het was een aangename productie in een uitverkochte zaal en zeker aan te raden.

Er zijn nog voorstellingen gepland op 15 mei, 27, 30 oktober, 3 november, 5, 15 en 17 december 2012. Ook in 2013 wordt deze productie nog geprogrammeerd.

H.V. (Gepubliceerd op 8/5/2012)

Foto's van boven naar onder:

1) en 2) Het indukwekkende dekor van Alfred Siercke.

Copyright foto's ©
Wiener Staatsoper.


TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK

“LA TRAVIATA”

Volksoper WienOpera in drie bedrijven van Giuseppe Verdi (muziek) en Francesco Maria Piave (libretto) naar het toneelstuk “La Dame aux Camélias” van Alexandre Dumas fils. Wereldpremière op 6 maart 1853 in het Teatro La Fenice te Venetië. Première van deze productie door de Volksoper Wien op 13 februari 2012. Bijgewoonde voorstelling op 4 mei 2012.

La Traviata - Melba Ramos als Violetta Valéry, (achteraan) Tomislav Muzek als Alfedo Germont en Karin Gisser als Annina (Foto: Dimo Dimov / Volksoper Wien)De Volksoper speelde vroeger hoofdzakelijk operettes, maar heeft nu een programmering met veel opera voorstellingen.

Tijdens de ouverture van "La Traviata" ziet men de stervende Violetta, die terugdenkt aan haar leven. Alles is dus een droom en als Violetta niet acteert, ligt ze op haar sterfbed. Alleen ontging ons de bedoeling van de clownshoed die ze tussendoor opzet. Tijdens de finale stond ze gans alleen op het podium, wat zeer effectvol was. Alfredo en zijn vader stonden achteraan, achter het “voile” gordijn, dat geregeld gebruikt werd om de droomscènes te accentueren. Bij de aanvang van de eerste scène was er veel beweging dankzij het koor en het ballet. Om het droombeeld nog te accentueren, gebruikte men geen accessoires maar wel een draaitoneel. Men verliet het podium meestal achteraan naar de diepte. Deze regie en het toneelbeeld waren van de hand van Hans Gratzer.

La Traviata - Marina Rebeka als Violetta Valéry en een danser van het ballet van de Wiener Staatsoper & Volksoper (Foto: Dimo Dimov / Volksoper Wien)De hoofdrol werd vertolkt door Bernarda Bobro. Deze sopraan bezit een zeer mooi gekleurde, volle stem en zong ook zeer fijne piano’s. Ze gaf een zeer doorleefde interpretatie van de figuur. De tenor Oliver Kook (Alfredo) bezit een zeer mooie Italiaans klinkende lyrische stem en zong voortreffelijk. Jammer vonden we dat het stretta na de aria bij aanvang van de tweede scène weggelaten werd. Ondanks zijn lichtelijk onhandige figuur kon hij toch een goede prestatie leveren. Vader Germont werd gezongen door Sebastian Holecek, die met een kleurrijke stem een zeer realistische en indringende figuur op de planken zette. Jammer dat hij het begin van de tweede strofe in zijn aria “Di provenza” iets te laag inzette. In verhouding tot zijn verdere prestatie was dit natuurlijk te verwaarlozen. De andere kleinere rollen werden voortreffelijk vertolkt door Mara Mastalir (Flora Bervoix), Katharina Ikonomu (Annina), David Busch (Giuseppe), Christian Drescher (Gastone), Thomas Plüddemann (Baron Douphol), Raimund-Maria Natiesta (Marquis d’Obigny), Yasushi Hirano (Dottore Grenvil), David Busch (Un Servo) en Chrisoph Velisek (Un Commissionario).

De dirigent Nicholas Milton leidde zeer stijlvol het Orchester und Chor der Volksoper Wien. De dansscènes door het Wiener Staatsballett werden uitgevoerd in een choreografie van Alonso Barros, terwijl het koor voorbereid werd door Michael Tomaschek.

La Traviata - Marina Rebeka als Violetta Valéry (Foto: Dimo Dimov / Volksoper Wien)Aan het slot was er veel applaus en een verdiende staande ovatie.

Er zijn nog voorstellingen op 21 september, 13 oktober en 1 november 2012.

H.V. (Gepubliceerd op 8/5/2012)

Foto's van boven naar onder met alternerende bezettingen:

1) Melba Ramos als Violetta Valéry, (achteraan) Tomislav Muzek als Alfedo Germont en Karin Gisser als Annina
2) Marina Rebeka als Violetta Valéry en een danser van het ballet van de Wiener Staatsoper & Volksoper
3) Marina Rebeka als Violetta Valéry

Copyright foto's ©
Dimo Dimov / Volksoper Wien.

TERUG NAAR KEUZELIJST OOSTENRIJK